วิศวะกลรัก :: CHAPTER 9 ไหงเรื่องกลายเป็นแบบนี้ไปได้ [100%]

“อ่า ค่ะๆ” หม้ออยู่ด้านบน โอเคเจอแล้วเป็นแบบหม้อต้มบะหมี่ที่กินได้เลยกับบะหมี่ที่ในลิ้นชักเต็มไปด้วยหลากหลายรสชาติ แต่เดี๋ยวนะ... ห้องพี่เกียร์ก็มีซองบะหมี่เยอะ ทำไมถึงได้ไปเสียเงินกินที่มินิมาร์ทด้วย สงสัยอะไรล่ะปั้นหยา ลืมไปแล้วหรือไงว่าพี่เกียร์ขี้เกียจสุดๆ ขนาดเจ็บข้อมือยังไม่ยอมจะทายาเลย “กี่ห่อดีคะ”

“สาม” สามห่อ! ฉันหันไปมองพี่เกียร์ที่นั่งรอบนเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์บาร์หลังครัว

“กินหมดเหรอคะ” ถึงปากจะถามก็หยิบเลือกรสบะหมี่ที่พี่เกียร์น่าจะชอบออกมา นั่นก็คือหมูสับ ระหว่างต้มน้ำก็เปิดตู้เย็นมองหาของสดที่พอจะเอามาใส่ได้ก็มีหลายอย่างเลยนะ ฉันเลือกหมูสับ ต้นหอมญี่ปุ่นและพริกสดใหญ่สีแดง ตามด้วยไส้กรอกกับไข่ไก่ ยังไงก็ต้องเพิ่มสารอาหารให้ได้เยอะที่สุด “พี่เกียร์มีข้าวปั้นด้วย”

“อือ” พยักหน้ารับพลางกระดกเบียร์ “เคยบอกว่าต้องกินคู่กัน”

“ใช่ค่ะ จะได้ท้องไม่อืด” ว่าจบก็หยิบข้าวปั้นรสไข่หวานและไข่กุ้งออกมาสองอันวางบนเคาน์เตอร์ เสร็จฉันก็ลงมือต้มบะหมี่ให้พี่เกียร์จนส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วครัว พอบะหมี่เริ่มเดือดฉันก็เอาผ้ามาปูตรงหน้าพี่เกียร์และหยิบถ้วยตะเกียบช้อนส่งให้เขา จากนั้นก็ยกหม้อบะหมี่ที่กลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลมาวางตรงหน้าเขา “เรียบร้อยค่ะ กินได้”

“นั่ง” ฉันเลิกคิ้วขึ้นมองพี่เกียร์ที่ตบมือลงบนเก้าอี้ข้างกาย ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็ทำตามอย่างว่าง่าย พี่เกียร์ก็ลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นพลางหยิบขวดชาข้าวบาร์เลย์มาให้ เมื่อกี้ไม่ได้สังเกตว่าพี่เกียร์มีของแบบนี้ ทั้งที่เห็นแต่กระป๋องเบียร์เรียงรายหลายกระป๋องเสียมากกว่า ร่างสูงเดินกลับมานั่งที่เดิมดันถ้วย ตะเกียบกับช้อนเซตใหม่ “กินด้วยกัน”

“คะ?! เอ่อ หนู...”

“จะปฏิเสธ” ราวกับรู้ว่าฉันจะพูดอะไร พี่เกียร์จึงดึงหม้อบะหมี่ให้มันมาอยู่ตรงกลางแทนที่มันจะอยู่ตรงหน้าเขา “กินไม่หมด”

“แล้วจะให้หนูต้มทำไมตั้งสามห่อล่ะคะถ้ากินไม่หมด” ขอบ่นคนข้างกายหน่อยเหอะ

“เผื่อเธอ” คำตอบของพี่เกียร์ทำให้ฉันสตั๊นไปทันที ขณะที่มองเขาคีบเส้นบะหมี่ลงถ้วยและตามด้วยการกัดข้าวปั้นมือซ้ายคำโต พอเห็นว่าฉันเอาแต่มองเขาก็หรี่สายตา “เดี๋ยวอืด”

“ค่ะๆ”

สุดท้ายฉันก็ต้องจำใจนั่งกินบะหมี่ที่ต้มเองกับมือไปพร้อมๆ กับพี่เกียร์ เราสองคนนั่งกินกันแบบเงียบมากเลยนะ ไร้การพูดคุย ไร้ซึ่งการสนทนาอะไรก็ตามแต่ ฉันรู้แค่ว่ามันเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งกินข้าวกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนสนิท แล้วมันเงียบจนฉันได้ยินเพียงเสียงตะเกียบกระทบกับหม้อ เสียงซูดเส้นบะหมี่และเสียงซดน้ำ โดยใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็หมดเกลี้ยง ไม่เว้นแม้แต่น้ำที่พี่เกียร์ยกซดจนเกลี้ยง

“หนูกลับได้เลยไหมคะ”

“เดี๋ยว” อะไรอีกล่ะเนี่ย ฉันยังต้องทำอะไรให้พี่เกียร์กินอีกเหรอ แค่ต้มบะหมี่ก็น่าจะพอแล้วนี่นา “มีของจะให้”

“ของเหรอคะ ไม่ต้องก็ได้นะคะ หนูเกรงใจ” ไม่รู้ว่าของอะไรแต่เกรงใจเอาไว้ก่อน พี่เกียร์ไม่ฟังฉันเลยเขาเดินสวนฉันเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ฉันจึงรีบพาตัวเองมาตะครุบกระเป๋าสะพายเพื่อเตรียมตัวหนีเขา ยืนรอไม่นานร่างสูงก็ออกมาพร้อมของอะไรบางอย่างในมือ เพ่งพินิศของในมือที่ยื่นมา ฉันก็รับมาด้วยสีหน้ามึนงง “กระเป๋าเหรอคะ”

“ไอ้โฬมมันไม่ชอบ”

“อ้าว แล้วให้หนูเหรอ”

“ซื้อมาใหม่” ไม่ได้สนว่าซื้อมาใหม่หรือเก่า ที่สนก็คือเขาให้ฉันเหรอ “เปลี่ยนมาใช้ใบนี้”

“ใบเดิมหนูมันไม่ดีเหรอ” สายตาคมตวัดมองกระเป๋าผ้าของฉันที่ค่อนข้างเยิน พลางถามผ่านสายตา ‘ยังจะถามอีกนะ’ พอได้รับคำตอบก็ยกมือไหว้ขอบคุณและรับมันมาดูเป็นกระเป๋าสะพายข้างสีดำ สกรีนภาษาอังกฤษสีขาวคำว่า Worry less, smile more แปลได้ว่ากังวลให้น้อยลง ยิ้มให้มากขึ้น “ขอบคุณค่ะ”

“เปลี่ยนเลย” พี่เกียร์กอดอกมองฉันให้เปลี่ยนถ่ายของในกระเป๋าใบเดิมใส่ใบใหม่ พอพลิกดูกระเป๋าค่อนข้างใบใหญ่ใส่ของได้เยอะและมีกระเป๋าลับประมาณสองอัน ป้ายราคาทำให้ฉันหยิบมาดูพลางเบิกตากว้าง

“หะ หกพันเลยเหรอคะ!” ตวาดใส่คนตรงหน้ากับราคาที่แพงหูฉีก “พี่เกียร์ซื้อมาทำไมคะ ถ้ารู้ว่าพี่โฬมไม่ชอบ”

“ลืม” ลืมง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ หกพักเชียวนะ ย้ำ! หกพัน

“ตอนจ่ายพี่เกียร์ไม่แบบคิดหน่อยเหรอคะ ว่าพี่โฬมไม่ชอบ”

“ไม่ได้คิด” ใช้เงินได้แบบตามใจตัวเองมาก “เปลี่ยน”

“มันแพงค่ะ หนูรับไว้ไม่ได้”

“อย่าให้ต้องเปลี่ยนเอง” คำขู่ของพี่เกียร์ได้ผล ฉันเม้มริมฝีปากพลางขยับมานั่งคุกเข่าลงบนพื้นพรมด้านล่างและเทของออกจากกระเป๋าผ้าของตัวเอง ซึ่งมีของแค่ไม่กี่อย่างหรอก ดังนั้นพอหมดแล้วก็ย้ายของทั้งหมดลงกระเป๋าใบใหม่ เงยหน้ามองค้อนร่างสูงที่ยืนพิงพนักโซฟากอดอกไปด้วย

“พอใจไหมคะ หนูทำตามแล้ว” เขาไม่พูดอะไร “หนูกลับ...”

พรึบ

“พะ พี่เกียร์ เอามาให้หนูนะ” จู่ๆ พี่เกียร์ก็คว้ากระเป๋าที่เขาให้ไป ทั้งที่ในนั้นมีของของฉันอยู่ด้วย ร่างสูงลุกขึ้นยืนแน่นอนว่าสูงไม่พอยังชูกระเป๋าขึ้นเหนือหัวอีกต่างหาก “พี่เกียร์อย่าทำแบบนี้สิคะ หนูจะกลับห้อง”

“ดึกแล้ว”

“หนูกลับเองได้ พี่เกียร์เอาคืนมานะ เอาคืนมา” ไม่วายก็กระโดดเพื่อหวังคว้ากระเป๋ามา ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพี่เกียร์ไม่มีท่าทีจะให้มันกลับคืนมา พอฉันไม่ได้โฟกัสเขาสุดท้ายก็เขย่งปลายเท้าเอื้อมมือหวังไปคว้ามัน โดยไม่รู้เลยว่ากำลังเอนตัวไปหาเขาจนสัมผัสได้ถึงร่างกายที่แกร่งกำยำ มือซ้ายวางมือหน้าท้องแกร่งและกระโดดอีกรอบเพื่อคว้ากระเป๋า “พี่เกียร์ วะ ว้าย!”

ตุ้บ

เสียงกรีดร้องของฉันดังสุดเสียงเมื่อเอนตัวไปหาเขาแบบเต็มๆ จนร่างหนาเซล้มลงไปนั่งบนโซฟา แน่นอนว่าพี่เกียร์ไม่ได้ล้มลงไปกองกับพื้น หากแต่ว่าท่าที่ล้มของฉันต่างหากที่เล่นงานให้ดวงหน้าร้อนผะผ่าว ฉันเบิกตากว้างเมื่อใบหน้ากระแทกเข้ากับแผงอกเขา เงยหน้าหวังจะหาเรื่องสุดท้ายเป็นตัวฉันเองที่กลืนคำพูดนั้นลงคอไปเสียหมด

ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกำลังจ้องมองฉันนิ่งๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินบนกลีบปาก เพิ่งเคยได้เห็นหน้าพี่เกียร์ชัดแบบระดับ 4K ก็ตอนนี้ พี่เกียร์เป็นผู้ชายที่หล่อมากแถมหน้าหวานเพราะเขาไว้ผมยาวประบ่า เสี้ยวหนึ่งมีความแบดและความเท่ในตัว ทั้งร่างกายและรอยสัก ถึงกระนั้นความใกล้ชิดแบบนี้กลับทำให้ฉันขยับตัวออกห่างเขายันฝ่ามือลงบนแผงอก ผิวเนื้อของพี่เกียร์อุ่นร้อนเหมือนกับไฟเลย

“พี่เกียร์เลิกแกล้งหนูสักที” ฉันพูดเสียงแผ่วเบาและไม่สบตากับเขาโดยตรง

“ไม่ได้แกล้ง” จะมาบอกว่าที่เป็นแบบนี้เขาไม่ได้แกล้งเหรอ ไม่อยากจะเชื่อหรอก “มันดึก”

“บอกว่าต้มบะหมี่ให้พี่แล้วหนูจะกลับ พี่เกียร์ก็ตกลง”

“ตอนไหน” ยังมาตีหน้ามึนอีกนะ “ไม่ได้พูด”

“พี่เกียร์บอกว่าอือไงคะ”

“เหรอ” เขาเบ้ปากเป็นผลให้ฉันขยับตัวมานั่งข้างเขา นั่งแบบตัวลีบเลยนะ เพราะเมื่อกี้มันทำให้ใจของฉันเต้นแรงมากจนแทบจะระเบิดออกมา พี่เกียร์คงไม่ได้ยินหรอกใช่ไหมว่าหัวใจดวงนี้มันเต้นแรงราวกับกลองรบ “จำไม่ได้”

“ขอกระเป๋าคืนได้ไหมคะ” แบมือไปตรงหน้า หากแต่ว่าพี่เกียร์กลับลุกขึ้นเดินหิ้วกระเป๋าที่มีของฉันอยู่ในนั้นเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวไป ไม่วายก็หันมามองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“มาเอาได้ ก็จะให้กลับ”

*------------------------------------------*