วิศวะกลรัก :: CHAPTER 9 ไหงเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปได้ [50%]

Gear Trick #9

ไหงเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปได้

คำว่า ‘หรือจะให้อุ้ม’ ฉุดรั้งฉันให้พยุงตัวยืนเต็มความสูง กอดเสื้อช้อปของพี่เกียร์เอาไว้แน่น สบตากับพี่โฬมและมาหยุดที่คนตัวสูง เขาไม่พูดอะไรกลับเดินนำฉันออกจากห้องวีไอพีไปหน้าตาเฉย

“ตามมันไปครับ”

“หนูต้องทำงานนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เชื่อพี่ คุณดลไม่ว่าอะไรหรอก” พี่โฬมวางมือลงบนบ่าฉัน “ไอ้เกียร์กำลังอารมณ์ขึ้น อย่าขัดใจมัน เชื่อพี่นะ”

“ก็ได้ค่ะ”

ฉันก็ไม่ได้อยากจะเชื่อใครทั้งนั้น ทว่าพอเห็นหน้าพี่โฬมแล้วก็คงต้องเชื่อ จึงเดินออกจากห้องวีไอพีตามพี่เกียร์ไปนอกร้าน เอาจริงควรตามไปดีไหมเนี่ย กลัวคุณดลจะว่าไม่ทำงานน่ะสิ คำพูดของพี่โฬมก็เข้ามาในหัว ไม่ตามไปมีหวังฉันต้องซวยหรือเปล่านะ สองเท้าก้าวออกจากผับเห็นแผ่นหลังกว้างไกลๆ ก็พบว่าพี่เกียร์เดินไปที่รถหรูของตัวเอง เขาปลดล็อกรถและเปิดประตูฝั่งคนขับ โน้มตัวไปหยิบอะไรบางอย่าง

“นั่ง” สั่งเสียงดุให้ฉันนั่งบนฝากระโปรงรถ ของข้างกายที่พี่เกียร์หยิบมาคือห่อทิชชูและกล่องพลาสเตอร์ยา พี่เกียร์เดินมาหยุดตรงหน้าฉันดึงมือออกและลอบมองแผลบนหน้าผาก เขาจึงหยิบทิชชูซับเลือดให้ ไม่รู้หรอกนะว่าแผลมันใหญ่หรือเปล่า รู้แค่ว่าเลือดไหลออกมาไม่มากก็เท่านั้น

ความเงียบเข้ามาปกคลุม ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆ จึงหลุบสายตามองหน้าท้องแกร่งซึ่งเสื้อยืดสีขาวแนบลำตัวจนเห็นก้อนซิกแพคเป็นลอนเลย บวกกับลมที่พัดผ่านร่างกายของเราสองคน จากนั้นก็ไล่ต่ำมาถึงสิ่งที่ไม่ควรโฟกัส เพราะความนูนใหญ่ของมันเล่นเอาหน้าฉันร้อนเห่อ จึงเสมองไปทางอื่น บ้าจริงปั้นหยา หลุดโฟกัสจากหน้าท้องพี่เขาลงไปมองตรงนั้นเพื่ออะไรกัน!

“วันนี้ทำไมไม่ทัก” พี่เกียร์เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยแหะ

“จะให้หนูทักได้ไง แฟนพี่อยู่ด้วยทั้งคน” บ่นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หนูไม่กล้าหรอก”

“รู้ได้ไง” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยและเดินไปหยิบขวดน้ำมาเทบนทิชชูเพื่อเช็ดหน้าผากให้ฉันต่ออย่างเงียบๆ

“ก็ควงแขนกันขนาดนั้น”

“เหรอ” พี่เกียร์ลากเสียงยาว “มองว่าเป็นแฟน”

“ใช่ค่ะ” ตอบตามความจริง พี่เกียร์ก็เงียบเหมือนเดิม เขาหยิบพลาสเตอร์ยาแบบใสมาแกะและติดบนหน้าผาก จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาเสมอกับฉัน พร้อมสองมือที่ค้ำยันบนกระโปรงรถเพื่อกันไม่ให้ฉันหนีเขาไปไหน

“ไม่ใช่” หากแต่ว่าคำตอบของพี่เกียร์ทำให้ฉันมองสบตากับเขาโดยตรง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะปนไปด้วยกลิ่นเมนทอลของบุหรี่ที่เขาสูบและแอลกอฮอล์ที่น่าจะชวนให้ปวดหัว กลับทำให้ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันเหม็นเลยแม้แต่นิด “ยังไม่มี”

จะบอกว่าตัวเองยังไม่มีแฟนงั้นสิ โอเคจะเชื่อก็แล้วกัน แต่เรื่องเจ้าชู้ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าวิศวะโยธา เจ้าชู้ทุกคน จากเหตุการณ์ที่เห็นในโซนวีไอพีก็พอจะรู้

“เรื่องของพี่ ไม่เกี่ยวกับหนู” เอาเสื้อช้อปของพี่เกียร์วางไว้บนตัก

“สวมมัน” เขาสั่งเสียงเข้มและไล่สายตามามองตรงหน้าอก “เห็นชัด”

“เอ๊ะ?” พอคำพูดของพี่เกียร์เรียกความสนใจให้ต้องหลุบมอง ก็พบว่าเสื้อนักศึกษามันเปียกและแนบกับผิวเนื้อ เห็นบราเซียสีดำห่อหุ้มทรวงอกได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง หน้าอกที่คิดว่ามันไม่ได้ใหญ่โต พอเปียกเหล้าปุ๊บมันดันทำให้รู้สึกว่านมคัพซีของฉันมันใหญ่จริงๆ ด้วย เพิ่งจะสังเกตก็ตอนนี้ “กะ ก็อย่ามองสิคะ”

“ไม่มองได้ไง” เขาเลิกคิ้วพร้อมมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย “จะทิ่มหน้าอยู่แล้ว”

“พะ พี่เกียร์”

“สวมแล้วติดกระดุม” สั่งเสร็จก็ขยับไปยืนเต็มความสูง กอดอกมองฉันที่สวมเสื้อช้อปของพี่เกียร์และติดกระดุมทุกเม็ดเพื่อไม่ให้เห็นว่าเสื้อสีขาวมันแนบเนื้อจนโป๊ กลิ่นเสื้อของพี่เกียร์ยังมีกลิ่นบุหรี่ติดอยู่เลย “หิวบะหมี่”

“หนูไม่ได้ทำงานที่มินิมาร์ทนะคะ”

“เลิกงานกี่โมง?” คำถามของพี่เกียร์ทำให้ฉันเม้มริมฝีปาก

“ดึกค่ะ” ตอบปัดเขาเพราะฉะนั้นเลิกงานฉันก็ต้องรีบกลับห้องไง “พี่เกียร์ต้มกินเอง ไม่ก็แวะไปที่มินิมาร์ท”

“...”

“หนูจะไปทำงานต่อแล้ว เสื้อเดี๋ยวหนูจะซักมาคืน” พูดจบก็กระโดดลงจากฝากระโปรงรถสุดหรู ยังไม่ทันก้าวเท้าเลยพี่เกียร์ก็รั้งฉันเอาไว้ด้วยประโยคต่อจากนี้

“ไปต้มให้กินหน่อย” คิ้วขมวดเข้าหากัน ฉับพลันก็เห็นไปมองพี่เกียร์ที่เอนสะโพกพิงฝากระโปรงรถ คีบบุหรี่เข้าปากจุดไฟเพื่อสูบนิโคตินเข้าปอดให้ได้เยอะๆ “ที่ห้อง”

“หะ ห้องอะไรคะ?”

“ห้องฉัน”

“!”

“จะรอ”

“หนูไม่...”

“รอตรงนี้” มัดมือชกกันนี่นา! ใครบอกว่าจะไปต้มบะหมี่ให้เขากินที่ห้องกันล่ะ “หนี โดน”

“พี่เกียร์”

“ตามนั้น”

ไม่แยแสและไม่ได้สนใจว่าฉันจะปฏิเสธหรืออะไรเลยสักนิด พี่เกียร์ก็ผูกมัดฉันด้วยคำว่า ‘รอ’ อยากจะบ้าตาย ทำไมต้องมาเจอกันที่นี่ด้วย เดินหน้ามุ่ยกลับเข้ามาในผับทำงานตามเดิม คุณดลเห็นฉันก็ตกใจเล็กน้อย จึงไม่ได้บอกอะไรออกไปแค่บอกว่าเสื้อเลอะแล้วพี่ที่รู้จักให้มาสวม ดังนั้นฉันก็เลยทำงานของตัวเองต่อโดยไม่ได้ขึ้นไปชั้นวีไอพีอีก

02.40 น.

“เงินค่าจ้างของหนู”

“ขอบคุณนะคะคุณดล” ยกมือไหว้ขอบคุณและรับเงินจำนวนพันห้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ถ้าคนขาดอีก เรียกหนูได้เลยนะคะ ติดต่อหนูที่เบอร์ที่ให้ไปได้เลยค่ะ”

“ฉันจะลองคุยกับเจ้าของนะ เรื่องรับหนูเข้าประจำ ถ้าหนูอยากทำ”

“อยากค่ะ!” ที่ที่ได้เงินเยอะขนาดนี้ มีเหรอว่าฉันจะไม่อยากทำ ต้องหาเงินให้ได้เร็วที่สุดนี่นา

“หนูเป็นเด็กดีมาก ไว้จะติดต่อกลับไปนะ” คุณดลยิ้มอ่อนโยน ฉันก็เอาเงินยัดใส่กระเป๋าผ้า จากนั้นก็ร่ำลาพี่ๆ ในผับ ไปมาลาไหว้นี่คือมารยาทที่ฉันมีติดตัวมาเสมอ ต้องทำตัวให้น่ารักเข้าไว้ทุกคนจะได้เอ็นดูฉันยังไงล่ะ พอออกจากหลังร้านเรียบร้อยกำลังจะเดินเพื่อหารถเมล์นั่งกลับ

แต่ว่า... ก็ต้องเห็นร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงรถของตัวเอง ใช่ ตอนนี้ผับน่ะไม่มีรถคันไหนจอดอยู่เลย ยกเว้นก็แต่รถของเขาและเจ้าของรถที่ยังยืนเป็นสิงห์รมควัน

“ดึกขนาดนี้ ไม่คิดว่าจะยังรอ” หมดหนทางที่จะหลีกหนีแล้วปั้นหยา ฉันจึงเดินคอตกไปหาพี่เกียร์ เขาเหมือนรู้ว่ามีคนเดินมาหยุดด้านหลังจึงหันมามองฉันพลางทิ้งก้นกรองบุหรี่ลงพื้น โอ้โห สูบเยอะมากเลยก้นกรองเป็นสิบๆ สูบเก่งมากจนฉันคิดว่าปอดเขาจะต้องมีปัญหาเข้าสักวัน

“มาแล้ว”

“พี่เกียร์ควรกลับไปนอนได้แล้วนะคะ ไม่เห็นต้องมารอหนูเลย”

“อยากกินบะหมี่” อยากกินก็ต้มเองสิ! ฉันได้แต่ก่นบ่นเขาในใจนะ ยุ่งยากอะไรกับฉันนักหนาก็ไม่รู้

“ก็ได้ หนูต้มให้เสร็จ หนูกลับทันทีเลยนะคะ” ไม่สนอะไรทั้งนั้นอะ ฉันกลัวแค่ว่าพี่เกียร์จะหลอกล่อฉันไปทำมิดีมิร้ายน่ะสิ ยิ่งคำพูดของตองป้วนเปี้ยนอยู่ในหูซ้ายและหูขวา ฉันก็ยิ่งไม่ค่อยอยากจะไว้ใจสักเท่าไหร่ ถ้าหากพี่เกียร์อยากกินฉันจริง มันก็น่ากลัวนะแต่ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไร เพราะสภาพฉันไม่ได้อยู่ในโหมดที่น่ากิน น่าฟัดด้วยซ้ำ

ผู้หญิงที่เขาควงนะสวยระดับ หันมาดูฉันดิ ก็แค่เด็กจนๆ คนหนึ่งที่ทำงาน ทำงานและทำงาน หน้าตาก็ไม่ได้สวย หุ่นก็ไม่ได้ดี ไม่มีอะไรดีเลย พี่เกียร์คงไม่ได้พิศวาสจนคิดจะปล้ำหรอกมั้ง เขาคงไม่ตาบอดพอที่จะมองเห็นว่าฉันสวยหรอก

“อือ”

พี่เกียร์ตอบแบบขอไปที จนฉันทำปากงอง้ำ เปิดประตูก็ต้องเบิกตากว้างกับขนาดในรถที่กว้าง ถึงจะมีแค่สองที่นั่งทว่าเพียงแค่เห็นเบาะนั่งฉันก็ตาลุกวาวเลย เป็นบุญก้นงามๆ นะที่ได้นั่งรถแพงขนาดนี้ แถมพอพี่เกียร์กดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ แอร์ก็ตีเข้าหน้า กลิ่นหอมจากน้ำหอมในรถ หน้าจอขนาดเล็กถูกนิ้วมือเรียวกดปุ่มอะไรสักอย่าง กระทั่งเพลงสากลดังขึ้นเบาๆ

“คาดเข็มขัด” พยักหน้ารับพลางดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดและเสียบลงที่ตัวล็อกเป็นอันเสร็จ

“รถพี่เกียร์สวยมากเลยค่ะ ราคาคงแพงมากเลยสินะคะ” พูดพลางกวาดตาไปรอบๆ ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากผับ ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา ฉันก็นั่งตัวลีบเอามือจิกกันบนกระโปรงพลีท เพราะพี่เกียร์ค่อนข้างเหยียบคันเร่งแบบมิดมาก มันเร็วมาก แต่น่าแปลกนะที่ต่อให้พี่เกียร์ขับรถเร็วมากแคไหน ฉันกลับไม่มีท่าทีจะเมารถเลยแม้แต่นิด “หนูขอเลือกเพลงฟังได้ไหม”

“อือ” ตอบแค่นั้นพี่เกียร์เสมองฉันที่ชะโงกหน้าไปมองจอว่าควรกดปุ่มไหน “เลือกเพลงตรงนี้”

“อ่า ขอบคุณค่ะ” ไล่ดูเพลงที่พี่เกียร์เปิดฟังบ่อยๆ “พี่เกียร์ชอบเพลงอะไรเหรอคะ”

“Dancing In The Flames” คำตอบของพี่เกียร์ทำให้ฉันมาหยุดที่เพลงของ The Weekend

“งั้นหนูฟังเพลงที่พี่เกียร์ชอบดีกว่า” กดปุ่มเล่นเรียบร้อย ดนตรีขึ้นศีรษะฉันก็โยกเองเล็กน้อย ดนตรีดีจังไหนจะเพลงก็เพราะอีกต่างหาก เหมาะกับผู้ชายเทสดีอย่างพี่เกียร์ละนะ “ยกให้เป็นเพลงโปรดเลยหรือเปล่าคะ”

“มั้ง” เห็นเปิดฟังบ่อยมากเพราะมันขึ้นมาอันดับหนึ่งเลยนี่นา พี่เกียร์บังคับพวงมาลัยรถเพียงมือเดียวและเอาศอกขวายันขอบกระจกเอนใบหน้าพิงกับฝ่ามือ

“ที่หนูยอมมาต้มบะหมี่ให้พี่เกียร์ เพราะวันนี้พี่เกียร์ช่วยหนูไว้นะ ไม่งั้นหนูไม่มาหรอก”

“...” เขายังคงเงียบ ฉันจึงหลุบสายตามองเสื้อช้อปที่ยังสวมอยู่ไม่ได้ถอดออก

“ถึงพี่เกียร์จะไม่ได้ตั้งใจมาช่วยหนูก็เถอะ หนูก็ต้องตอบแทนบุญคุณ”

“หึ”

เอ๊ะ? เสียงหัวเราะและมุมปากที่ยกขึ้น อย่าบอกนะว่าพี่เกียร์กำลังยิ้มพร้อมขำในลำคอด้วยเหรอ นับเป็นครั้งที่สองหรือเปล่า ไม่สิ รอบนั้นพี่เกียร์ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะเหมือนตอนนี้ไง ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองขณะเอนศีรษะพิงเบาะเสมองวิวกระจกข้างกาย เงาสะท้อนทำให้เห็นว่าตัวเองก็... ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

คอนโดหรูติดริมน้ำของพี่เกียร์ พอก้าวเท้ามาในห้องของเขาปุ๊บ ต้องบอกเลยนะว่า มันโคตรจะกว้าง โคตรจะหรูหรา! ดวงตาของฉันเบิกกว้างไม่พอ ปากยังอ้างค้างเมื่อพี่เกียร์เปิดไฟทุกดวงและตรงกลางจะเป็นโซฟาสีครีมแบบวงกลาม มีโคมไฟวงกลมห้อยระย้าจากด้านบน รอบทิศของห้องเป็นกระจกทั้งหมด มีเพียงผ้าม่านเปิดทิ้งไว้ให้เห็นวิวของแม่น้ำสายสำคัญ

โซนครัวก็คือกว้างกว่าห้องที่ฉันอยู่ประมาณสิบเท่า มีเคาน์เตอร์บาร์ขนาดกว้างหินอ่อนสีดำประดับโคมไฟด้านบน คือครัวห้องเขาจะออกแนวสไตล์ยุโรปเลย ฉันถึงกับวางกระเป๋าผ้าบนโซฟาและเดินไปเกาะกระจกเพื่อมองวิวที่สูงชะลูดเฉียดฟ้าคงเป็นไปได้

“บะหมี่”

“แหะ หนูลืมไปเลย รอแปบนะคะ” หันไปมองร่างสูงที่จับชายเสื้อยืดสีขาวจากนั้นก็ถอดมันออกจากเรือนร่างต่อหน้าต่อตาฉัน ตาแทบจะถลนออกมาเมื่อเห็นเรือนร่างของพี่เกียร์ที่แข็งแกร่งและกำยำไปทุกสัดส่วน รอยสักตรงเอวซ้ายตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวเขียนที่มองยังไงก็มองไม่ออก มันตวัดแบบแปลกมากไปถึงด้านหลัง

“ครัวอยู่นั่น” พี่เกียร์เดินนำฉันไปยังครัว เขาเปิดตู้เย็นขนาดยักษ์หยิบเบียร์ออกมาหนึ่งกระป๋อง ฉันกวาดสายตามองหาอุปกรณ์พลางยกมือเกาศีรษะตัวเอง พี่เกียร์ดูเหมือนจะรู้ว่าฉันงงก็ชี้นิ้วไปยังด้านบน “หม้อต้ม บะหมี่ลิ้นชัก”

[50%]

*------------------------------------------------------*