วิศวะกลรัก :: CHAPTER 8 วิศวะโยธา เจ้าชู้ตัวพ่อ [100%]

มันต่างกัน... ใช่ ต่างกันยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะเขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ควงแขนเขาอยู่ เธอสวมชุดนักศึกษาที่เซ็กซี่และดูจากท่าทางคือเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟัน ด้วยสีผมที่เหมาะกับเธอคือสีน้ำเงินเข้ม เธอกำลังคุยอะไรกับเขาอย่างออกรส ยกเว้นก็แต่เขาที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงแลดูไม่ใส่ใจด้วยซ้ำว่าหล่อนจะพูดอะไร

‘เด็กวิศวะโยธา เจ้าชู้จะตายไป’

‘ถ้าไม่เห็นกับตาก็อย่าเพิ่งไปเชื่อ’

ตอนนี้มาเห็นกับตาตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนหรือเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ควงของเขา มันกลับทำให้ฉันยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ทำไมต้องมายืนนิ่งแบบนี้ล่ะปั้นหยา ราวกับถูกสตาฟเอาไว้แม้แต่จะก้าวเท้าไปข้างหน้า ยังทำได้ยากเลย จะยืนอยู่ตรงนี้ให้พี่เกียร์เห็นไม่ได้นะ

แต่มันก็คงจะสายไปเสียแล้ว ยามที่ดวงตาคมตวัดมามองฉัน แน่นอนว่าทุกครั้งพี่เกียร์จะมองเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันเป็นปกติของเขา กลับเป็นฉันเองที่ดันรู้สึกเหมือนถูกนัยน์ตาสีดำสนิทจ้องไม่วางตา

“พี่เกียร์ เป็นอะไรเหรอคะ ไปกันเถอะหนังใกล้ฉายแล้ว” ผู้หญิงข้างกายเขย่าแขนเขา เสียงของเธอเหมือนเป็นตัวฉุดรั้งให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด ก็มันนานเป็นอาทิตย์ที่เราไม่ได้เจอกัน พอเห็นว่าเขาเหมือนเดิมทุกอย่างมันก็พาให้หลุบสายตาลงและก้มหน้างุดเดินผ่านพวกเขาไปราวกับไม่รู้จักกันจริงๆ นั่นแหละ ใครจะไปกล้าทักเขาต่อหน้าผู้หญิงที่เขาควงด้วย เกิดเป็นแฟนเขาขึ้นมา ฉันจะโดนมองยังไงกันที่ไปทักผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วหรือถ้าหากเธอไม่ใช่ มันก็ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ

‘อาจจะเพราะอยากกินหยาหรือเปล่า ถึงทำเป็นตีสนิท’

คำพูดของตองตีวนเข้ามาในสมองอีกครั้ง มันจะจริงอย่างที่เพื่อนพูดหรือเปล่า ถ้าหากเป็นแบบนั้น พี่เกียร์คิดจริงๆ ฉันคงเสียใจมากแน่ที่ดันเผอเรอคิดไปไกลว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เราสองคนรู้จักกันมันเป็นเพราะเขาต้องการอะไรสักอย่างในตัวของฉัน ใช่ ตัวฉันที่แทบจะไม่มีอะไรเลยนะ แล้วเขาต้องการอะไรกันล่ะ

“เลิกคิดเรื่องนี้สักทีเถอะปั้นหยา เธอมีเรื่องให้ต้องคิดมากกว่าเรื่องของเขานะ”

เอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้บนรถเมล์เพื่อนั่งกลับไปยังร้านของเจ๊นัตตี้ เสมองออกไปยังวิวด้านข้าง ลมเย็นๆ ตื่นเข้ามาที่ใบหน้า ฉันคิดไปเองทั้งหมดว่าเราสองคนรู้จักกัน ทั้งที่พี่เกียร์ไม่เคยพูดมันด้วยซ้ำ ฉันมันงี่เง่าและซื่อบื้อที่สุดเลย... เพราะแบบนี้ไงถึงได้ถูกมองว่าไร้ตัวตนจนแทบจะไม่มีใครอยากเข้าใกล้หรือสนใจ

ผับ LC

“ฉันดีใจนะที่หนูมาช่วยงาน”

“หนูยินดีเลยค่ะ แต่คุณดลคะ รอบนี้หนูขออยู่ช่วยจนถึงเก็บร้านเลยได้ไหมคะ” คำขอร้องฉันทำให้ผู้จัดการสุดเท่อย่างคุณดลทำหน้าครุ่นคิด “ให้หนูทำเถอะค่ะจะได้คุ้มกับเงินที่ได้ มันเยอะมาก”

“เฮ้อ ฉันตามใจหนูก็แล้วกันปั้นหยา” ยกมือไหว้ขอบคุณคุณดล เมื่อผูกเอวผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยและยัดสมุดจดออร์เดอร์ลงในกระเป๋าด้านหน้า พลางแกะยางรัดผมออกเพื่อก้าวเป็นมวยให้สะดวกต่อการทำงานได้อย่างประสิทธิภาพ พอมัดผมเรียบร้อยเตรียมจะออกไปทำงานก็ต้องมึนงงที่เห็นคุณดลมองหน้าฉันสีหน้าเรียบนิ่ง

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“หนูปล่อยผมแล้วน่ารักมากเลยนะปั้นหยา” คุณดลเป็นอีกคนเหรอเนี่ยที่มองว่าฉันน่ารัก “พนักงานที่นี่เน้นเรื่องความสวยและความเซ็กซี่เป็นหลัก หนูคงเห็นใช่ไหม”

“ค่ะ” เพราะพี่ๆ พนักงานคนอื่นแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มของผับ ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวจิ๋วปลดกระดุมอวดหน้าอกและสวมกระโปรงทรงเอสั้น ยกเว้นฉันคนเดียวที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา

“สงสัยต้องลองปรึกษากับเจ้าของซะแล้ว เรื่องรับหนูเข้าทำงานประจำ”

“เอ๊ะ?”

“ถึงหนูจะไม่ได้ตรงตามคอนเซปที่ต้องการ หนูน่ารักมาก หน้าตาก็จิ้มลิ้ม” คุณดลยังเอ่ยปากชมฉันไม่หยุด จนใบหน้าร้อนผะผ่าวแล้วเนี่ย “หนูอายุ 19 บรรลุนิติภาวะพอดี ไม่น่ามีปัญหา”

“หนูจะได้ทำงานที่นี่จริงเหรอคะ”

“ใช่ ฉันจะลองปรึกษากับเจ้าของก่อนนะ ปกติเจ้าของร้านชอบสาวสวยๆ เซ็กซี่มากกว่าน่ารักเหมือนตุ๊กตาแบบหนู”

“...” เหอๆ ฉันเนี่ยนะน่ารักแบบตุ๊กตา ตุ๊กตาแอนนาเบลมากกว่ามั้ง (ตุ๊กตาผีแอนนาเบล เดอะคอนจูริ่ง)

“ได้เรื่องยังไงฉันติดต่อกลับไปนะ ที่นี่จะได้เงินเป็นรายวันและทิปแยก” โห แบบนี้ก็ดีอะดิ ทิปแยกแต่อย่าลืมว่าฉันไม่ได้สวยนี่นา ลูกค้าคนไหนจะมาให้ทิปกันล่ะ ช่างเถอะๆ ขอทำให้วันนี้ให้ดีที่สุดก่อนก็แล้วกัน “เอาล่ะไปทำงานได้”

การทำงานก็เฉกเช่นตอนนั้นที่มาทำ ผับค่อนข้างมีคนเที่ยวเยอะมาก ฉันยังเห็นคนดังหลายคนเลยนะแต่นั่นแหละไม่ได้มีเวลามานั่งวี้ดเวลาเจอคนดัง เพราะที่ทำอยู่คือต้องการทำเพื่อให้ได้เงิน เงินเท่านั้นที่สำคัญต่อลมหายใจของฉัน มันสำคัญกับปลายฟ้ามากที่สุด ฉันจึงเดินทำงานขาแทบขวิดก็นะพันห้าเชียว คิดสภาพถ้าได้ทำงานประจำและได้ทิปจากลูกค้า คงมีเงินสะสมมากพอจะเก็บไว้สำหรับค่าใช้จ่ายเรื่องผ่าตัดของปลายฟ้าแน่นอน

“หยา วีไอพีจ้า” พี่สาวคนสวยชงเหล้าแสนเซ็กซี่อย่างพี่เบล ดันถาดมาให้ฉันซึ่งมีแก้วค็อกเทลประมาณห้าแก้ว “ลงมาเอาเหล้ากับถังน้ำแข็งต่อนะ เดินดีๆ ล่ะ”

“ค่ะพี่เบล”

พูดจบฉันก็ถือถาดเดินขึ้นมาที่ชั้นวีไอพี เอาไหล่ขวาดันเข้าไปในห้องและเฉกเช่นเดิมคือสิ่งที่ทำให้ตกใจมากที่สุดเห็นจะเป็นหน้าของคนคุ้นเคยที่นั่งอยู่ตรงโซฟาชิดกำแพง

“ปั้นหยา” เป็นพี่โฬมที่เอ่ยทักทายขณะที่กอดคอสาวสวยที่นั่งดื่มกับเขา จึงเรียกสายตาของใครบางคนที่ตวัดขาไขว่ห้างมือขวาคีบบุหรี่ออกจากมุมปาก พอได้ยินชื่อที่แลคุ้นหูเขาจึงผละใบหน้าจากสาวสวยที่นั่งคลอเคลียมามองฉัน

เอิ่ม... ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ นี่มันเป็นผับประจำของพวกเขาหรือยังไงกันล่ะเนี่ย เกิดได้ทำงานที่นี่ขึ้นมา บอกเลยว่าไม่ต้องเจอหน้าพี่ๆ สามคนทุกวันเลยหรือไง อ้อ ยกเว้นพี่เจคนะรายนั้นคือนอนเก่งมากจริงๆ เสียงดังขนาดนั้นเขายังหลับลงอะ ทีฉันเกาหัวบอกหนวกหูนะ

“หนูมาทำงานที่นี่อีกแล้วเหรอ”

“พอดีว่าคนขาดน่ะค่ะ หนูก็เลย...”

“มัวแต่คุยกับแขกอยู่ได้ อ่อยอะไรขนาดนั้นหล่อน เหล้าฉันน่ะได้หรือยัง” จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กแหลมแทรกขึ้นมา ทำให้ฉันเอี้ยวหน้าไปมองอีกฝั่งเป็นฝั่งตรงข้ามมีหญิงสาวประมาณห้าคนนั่งรอเครื่องดื่มอยู่ ฉันยิ้มแห้งส่งให้พี่โฬมที่โบกมือไปมา ก่อนจะเดินมาหาพวกเธอที่แต่งตัวยั่วยวนและเซ็กซี่มาก “ไม่มีใครสอนหรือว่าให้คุกเข่าเสิร์ฟเหล้า”

“เอ่อ ขอโทษค่ะ” ก็ไม่รู้นี่นาว่าจะต้องคุกเข่า ฉันค่อยๆ นั่งคุกเข่าและเอามือซ้ายรองถาดหยิบแก้วค็อกเทลให้กับพวกเธอทีละคน หนึ่งในนั้นเบ้ปากใส่ฉันพลางมองค้อนด้วยสีหน้าสมเพช

“กล้าดียังไงคุยกับพี่โฬม หล่อนเป็นใครและเขาเป็นใคร”

“เจียมกะลาหัวไว้ก็ดีนะ” น้ำเสียงแดกดันทำให้ฉันเม้มริมฝีปากตัวเอง ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นความผิดพลาดของตัวเองหรือเปล่า เพราะทันทีที่ยื่นแก้วค็อกเทลให้กับคนที่นั่งตรงกลาง เธอเหมือนคล้ายเอามือมาปัดแก้วจนมันหกเลอะรองเท้าส้นสูงราคาแพงจนตกใจกรีดร้องเสียงหลง

“กรี๊ด! นังบ้าแกทำอะไรของแก รู้ไหมว่ารองเท้าคู่นี้มันราคาเท่าไหร่”

“หนูขอโทษค่ะ ก็คุณเอามือมาปัด...”

“แกจะหาว่าฉันแกล้งแกอย่างนั้นเหรอ นังโง่” ตะคอกใส่ฉันจนตัวลีบ “เช็ดให้ฉันเดี๋ยวนี้”

“ได้ค่ะ”

“ห้ามเอาผ้าขี้ริ้วเช็ด” ชะงักมือที่กำลังหยิบผ้าที่เหน็บเอว “เอาปากหล่อนเช็ด”

“!”

“รองเท้าฉันแพงยิ่งกว่าชีวิตของหล่อนอีก” ฉันลอบกลืนน้ำลายขณะที่ยังคงนิ่งไม่ได้ทำตามที่เธอต้องการ ดูเหมือนเธอจะไม่สบอารมณ์มากๆ หันไปคว้าแก้ววิสกี้จากมือผู้ชายคนหนึ่งและสาดเข้าที่หน้าของฉันเต็มๆ

โป้ก

“โอ๊ย!” นอกจากเหล้าที่ถูกสาดเข้าหน้าจะเปื้อนบนเสื้อนักศึกษาบริเวณหน้าอก เหล้าซึมผ่านเนื้อผ้าจนเย็นถึงผิวเนื้อ ฉันยังรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณหน้าผากของตัวเอง อันเนื่องจากน้ำแข็งที่ทำเป็นแบบวงกลมกระแทกเข้าที่หน้าผากอย่างจัง จนยกมือกุมมันเอาไว้และพอมองฝ่ามือก็พบว่ามีเลือดไหลออกมา

“สมน้ำหน้า เอาปากหล่อนเช็ดรองเท้าฉันเดี๋ยวนี้”

“เธอทำบ้าอะไรของเธอวะลูกหมี...!”

จู่ๆ เสียงของพี่โฬมที่ตวาดใส่เธอคนนี้ก็เงียบสนิท ราวกับห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทั้งที่เพิ่งจะเกิดเรื่อง ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าผู้หญิงที่เอาเหล้าสาดหน้าฉันนั่งยื่นขาให้ฉันเอาปากเช็ดรองเท้า ง่ายๆ กำลังบังคับให้ฉันเลียมันนั่นแหละ แต่ว่าเธอกลับนิ่งไปทันทีและตัวสั่นเล็กน้อย ดูจากเงาที่ผ่านด้านหลังทำให้ฉันเอี้ยวหน้าไปมองใครบางคนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยมือซ้าย มือขวาคีบบุหรี่พ่นควันกลิ่นเมนทอลออกมา จากนั้นก็ขยี้ลงบนโต๊ะให้ไฟมอด จึงหย่อนกรองบุหรี่ลงใส่ขวดเหล้าที่วางอยู่

สิ่งที่ไม่คาดคิดและทำให้ฉัน รวมไปถึงเธอคนนี้ตกใจก็คือ... ขวดเหล้าถูกเทรดรินบนศีรษะของเธอคนนี้

“กรี๊ด! พี่เกียร์ ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย” เทเหล้าในขวดจนหมด พี่เกียร์ก็โยนขวดเหล้าลงบนพื้นจนกลิ้งไปที่ปลายเท้าของพี่โฬม แลดูสีหน้าพี่โฬมตกใจไม่น้อย ใช่ ฉันเองก็เช่นกันที่พี่เกียร์ลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนี้ เธอคนนี้ดีดดิ้นไปมาและตกใจทันทีเมื่อไฟแช็กถูกจุดจากมือเขา

“อะ ไอ้เกียร์ มึงใจเย็น เหล้ากับไฟอันตรายนะมึง” พี่โฬมร้องห้ามพี่เกียร์และแน่นอนว่าเขาไม่คิดจะฟัง ซึ่งการกระทำของเขาทำให้ผู้หญิงคนนี้ส่ายหน้าไปมา

“ทีงี้กลัว” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของพี่เกียร์ทะลุเข้ามาถึงขั้วหัวใจ “ตอนทำไม่คิด”

“มึง กูขออย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่” ร่างสูงของพี่โฬมอดรนทนไม่ไหวรีบตะครุบมือพี่เกียร์ที่ปลายไฟกำลังจะเข้าใกล้เธอคนนี้อีกแค่นิดเท่านั้น “เชื่อกู”

พี่เกียร์ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจ เขาสะบัดมือออกจากพี่โฬมและยัดไฟแช็กลงกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็เสมองหน้าฉันที่ยังเอามือซ้ายกุมหน้าผากตัวเองอยู่ ไฟในโซนวีไอพีเปิดขึ้นเล็กน้อยเป็นไฟสีส้มที่พอให้เห็นคนในห้องชัดแค่ไหน ดวงตาคมไล่มองต่ำมายังตรงหน้าอกของฉัน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที พี่เกียร์ถอนหายใจและถอดเสื้อช้อปโยนใส่หน้าฉัน มันไม่ได้แรงมากถึงขนาดทำให้เจ็บนะ ออกจะเบาด้วยซ้ำไป

“ลุกขึ้น” คำสั่งของพี่เกียร์ทำให้ฉันยังคงสับสนและมึนงง “หรือจะให้อุ้ม”

*-------------------------------------------------*