Chapter 5

“Mama, kailan ko po makikita si lola sa personal? Palagi na lang po kasing sa video call kami nag-uusap,” nakasimangot na sabi ni Lory sa ina.

Huminga nang malalim si Bella bago hinaplos ang buhok ng anak. Hindi pa niya puwedeng pagbigyan ang hiling nito lalo’t kagagaling lang niya sa hospital. Hindi rin siya puwedeng mapagod dahil sa kondisyon niya ngayon.

“Baby, konting panahon na lang at uuwi na tayo sa lola mo, okay?” 

“Talaga po, mama! Yehey!” masayang sagot ni Lory sabay abot sa kanyang kamay.

Napalunok si Bella. Wala siyang pagpipilian ngayon kundi ang bumalik ng manila upang may katuwang siya sa pag-aalaga ng kanyang anak. Matagal na sana silang pinapauwi ng kanyang ina pero siya ang umayaw. Hindi pa siya handang balikan ang lugar na ’yun pero wala siyang pagpipilian. 

***

“Ma’am, ’yung luggage n’yo po, baka maiwan ninyo,” bungad sa kanya ng binatilyong nakatabi nila sa upuan. 

Nasa terminal na sila nang mga oras na ’yun. Sa wakas, nagpasya na siyang bumalik na ng Manila matapos ang limang taon. Sunod-sunod ang paglunok ni Bella ng laway bago hinawakan nang mahigpit ang kamay ng anak. 

“Let's go, baby. Naghihintay na sa bahay ang Lola Lita mo.” 

Ngumiti ang paslit. Napangiti na rin si Bella pero sa kabila n’on, hindi niya batid kung hanggang kailan siya magsisinungaling sa bata. Wala kasi itong alam kung sino ang tatay nito. Sa tuwing magtatanong ito tungkol sa ama ay wala siyang tamang maisasagot. 

“Sana mapatawad mo ako, anak.”

Pagdating nila sa sakayan ng traysikel ay kaagad niyang nilapitan ang suki niyang si Mang Lando. Natuwa pa ito nang makita sila.

“O, iha, kumusta ka na? Ang tagal mo ring nawala—”

Tumigil ito sa pagsasalita nang mabaling ang paningin nito kay Lory.

“Sino naman ang cute na batang ito?”

“Hello po. I’m Lory po, Manong,” masayang bati nito sa matanda.

Tipid na ngumiti si Bella.

“Anak ko po, manong.”

“Naku, kaya ka pala nawala nang matagal. O, siya at tayo’y aalis na.”

Hindi na sumagot si Bella. Matapos sumakay ay isinunod niya ang anak. Ilang minuto rin ang lumipas bago sila nakarating sa bahay. Pinasadahan ni Bella ng paningin ang buong paligid. Wala pa rin itong pinagbago maliban sa isang silid na bagong gawa pa lang. Hindi ito nabanggit ng kanyang ina sa kanya. Marahil silid iyon ni Lory. Mabuti na lang talaga, tumawag ang kapatid ng nanay niya sa Sorsogon na doon pumunta si Bella. Simula no’n ay palagi na siyang tinatawagan ng ina.

Sa pagbabalik ni Bella, hindi iyon madali dahil kailangan niyang magtrabaho para sila mabuhay. Pero hindi siya maaaring mapagod dahil may sakit siya na anemia. Isa rin sa iniisip niya ay si Ethan. Paano kung biglang magkrus ang landas nila tapos makikita nito si Lory? Paano kung kunin nito sa kanya ang bata? 

“Huwag naman sana,” bulong niya sa sarili.

“Anak, hindi ka puwedeng mapagod. Kaya mabuti pa, magpagawa tayo ng maliit na tindahan diyan sa harap at magbebenta naman ako ng lutong ulam.”

Maganda ang suhestiyon ng kanyang ina. Kaagad nga nilang inaasikaso ang pagpapagawa ng maliit na tindahan. Ilang araw din ang itinagal bago ito natapos. Maganda rin sa puwesto nila dahil daanan iyon ng mga tao. 

Isang araw, habang nagwawalis sa labas ng tindahan si Bella ay laking gulat niya nang bigla na lang siyang hablutin ni Ethan sa braso. Bakas sa mga mata nito ang galit habang nakipagtitigan sa kanya.

“Bakit ka pa bumalik? Do you have any idea how hard I fought to move on from you, how many nights I spent trying to forget someone I never wanted to lose? I had to learn how to live with your absence, how to smile even when I was hurting, and how to accept that someone I loved so deeply could walk away as if I meant nothing. And now, here you are again, standing in front of me like you never broke me in the first place. Tell me, why did you come back? Did you miss me, or did you simply forget that I was the one you left behind?”

Tuluyan nang napaluha si Bella matapos marinig ang sinabi ng binata. Alam niyang nasasaktan ito sa paglayo niya pero iyon lang ang tanging paraan upang protektahan ang kanyang ina. 

“I’m sorry.”

Iyon lang ang tanging naisagot ni Bella bago ito talikuran. Kung kaya niyang umiwas ay iiwas siya. Ayaw niyang madamay ang kanyang anak. Iniwasan ni Bella ang binata sa abot ng kanyang makakaya pero sadyang mapaglaro talaga ang tadhana. 

Isang umaga, abala si Bella sa paglilinis ng mga paninda, dumating bigla si Ethan at kitang-kita nito si Lory. Unang kita niya pa lang sa bata ay nakaramdam siya ng kakaiba. Dahil doon ay lihim na pinaimbestigahan ni Ethan ang mag-ina. 

“Confirmed po, boss. Anak n’yo po si Lory.”

“Sige. Alamin ninyo ang tunay na nangyari kung bakit umalis si Bella nang walang pasabi noon.”