Masukเพราะอยู่ภายใต้ความคุ้มครองและการดูแลมาอย่างยาวนาน รวมถึงอภิสิทธิในการเข้าเรียน และอะไรหลายอย่างง่ายดายกว่าตระกูลที่ทำงานบริษัทและกฎหมายส่วนกลางคุ้มครอง
เพราะฉะนั้นถ้าน้องชายเพื่อนอายุเลยสิบขวบไปแล้ว อาจถูกลงโทษสถานหนักข้อหาลบหลู่ตระกูลใหญ่ในอาณาจักรแทน ถือว่ากล้าได้กล้าเสียไม่น้อยเลย
“ผมขออนุญาตแทรกนะครับ ท่านนนท์” มีนเอ่ยขออนุญาตผู้เป็นนาย ในเวลานี้ควรทำตามแบบฉบับพ่อบ้านมากกว่าความเป็นกันเอง หากไม่อยากถูกลูกหลงโดนด่าไปด้วยอีกคน
“เชิญ” นนท์ภัทรขานรับพลางเซ็นเอกสารต่อไป ไม่ได้สนใจว่าทั้งห้าคนจะพูดคุยอะไรกันต่อ เนื่องจากมอบหมายงานให้พ่อบ้านไปแล้ว ควรไปฟังคำสั่งอีกคนแทน
“งานแรกของพวกคุณทุกคนจะเหมือนกับของคุณชายเล็ก นั่นก็คือการอ่านประวัติศาสตร์ของตระกูลภูทนินทร์ ตั้งแต่ระดับต่ำไปจนถึงระดับสูงให้หมด จะมีบัตรอนุญาตให้เข้าไปอ่านถึงระดับนั้น”
“ระดับสูงสุดมีเพียงทายาทสายตรงเท่านั้นที่อ่านได้ จะต้องสรุปและทำความเข้าใจมาส่งทุกวัน รวมถึงบันทึกว่าอ่านถึงเล่มไหน เนื้อหาถึงหน้าไหนอย่างละเอียด ระยะเวลาอ่านตามจำนวนชั่วโมงที่กำหนดสำหรับแต่ละช่วงวัย”
“จะมีการประเมินความรู้ ความสามารถ และทักษะตลอดช่วงระยะเวลาในการเข้าห้องสมุดตระกูลภูทนินทร์อยู่ตลอดเวลา เกณฑ์คะแนนให้เป็นรายสัปดาห์”
“พวกคุณจะต้องผ่านด้วยเกณฑ์ร้อยละสามสิบ ถึงจะสามารถได้อ่านตำราพวกนี้และเขียนสรุปทำความเข้าใจมาส่ง คะแนนรวมกันตลอดสามเดือนต้องผ่านด้วยเกณฑ์ร้อยละห้าสิบ หากใครไม่ผ่านเกณฑ์ไหนจะถูกส่งกลับทันที”
“คุณชัชวินกับคุณจิรายุเตรียมสอบรอบใหม่ตอนอายุสิบเก้าพร้อมเพื่อนอีกสี่คน ส่วนคุณชินภัทรและคุณจินเจตเตรียมสอบรอบใหม่ตอนอายุสิบสอง”
“พวกนี้คือบัตรอนุญาตให้เข้าไปอ่านและเขียนส่งตามสมุดรายงานที่แจกให้แต่ละท่าน ตอนนี้ถึงหน้าประตูห้องสมุดแล้ว สามารถเข้าไปเลือกอ่านได้ตามอัธยาศัยครับ”
มีนบอกพลางเดินออกจากบริเวณนั้นไป นอกจากทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่มีใครรู้ว่ากล้องวงจรปิดได้ถูกติดตั้งเอาไว้ตรวจสอบพฤติกรรมทั้งหมด รวมถึงกล้องแบบเวลากลางคืนเพื่อตรวจจับความร้อนหากใครเลือกขโมยของเวลากลางคืน
ยังไม่รวมเซ็นเซอร์สำหรับช็อตไฟฟ้ากรณีมีขโมยของสำคัญภายในทั้งหมด ซึ่งนี่คือบททดสอบว่าใครจะกลายเป็นขโมยหรือมีความขยันในการทำตามมากแค่ไหน
ณ ห้องสมุดตระกูลภูทนินทร์
สถานที่ห้องนี้ไม่ควรถูกเรียกว่าห้องสมุดประจำตระกูล แต่ควรเปลี่ยนชื่อเป็นหอสมุดประจำตระกูลมากกว่า
เพราะมีขนาดใหญ่ถึงห้าชั้นไม่รวมชั้นดาดฟ้าแถมยังมีคำอธิบายอีกด้วยว่ามีชั้นใต้ดินลงไปอีกห้าชั้น มันควรจะกลายเป็นหอสมุดมากกว่าห้องสมุดซะอีก
แทบจะเป็นประวัติศาสตร์ของแผ่นดินไปแล้ว ทำไมถึงตั้งชื่อน่ารักจนคิดว่ามีขนาดพอเหมาะประมาณสองชั้นแบบทาวน์เฮ้าส์ของสำหรับคนทั่วไปอาศัยอยู่
“คุณชายเล็กครับ เหล่าตระกูลบริวารเดินทางเข้าห้องสมุดมาครับ” กันต์รายงานให้ฟังเพราะเห็นตรงทางเข้าระหว่างเตรียมอาหารว่างให้รับประทานระหว่างวันพอดี รวมถึงมีความรู้สึกว่าผู้เป็นนายจะต้องบ่นอะไรสักอย่างออกมาเร็วๆ นี้
“นี่มันคือการโยนงานมาให้ชัดๆ เลยนี่หว่า ไอ้พี่ชายบ้านี่!” นภัทรบ่นอุบด้วยความหัวเสีย เพราะรู้ว่านี่คือการตั้งใจโยนงานมาให้ช่วยสอนช่วยบอกใบ้บางอย่างให้ทำตามความต้องการอีกฝ่ายแบบไม่ยอมบอกอะไรตามเคย
“ครับท่าน เป็นอย่างที่เคยเป็นครับ” กันต์ขานรับอย่างเป็นทางการ พยายามเกร็งสีหน้าให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้หลุดหัวเราะออกไป
โชคดีที่เลขาส่วนตัวออกไปสั่งการงานส่วนอื่น ไม่งั้นอาจจะขำเจ้านายของเขาในเวลานี้ เพราะอีกฝ่ายไม่ปิดบังความรู้สึกเลยสักอย่าง เหมือนเกิดมาเพื่อกวนประสาทเจ้านาย
“ไปเชิญสี่คนนั้นมาสิ”
“ครับท่าน”
กันต์ทำตามคำสั่งคุณชายเล็กของบ้านอย่างเคร่งครัด เพราะท่าทีเกร็งจนไม่ขยับไปไหนของทั้งสี่คนช่างเด่นชัดเกินไป จึงเอ่ยปากชวนให้มาหาเจ้านายตนเองแทน
“เที่ยงสวัสดิ์ครับ คุณชายเล็ก”
ทั้งสี่คนเลือกทักทายอย่างเป็นทางการแทนความเรียบง่ายเหมือนว่าที่ประมุขคนต่อไป เนื่องจากนิสัยของพี่น้องค่อนข้างคนละขั้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านผู้นี้
การรักษากฎระเบียบเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่ไม่ต้องมากจนเกินไป อยู่ในระดับพอดีและไม่น่ารำคาญเกินควร
“เช่นกันนะ ชัชวิน ชินภัทร จิรายุ จินเจต”
“พวกนายคงรู้สึกงงไม่น้อยที่ถูกส่งมาที่นี่ด้วยคำสั่งแบบกำกวม ไม่เป็นไรนะ เพราะฉันเองก็ถูกสั่งแบบนั้นเหมือนกัน ทุกคนถูกปฏิบัติตัวอย่างเท่าเทียมกัน”
บุตรคนเล็กของบ้านบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ดวงตาไม่ยิ้มเลยแม้แต่น้อย ราวกับอยากจะกระชากหัวพี่ชายตนเองก็มิปานแต่สะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อยู่
“ขอแนะนำให้อ่านหนังสือเล่าประวัติศสตร์ยุคก่อนแบบอย่างง่ายมาก่อนตรงแถวหน้าประตู มันค่อนข้างง่ายในการเขียนจับใจความ”
“มึงต้องการคำตอบตามมารยาท หรือตอบแบบจริงใจล่ะ” “ขอแบบจริงใจใส่ไข่ด้วย” “มึงผิดครับ” ชินภัทรตอบโดยไม่ต้องใช้หัวสมองคิดเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งรองหัวหน้าจำเป็นต้องเป็นคนที่มีความคิดเข้าใจหัวหน้าอย่างลึกซึ้ง ซึ่งตำแหน่งพวกนี้เพื่อนอีกสองคนไม่มีวันได้ครอบครอง เพราะรู้ใจเขามากขนาดนั้น จะพากันน้อยใจก็ไม่แปลกอะไร ของแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะแข่งขันกันได้สักหน่อย “พวกมึงสองคนก็เลิกน้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว ถ้าหากมาทำความคุ้นเคยกันมากขึ้นเดี๋ยวก็คงได้เปลี่ยนตำแหน่งเอง ระยะเวลามันเปลี่ยนกันได้นะ” “รีบกินข้าวแล้วมาฟังแผนการทั้งหมดของฉันซะ ถึงคุณชายใหญ่จะบอกให้พวกแกพัก แต่ฉันไม่ได้บอกสักหน่อย มาฟังให้เรียบร้อยแล้วจะไปพักก็ไม่มีปัญหา
“ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ” จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหาทางปฏิเสธได้จำเป็นต้องรับเท่านั้น “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ไอ้เรื่องยัดเยียดของขวัญตอบแทนนี่ต้องยกให้มันจริงๆ ขยันสร้างเรื่องตลอด
เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข” “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”“โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ผมจะเป็นแฟน
ไม่ใช่ว่าต่อไปจะเอาฐานะตนเองไปข่มคนอื่นหรือยังไง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งเป็นเพียงบ้านนักการเมืองทั่วไปเท่านั้นแหละ เป็นคนฝั่งภาครัฐแล้วคิดจะพูดจากกับฝั่งเอกชนยังไงก็ได้งั้นเหรอ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา” บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด “ผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลอุดรภาคและจากตระกูลภูทนินทร์มาอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้คนจากฝั่งภาครัฐยื่นมือเข้ามาสอดหรอก” 
ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ ทำไมคนที่ดูอายุมากกว่าถึงได้พูดแบบนั้นออกมา มันไม่ใช่ว่าคนเราต้องมีความระมัดระวังในตัวเองหรอกเหรอ ที่บ้านต้องสอนใหม่แล้วนะ จะพาใครเข้าบ้านแบบนี้มันจะแปลกเกินไปแล้ว ถึงปกติจะเจอคนตระกูลอุดรภาคกับตระกูลภูทนินทร์มาตลอดชีวิต และเพื่อนสนิทอีกสองสามคน แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่” “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย” “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ” บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร ท่าทางของอีกฝ่ายแม้จะสุภาพแต่ยังดูแข็งกระด้างอยู่หลายส่วน คงจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนแน่นอน แถมยังไม่น่าจะค่อยได้ออกงานสังคมบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่มีท่าทีลนลานขนาดนี้ น่าเอ็นดูไม่น้อย สิ่งหนึ่งที่ชินภัทรไม่รู้เลยว่าภายใต้คำพูดและท่าทางเหล่านี้ กำลังได้รับความเอ็นดูจากอีกฝ่ายมากโข ชินภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบซวยเพียงเพราะมัวแต่ใช้ความคิดมากเกินไป ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกต้องระมัดระวัง ปกติอยู่แต่ในคฤหาสน์กับภูเขาบนสนามฝึก เลยทำตัวตามสบายมากเกินไป เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้มาสนใจกับการสอบจำลองให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงค่อยรอดูกันทีหลัง หวังว่าเพื่อนสนิทข
“คุณชลลดา ผลสอบภาคทฤษฎีคะแนนยี่สิบกว่าถึงสามสิบกว่า ทุกหมวดหมู่ของภาคทฤษฎีครับ ผลสอบภาคปฏิบัติทุกวิชาคะแนนสิบกว่าคะแนน ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ” “วิชาการเรียนทั้งหมดจะถูกปรับใหม่ให้เข้ากับความรู้ ความสามารถในปัจจุบันของคุณชลลดา การศึกษาทั้งหมดจะถูกปรับครับ รวมถึงการเรียนในสถาบันอาจจะถูกน
“พี่ชัชกับพี่ลดากำลังเข้าร่วมฝึกฝนครับ เลยไม่ได้มีใครจับโทรศัพท์ แม่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” ชินภัทรถามกลับด้วยความสงสัยอีกครั้ง เพราะแม่ค่อนข้างเข้าหาตนเองแบบระมัดระวัง ไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจแต่เหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เป็นสิ่งที่เขารับรู้มาตลอดในการเป็นลูกมาตลอดสิบปี
“พวกเรามีเรื่องจะคุยกับแม่ค่ะ” ชลลดาเป็นคนพูดเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน เพราะน้องชายสองคนต่างพยักหน้าให้เธอเป็นคนเริ่มบทสนทนา “ใช่ครับ เรื่องนี้ผ่านกระบวนการตัดสินใจมาอย่างดี จากพวกเราทั้งสามคน มันไม่ใช่การตัดสินใจชั่ววูบเพียงเพราะอายุยังน้อย” ชัชวินเริ่มพูดถึงเนื้อหาเริ่มต้นและตั้งใจส่งช่วงท
“คุณพ่อทำกับพี่ลดามากขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยบอกผมเลยล่ะครับ พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ” ชัชวินถามด้วยความสงสัย “พี่ชัชจะโง่ขนาดนี้ไม่ได้นะ ดูจากที่พ่อพาพี่มาพบคุณชายใหญ่ก่อน ทั้งที่พี่ลดาควรได้เจอก่อนเพราะอายุมา







