Hahamakin Ko ang Lahat Chapter 7

Tinitigan siya ng abogado, may alinlangan.

“Sigurado ka ba, Miss Philip? Once you sign, the document becomes legally binding.”

Tumango siya, kahit hindi makita ang mga matang nanlilimahid sa luha.

“Yes. Gusto kong maging matatag… gaya ng itinuro nila sa akin.”

At sa mismong sandaling iyon, inilapit ng abogado ang dokumento sa kanya.

Hinawakan ni Lorie ang pluma, pinirmahan ang papel  hindi alam na iyon ang pirma ng kanyang kapahamakan.

Sa gilid ng chapel, nanatiling nakamasid si Pia, nakangiti.

“Good girl,” bulong niya sa sarili.

Habang si Jason, nakapamaywang, halos hindi maitago ang tagumpay sa mukha.

“Soon,” sabi ni Pia, may malamig na ngiti, “magiging Curry ang lahat ng mga ari-arian ng mga Philip.”

“At ako,” sagot ni Jason, “ang magiging tagapagmana ng lahat.”

Ngunit hindi nila alam  may mga matang nagmamasid sa dilim.

Sa malayong bahagi ng kapilya, nakatayo si Franco, dating tauhan ng ama ni Lorie.

Ang kanyang mga kamao’y nakasuntok, ang panga’y nakatensyon.

Tahimik niyang pinanood si Lorie habang pumipirma.

Habang ang bulag na dalaga ay hinahatulan ng sarili niyang kabutihan,

bumulong siya sa sarili:

“Hindi mo alam, Miss Lorie… pero nilulubog ka nila sa kumunoy ng kasinungalingan. Pero hangga’t may hininga ako  hindi ko hahayaang manalo ang mga demonyong ‘yon.”

At sa paglagda ni Lorie sa dokumento,

ang mga kampana ng simbahan ay tumunog  tila paalala ng kasinungalingang nakabalot sa banal na lugar.

Habang bumababa ang araw sa labas,

ang kadiliman ay dahan-dahang sumasakop sa kapilya…

at sa puso ng isang babaeng hindi pa alam na siya ang magiging biktima ng isang kasal na itinahi ng kasakiman.

Madilim ang langit ng Manila nang araw ng libing ng mga Philip.

Ang burol ay ginanap sa pribadong memorial park sa itaas ng burol ng Busay, kung saan tanaw ang buong lungsod. Sa gitna ng puting tolda, nakatayo si Lorie Philip, nakaitim na bestida, basang-basa ng ulan, at walang tigil sa pag-iyak. Sa kanyang harapan, dalawang kabaong — isa para kay Franco Philip, ang tinitingalang negosyante ng Philip Holdings at Philip Empire, at isa para kay Jane Philip, ang babaeng tinaguriang “reyna ng kabutihan” ng industriya.

“Miss Philip… nakikiramay po kami.”

Ang tinig ay nagmula sa isang lalaking empleyado ng kompanya ng kanyang ama. Nakayuko ito, hawak pa ang payong, habang nanginginig ang boses. “Mabait sa amin si Sir Franco. Wala kaming masabi kundi puro kabutihan.”

Napatango si Lorie, halos hindi makapagsalita. “Salamat… sa lahat,” mahinang tugon niya, habang pinupunasan ang mga matang namamaga na sa pag-iyak.

Isa-isa ring lumapit ang mga board members at shareholders ng Philip Holdings at Philip Empire. Lahat ay may bitbit na mga bulaklak at mga pangakong tila may kapalit.

“Iha,” sabi ng isa, isang matandang lalaking naka-itim na barong, “I’m so sorry for your loss. If you need anything, please, we’re always right here. Here’s my card. Don’t hesitate to call.”

“Thank you po… thank you so much,” naiiyak na sambit ni Lorie, pilit na pinipigilan ang hikbi.

Ngunit sa likod ng mga awtoridad ng negosyo, may isang presensiyang mas nangingibabaw.

Amor Curry, matalik na kaibigan ng yumaong Franco at ngayon, ang lalaking may titulong godfather ni Lorie. Nakatayo siya sa lilim ng payong, suot ang itim na coat, at may awra ng kapangyarihan at lamig sa mga mata.

Lumapit ito, at marahang hinaplos ang balikat ni Lorie.

“No worries, anak,” sabi niya, malumanay ngunit may bahid ng kontrol ang tinig. “Lorie is under our care now. Bilang ninong at pinakamalapit na kaibigan ng iyong ama, wala kang dapat ikabahala. Tuturingin kitang parang sarili kong anak.”

“Salamat po, Ninong Amor…” pabulong na sabi ni Lorie, bahagyang yumuko.

Ngunit sa sandaling iyon, habang nakatingin si Amor sa kabaong ng kanyang mga magulang, hindi  napansin ng mg tao ang bahagyang ngiti sa sulok ng mga labi ni Amor.

Habang sumasabay sa ugong ng kulog, may boses na halos pabulong na lumabas sa kanyang bibig.

“Rest in peace, pre… your daughter, your money, and your company will be taken care of… by me.”

Sa likod ng kanyang mga mata, may apoy ng kasakiman. Alam niyang sa sandaling mailibing ang mag-asawa, magsisimula ang tunay na laro ng kapangyarihan at si Lorie, ang dalagang walang muwang, ang magiging pinakamagandang pain.

Habang bumababa ang dalawang kabaong, sabay ding bumuhos ang mas malakas na ulan.

“Mommy… Daddy…” nanginginig na tinig ni Lorie, halos hindi marinig sa ingay ng ulan at iyak ng mga tao.

Lumuhod siya sa putik, hindi alintana ang lamig. “Why do you have to leave me? I can’t accept that you’re both gone!”

Hinawakan niya ang gilid ng kabaong bago ito tuluyang tabunan ng lupa. “Mom, Dad… I love you so much. Please, don’t leave me! Huwag n’yo akong iwan!”

Ang sigaw niya ay parang humati sa kalangitan.

Niyakap siya ng isang babaeng bisita, ngunit itinulak niya ito nang maramdaman niyang hindi iyon ang yakap na kailangan niya. Ang yakap ng magulang ay walang kapalit.

Si Jason, tahimik ngunit halatang apektado. Pinagmamasdan niya si Lorie, at sa bawat patak ng ulan sa mukha nito ay tila may kumikirot sa puso niya kahit papano may konti siyang kunsensiya di tulad ng kanyang ama na si Amor Curry.

“Hindi ko kayang makita siyang ganyan,” mahina niyang sabi sa kanyang ama.

Ngunit si Amor ay seryoso. “Anak, tandaan mo ang plano. Sa ngayon, kailangan niyang maramdaman na tayo lang ang natitirang pamilya niya.”

Tumingin si Jason sa ama, nagdadalawang-isip. “Plano? Hindi ito laro, Dad. Tao si Lorie.”

Ngumiti si Amor, malamig. “Tao, oo. Pero siya rin ang susi. At ikaw, Jason… ikaw ang magiging tulay para makuha natin ang Philip Holdings at Philip Empire. Gamitin mo ang utak at puso mo kung kinakailangan.”

Nang matapos ang seremonya, halos lahat ng tao ay umalis na, maliban kay Lorie.

Nananatili pa rin siya sa tabi ng puntod, basang-basa ng ulan, at nanginginig.

Lumapit si Jason, dahan-dahan.

“Lorie…” mahina niyang sabi, at marahang tinakpan ng payong ang ulo nito.

“Wala ka nang dapat patunayan. Tara na, baka magkasakit ka.”