ตอนที่6.อาการหวงก้าง

ตอนที่ 6 : อาการหวงก้าง

​สามวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ฉุกเฉิน อาการของตาชื่นพ้นขีดอันตรายและถูกย้ายจากห้อง CCU มาพักฟื้นที่ห้องพิเศษชั้นแปด รัตน์ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้แวะเข้ามาตรวจอาการในช่วงสายของวัน

​เมื่อผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้คุณหมอสาวถึงกับชะงักฝีเท้า

​ทายาทหมื่นล้านอย่างภูมิในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูสบายๆ กำลังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย แม้เปลือกแอปเปิลจะขาดวิ่นไม่เป็นทรง แต่ความตั้งใจและท่าทีอ่อนโยนที่เขาพูดคุยกับตาชื่นกลับดูเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ

​“ตากินผลไม้เยอะๆ จะได้แข็งแรงไวๆ เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปรับลูกมาเยี่ยมตาบ่ายนี้” 

ภูมิพูดพลางยื่นชิ้นแอปเปิลให้ชายชรา

​“เออ ขอบใจเอ็งมากไอ้หนุ่ม” 

ตาชื่นรับไปเคี้ยวหงุบหงับ 

“เอ็งนี่มันดื้อดึงไม่เลิก แต่เนื้อแท้ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ถึงได้มาคอยเฝ้าคนแก่ขี้โรคอย่างข้า”

​“ผมก็แค่เป็นห่วง” 

ภูมิยิ้มรับ ก่อนจะหันมาเห็นรัตน์ที่ยืนอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบของเขาทอประกายพราวระยับขึ้นมาทันที

 “อ้าว คุณหมอมาตรวจแล้ว ตาชื่นเตรียมตัวเลยครับ”

​รัตน์พยายามตีหน้านิ่ง เดินเข้าไปตรวจเช็กชีพจรและดูผลแล็บที่ชาร์ตปลายเตียง แม้ในใจจะแอบสั่นไหวกับมุมอ่อนโยนของภูมิที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ปกติผู้ชายคนนี้มีแต่ความเย่อหยิ่งและดุดัน แต่ตอนนี้เขากลับมานั่งดูแลคนแก่ที่ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องด้วยซ้ำ

​"อาการดีขึ้นมากเลยนะคะตาชื่น พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว" 

รัตน์ส่งยิ้มหวานให้คนไข้

​"ได้หมอรัตน์คนสวยช่วยไว้แท้ๆ ขอบใจมากนะลูกเอ๊ย" ตาชื่นยิ้มกว้าง หันไปทางภูมิ 

"นี่ถ้าไอ้หนุ่มนี่มันนิสัยดีกว่านี้สักครึ่งนึง ข้าจะเชียร์ให้จีบหมอรัตน์แล้ว"

​ประโยคนั้นทำเอารัตน์หน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองภูมิที่กำลังนั่งอมยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

​"ผมอาจจะนิสัยดีกว่าที่ตาคิดก็ได้นะครับ... จริงไหมครับคุณหมอ" ภูมิเย้าแหย่ สายตาที่มองมาสื่อถึง 'ความสัมพันธ์' บางอย่างระหว่างพวกเขา

​"หมอขอตัวไปดูเคสอื่นต่อนะคะ" รัตน์รีบตัดบท หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาโดย 'หมอวิน' ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อดาวเด่นของโรงพยาบาล

​"อ้าว รัตน์ ตรวจห้องนี้เสร็จพอดีเลยใช่ไหม" หมอวินส่งยิ้มละมุน พร้อมกับถือวิสาสะวางมือลงบนบ่าบางของรัตน์อย่างสนิทสนม "เที่ยงนี้ไปทานข้าวกันนะ วินจองร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่หน้าโรงพยาบาลไว้ รัตน์บ่นว่าอยากกินซูชิไม่ใช่เหรอ"

​บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน

​รอยยิ้มบนใบหน้าของภูมิหายวับไปทันที นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่มือของหมอวินที่วางอยู่บนไหล่ของรัตน์ กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกหงุดหงิดและพลุ่งพล่านตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​"เอ่อ... คือรัตน์..." 

รัตน์อึกอัก สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงข้างเตียงผู้ป่วย

​"ไปเถอะหมอรัตน์ พักผ่อนบ้าง ทำงานหนักมาหลายวันแล้ว" ตาชื่นสนับสนุน

​"ตกลงตามนี้นะ เดี๋ยวเที่ยงวินไปรอหน้าห้อง ER" หมอวินบีบไหล่รัตน์เบาๆ อีกครั้งก่อนจะขอตัวเดินออกไปตรวจคนไข้ห้องอื่นต่อ

​รัตน์ถอนหายใจโล่งอก หันไปค้อมศีรษะให้ตาชื่นแล้วรีบเดินออกจากห้องไปเช่นกัน แต่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องพักผู้ป่วยและเลี้ยวเข้ามุมทางเดินที่ไร้ผู้คน มือหนาของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แล้วออกแรงกระชากร่างบางให้ปลิวเข้าไปในช่องบันไดหนีไฟที่มืดสลัวอย่างรวดเร็ว!

​ปัง!

แผ่นหลังของรัตน์กระแทกเข้ากับกำแพงปูนเย็นเฉียบ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของภูมิที่ตามมาทาบทับ กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

​"คุณภูมิ! ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยนะ!"

 รัตน์ตกใจ พยายามผลักอกเขาออก

​"ไอ้หมอนั่นใคร" 

ภูมิถามเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืดสลัวของช่องบันไดหนีไฟ

​"หมอวิน เป็นเพื่อนร่วมงาน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น!"

​"เพื่อนร่วมงานประเภทไหนถึงได้จับเนื้อต้องตัวกันขนาดนั้น แถมยังจำได้ด้วยว่าคุณชอบกินอะไร"

 ภูมิกดเสียงต่ำ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน 

"รู้ตัวไหมว่าผมแทบจะหักคอไอ้หมอนั่นตอนที่มันเอามือมาแตะตัวคุณ"

​รัตน์เชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมสยบให้ความเกรี้ยวกราดของเขา "มันเรื่องของฉัน! อย่าลืมสิ ข้อตกลงข้อที่สามของเรา... ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และห้ามมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง"

​คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ภูมิกัดฟันกรอด เขาเกลียดที่เธอเอาข้อตกลงบ้าๆ นั่นมาอ้าง ทั้งที่ร่างกายของเธอเป็นของเขาแท้ๆ

​"ข้อตกลงนั่นผมจำได้ดี... แต่ไม่ได้บอกนี่ว่าผมแสดงความเป็นเจ้าของ 'คู่ขา' ของตัวเองไม่ได้"

​สิ้นคำพูด ภูมิก็ประกบริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและจาบจ้วง ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนคืนก่อน มีเพียงความหึงหวงและต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ ตามประสาเหมือนเด็กหวงของ รัตน์เบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนและเม้มปากแน่น แต่ภูมิใช้มือข้างหนึ่งบีบปลายคางของเธอเบาๆ บังคับให้เผยอออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานและตักตวงทุกจังหวะการหายใจของเธอ

​"อื้อ..." 

รัตน์ครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับทรยศอีกครั้งเมื่อมือหนาของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ

​"ผมจะลบรอยที่ไอ้หมอนั่นจับออกให้หมด..." 

ภูมิกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มหนักๆ จนเกิดรอยรักสีแดงจางๆ ในจุดที่ปกคอเสื้อกาวน์ปิดไม่มิด

​ในช่องบันไดหนีไฟที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ จังหวะการเต้นของหัวใจรัตน์กำลังเตือนว่า เธออาจจะกำลังเล่นกับไฟ... และไฟกองนี้ก็พร้อมจะแผดเผากำแพงในใจของเธอให้ละลายลงไปทุกที

รัตน์ผลักเขาออกเต็มแรง

“เพี๊ยะ” 

ภูมิถูกตบเข้าที่หน้าอย่างจัง

“อย่าคิดจะทำอะไรกับฉันก็ทำ​ ฉันไม่ใช่ของคุณ แล้วที่นี่คือโรพยาบาล​ให้เกียรติฉันด้วย​ถ้า​คราวหน้ามีอีก​เราจบกัน”

รัตน์เดินไปโดยไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ