Chapter 7

“Okay. I’ll handle this.”

Kumunot ang noo ni Bella nang marinig ang sinabi ni Ethan. Ilang sandali pa ay ibinaba na nito ang tawag. Wala sa sariling napatitig si Bella sa mukha nito. Wala pa rin itong ipinagbago. Cold pa rin ito pero lalo itong gumwapo.

“Mama, let’s eat na po!” 

Kaagad napalingon si Bella nang marinig ang pagtawag sa kanya ni Lory. Nakangiti itong lumapit sa kanila. Napalunok siya nang ibaling ni Lory ang paningin sa daddy nito. 

“Mama, sino po siya? Why do we look alike? Is he my daddy po?” inosenteng tanong ng paslit. 

Hindi agad nakasagot si Bella. Nakailang lunok din siya ng laway habang nakatingin sa bata. Pakiramdam niya, may malaking tinik sa lalamunan niya na ayaw matanggal-tanggal. Ito na ang kinatatakutan niya—ang magkrus ang landas ng mag-ama. Hindi sa ayaw niyang ipakilala ito kay Ethan, natatakot lang siya sa posibleng mangyari kapag nalaman ng madrasta ni Ethan ang tungkol sa pagbabalik nila. 

“Hi, baby? How are you? I’m your Uncle Ethan. I’m your mother’s friend. Well, maybe we just happen to look alike. That’s perfectly normal, you know. There are lots of people who look alike.”

Nakagat ni Bella ang labi nang marinig ang sinabi ni Ethan. Hindi niya alam kung bakit siya nasasaktan. Wala rin siyang idea kung bakit ’yun ang sinabi ng lalaki sa kanilang anak. Bakit siya masasaktan? Unang-una, siya naman ang may gustong ilihim ang totoo sa bata?

“Hindi ba niya tanggap si Lory? Bakit hindi niya inamin sa bata ang totoo?” tanong ni Bella sa sarili.

Marahas siyang bumuntonghininga bago nilapitan ang anak. 

“Anak, mauna ka na sa loob. Susunod si Mama, okay?” 

“Okay po!” masayang tugon ng bata bago ito tumalikod. 

“I have to go,” malamig na turan ni Ethan bago ito tumalikod.

“I’m sorry, Ethan. Sa ngayon, ’yan lang muna ang masasabi ko sa ’yo.” 

Huminto si Ethan pero hindi siya lumingon. 

“I’m sick of your sorry, Bella!” 

Tuluyan nang umalis si Ethan. Habang si Bella naman ay tulalang nakatitig sa kalsada kung saan dumaan si Ethan. Alam niyang sobra itong nasaktan sa ginawa niya kaya tatanggapin niya kung hanggang ngayon ay galit pa rin ito sa kanya. 

Pumasok na siya sa kusina at pilit na ngumiti. Nadatnan niyang kumain na ang kanyang anak. Habang ang Inay Lita naman niya ay naghihimay ng pritong isda para kay Lory. Paborito kasi ito ng bata.

“Kumain ka na, anak. Sa tindahan lang ako para makauwi na rin si Amy sa bahay niya,” salubong sa kanya ni Lita.

Tumango si Bella bilang tugon. Umupo na siya sa harap ni Lory. Hindi rin naman nag-usisa ulit ang bata tungkol sa daddy nito kaya hinayaan na niya muna ito. 

Sa kabilang banda, muling bumalik si Ethan sa office dahil may emergency board meeting. Pinatawag niya ang mga board of directors na dumalo. Pagbaba niya ng sasakyan ay pabalya niyang isinara ang p***o ng kanyang kotse. Inayos niya ang medyo magulo niyang buhok at inayos na rin niya ang natabingi na necktie.

“Good afternoon, sir. Sa Main boardroom  po tayo dumiretso,” salubong sa kanya ni Lester. 

May bitbit na mahalagang dokumento si Lester habang nakasunod ito sa kanya. Sa kabilang kamay naman ay hawak nito ang laptop na pinapa-ready ni Ethan kanina. 

Mayamaya pa ay bumukas ang p***o ng Main Boardroom. Sabay-sabay na napalingon ang mga board of directors nang pumasok si Ethan Montereal, ang CEO ng Montereal Holding Corporation.

“Let’s begin the emergency board meeting,” malamig niyang utos habang dumiretso sa kanyang upuan. 

Tumango naman ang mga naroon upang sumang-ayon. May kumakalat na balita na mawawalan ng malaking international investor ang Montereal Holding Corporation. Bumagsak ang halaga ng shares ng kompanya at hinihingi ng board of directors ang paliwanag ni Ethan.

Lahat ay kinakabahan, ngunit nananatiling malamig si Ethan.

“Mr. Montereal, we’re talking about billions in losses. Do you have any idea how much damage this could do to our company?” usisa sa kanya ng isa sa mga board of director na si Sammy Mondragon.”

“I’m fully aware of the situation, Mr. Mondragon. That’s why I called this meeting. I don’t intend to lose a single company under my watch.”

“And if you fail?”

“I don’t fail. I will eliminate the problem before it destroys me.” 

Tumango ang ilan sa mga board of directors, ngunit halatang hindi pa rin kumbinsido si Mr. Mondragon. Tumayo ito upang masinsinang nakipag-usap kay Ethan.

“Mr. Montereal, may suggestions ako kung paano pa natin palaguin ang kompanya. What if magtayo tayo ng mga luxury hotel sa mga pangunahing lungsod sa bansa? We can expand internationally once the business becomes profitable.”

Sandali itong tumigil upang tingnan ang reaksyon ng CEO bago muling nagsalita.

“Hindi lang tayo kikita sa mga kwarto. Maaari din tayong magkaroon ng fine-dining restaurants, function halls para sa mga corporate events at weddings, at exclusive facilities para sa mga VIP clients. We can also offer memberships to wealthy individuals and business executives.”

Inayos ni Mr. Mondragon ang pagkakatayo bago itinuloy ang pagpapaliwanag.

“Para mapatakbo nang maayos ang negosyo, kukuha tayo ng experienced hotel managers, professional staff, at isang management team na responsable sa daily operations. Magtatakda rin tayo ng mataas na standards pagdating sa serbisyo, seguridad, at kalidad ng ating mga pasilidad. We can partner with international travel agencies and corporate clients to ensure a steady flow of guests.”

Tumango ang ilang board of directors. Mukhang nakikita nila ang potensiyal ng ginoo. Samantalang si Ethan naman naman ay tahimik lamang na nakikinig sa lalaki.

“Of course, we need to conduct a feasibility study first. We have to determine the location, projected expenses, target market, and expected return on investment. We should also consider acquiring existing hotels instead of building everything from scratch. That could help us enter the market faster,” patuloy ni Mr. Mondragon.

Tahimik pa ring nakikinig si Ethan habang nakasandal sa kanyang upuan. Magkakrus ang mga daliri niya sa ibabaw ng mesa, at hindi mabasa sa kanyang mukha kung sang-ayon ba siya o hindi.

“That’s an interesting proposal, Mr. Mondragon,” malamig niyang tugon.

Bahagyang ngumiti ang lalaki, ngunit hindi pa tapos si Ethan.

“However, I want figures, not promises. How much capital are we going to invest? How long will it take before we recover our investment? And what makes you think we can compete with established hotel chains?”

Napalunok si Mr. Mondragon.

“I’ve already considered those factors, Mr. Montereal. My team can prepare a detailed business proposal, including the projected costs, market analysis, and possible locations for our first hotel.”

“Good.” 

Bahagyang tumango si Ethan. 

“Have your team submit the proposal within two weeks. I want a realistic financial forecast, a clear operational plan, and a thorough assessment of the risks involved,” segunda ni Ethan.

Sandaling tumahimik ang buong silid. Maging ang ilang director ay tila naka-lock ang bibig dahil walang nais magsalita sa mga ito maliban kay Mr. Mondragon.

“If the numbers make sense and the potential returns justify the investment, I’ll consider approving the project. But let me make one thing clear.”

Matalim na tumingin si Ethan sa lahat ng naroroon.

“I’m not interested in expanding this company just to make it look bigger. Every business we acquire or establish must strengthen our position in the market. I won’t gamble this company’s future on an untested idea.”

Napayuko ang ilan sa mga of board directors, habang si Mr. Mondragon naman ay napilitang tumango.

“Understood, Mr. Montereal.”

“Then let’s move on to the next proposal.”

Nagpatuloy si Mr. Mondragon sa pagsasalita. At habang tumatagal ay makikita sa mukha ni Ethan na kumbinsido siya sa bawat binibitawang salita ni Mr. Mondragon. Saka lang niya napansin na may potential pala ang lalaki. Pero hindi pa rin siya dapat kampante dahil kompanya niya ang nakasalalay sa oras na sumablay ang bagong negosyong itatayo nila. 

Buong araw si Ethan sa opisina kaya pagod na pagod siya. Napahawak siya sa kanyang batok ng sumakit ito. 

“Sir, sa condo po ba kayo uuwi o sa mansion?” mayamaya ay tanong sa kanya ni Lester.

Tumayo siya bago sumagot.

“Sa mansion, Les. Keep everything secret. I want to catch my arrogant stepmother red-handed.”

“Yes, sir. Ako na po ang bahala.”

Tumango si Ethan bago tinahak ang daan palabas ng kanyang opisina. Sinipat niya ang relong pambisig. Gabi na pala at hindi niya napansin ang oras. Huminga muna siya nang malalim bago pinaandar ang sasakyan patungo sa kanilang mansion. 

Sa bukana pa lang ng p***o ay kakaiba na ang nararamdaman niya. He felt inexplicably nervous. He didn’t know why, but the moment he opened the front door, all his questions were answered.

“Why are you here?”