ตอนที่ 2 น้ำตาล

หน้าบริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ หญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสสีน้ำเงินนั้นช่วยขับผิวขาวของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ผมของเธอถูกมัดรวบขึ้นไปอวดคอระหง กระเป๋าใบเล็กสีดำที่อยู่ในมือถูกกระชับให้แน่นขึ้น เธอแหงนมองขึ้นไปด้านบนสุดของตึก เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ ไม่คิดว่ามันจะใหญ่โตขนาดนี้ ภายในคงมีพนักงานนับร้อย ยิ่งจินตนาการเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าเท่านั้น

‘คงไม่มีใครมองว่าฉันเป็นตัวตลกหรอกนะ’

‘คิดถูกหรือเปล่าที่เช่าชุดนี้มาใส่ อากาศที่นี่ก็หนาวเกินบรรยาย มองไปทางไหนก็มีแต่คนใส่เสื้อผ้าหนา ๆ กันทั้งนั้น’

ขณะอยู่ในลิฟต์ มีพนักงานสาวสองคนที่ขึ้นมาพร้อมกับหญิงสาว พวกเธอดูจะสนใจหญิงสาวแปลกหน้า ที่แต่งตัวแปลก ๆ ทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ ใส่เสื้อผ้าบาง ๆ แบบนั้นออกจากบ้านได้ยังไง

ไม่ใช่คนที่ถูกมองจะไม่รู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ ที่มองมา แต่เธอกลับทำเป็นมองไม่เห็น ทันทีที่ลิฟต์เปิดเธอก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะรีบก้าวเท้าออกไป ปรากฏว่ามีสายตานับสิบ ๆ คู่มองมาที่เธอเป็นตาเดียว เธอก้มหน้าลงก่อนจะหันกลับไปมองตัวเลขที่บอกตำแหน่งของชั้นที่เธอยืนอยู่

‘ให้ตายสิ แล้วฉันรีบเดินออกมาทำไม นี่มันผิดชั้นนี่นา’

ร่างบางหมุนตัวกลับอัตโนมัติ เธอตีเนียนเดินกลับเข้าไปในลิฟต์อีกครั้ง แต่ไม่ทันที่ลิฟต์จะปิดก็มีคนออกมาจากลิฟต์อีกตัว เธอได้แต่ยืนมองเขาอยู่ในลิฟต์

“สวัสดีค่ะบอส” เสียงเจื้อยแจ้วของพนักงานสาวต่างพากันรีบกล่าวคำทักทายเจ้านายสุดหล่อ

‘ต้องใช่เขาแน่ ๆ ตอนนี้แหละ’

ก่อนที่ลิฟต์จะปิดลง หญิงสาวก็พุ่งตัวออกไปจากลิฟต์ เป็นเวลาเดียวกันกับที่เขาหันกลับมามอง ทำให้เธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ว้าย!”

“อุ๊ย!” นี่ไม่ใช่เสียงหญิงสาวที่เพิ่งออกมาจากลิฟต์แต่เป็นเสียงอุทานของพนักงานที่พร้อมใจส่งเสียงออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย

ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันทีที่เห็นว่าคนในอ้อมกอดของเขาคือใคร

“เธออีกแล้วเหรอ” เขาผลักเธอออกห่างจากตัว

“คิดถึงจังเลยค่ะ” เธอเข้าไปกอดเขาจนแน่นพลางซบหน้าไปตรงอกกว้าง “ฉันรอให้คุณมาหาทั้งคืนแต่คุณก็ไม่มาสักที ฉันเลยมาหาคุณถึงที่นี่ คุณคงยุ่งมากเลยไม่มีเวลาให้ฉัน”

ท่าทางออดอ้อนอย่างสนิทสนมนั้นทำให้พนักงานที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกใจ ครั้งแรกหรือเปล่าที่พวกเขาได้เห็นอะไรแบบนี้ในบริษัท

“นี่เธอ”

ผู้บริหารหนุ่มมองคนแปลกหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางคิดว่า ‘เธอคงป่วยทางจิต อากาศหนาวขนาดนี้ยังกล้าแต่ตัวแปลก ๆ ออกจากบ้าน ไม่หนาวหรือไง’

“น้ำตาลค่ะ แค่คืนเดียวคุณก็ลืมชื่อของฉันซะแล้ว”

น้ำตาล สาวสวยหน้าหวาน เจ้าของความสูง 170 เซนติเมตร ใบหน้าของเธอหวานละมุนไม่ต่างจากชื่อของเธอมากนัก มีหนึ่งจุดเด่นบนใบหน้าของเธอซึ่งจะปรากฏแค่ตอนที่เธอยิ้มเท่านั้น ลักยิ้มที่พบในคนทั่วไป แต่กลับมีเสน่ห์เมื่ออยู่บนใบหน้าหวาน ๆ ของเธอ

อายุของเธอเพิ่งจะ 29 ปีบริบูรณ์เมื่อปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมา เธอเป็นอดีตพยาบาลสาวที่มีรูปร่างสูงโปร่งและมีผิวขาว ก่อนเดินทางมาประเทศจีนเธอโดนไล่ออกจากงานด้วยเหตุผลที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าสาเหตุจริง ๆ คืออะไรกันแน่ แม้เธอจะโต้แย้งก็ไม่เป็นผล เธอจึงยอมจำนนและออกจากงานทันที

“มานี่” เขากระชากแขนของเธอจนเธอเซไปตามแรงของเขา แล้วเขาก็พาเธอมาหยุดอยู่หน้าลิฟต์ของผู้บริหาร

น้ำตาลมองแผ่นหลังของเขา เธอคาดเดาไปต่าง ๆ นา ๆ แม้จะไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะทำหน้ายังไง แต่เธอก็มั่นใจว่าเขาต้องโกรธเธออยู่แน่ ๆ

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็โดนเขาเหวี่ยงเข้าไปด้านใน แต่ก็ไม่ได้แรงจนทำให้เธอกระแทกเข้ากับอะไร ส่วนเขาก็เดินตามเข้าไปแล้วรอให้มันปิดลง ตอนนี้ภายในลิฟต์มีเพียงแค่ไคล์และน้ำตาลเท่านั้น

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ” น้ำตาลยังคงเก็บอาการประหม่าของตัวเองได้ดี

“...” ผู้บริหารหนุ่มไม่ตอบแต่เขากลับหันไปบีบต้นแขนของเธอแน่นขึ้นจนเกิดรอยแดง

“โอ๊ย!!” เธอส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ

มือหนาคลายลงเล็กน้อย แม้เขาจะโกรธแต่ก็ไม่ได้เลวพอที่จะทำร้ายร่างกายผู้หญิงได้

“เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่...หา!!” เขากัดฟันพูด ด้วยเหตุการณ์หลาย ๆ อย่าง เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องการอะไร เช็กที่วางไว้ให้เธอในวันนั้นเธอก็ไม่ได้หยิบไป

“ฉันชอบคุณมาก ๆ เลยนะ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าเราจะมีโอกาสทำเรื่องนั้นด้วยกันสักครั้ง”

“หน้าไม่อาย สติของเธอยังดีอยู่หรือเปล่า”

“ก็คุณมันหล่อเกินห้ามใจนี่คะ” ไม่พูดเปล่าเธอยังเอื้อมมือขึ้นไปเพื่อจะสัมผัสใบหน้าของเขา

เพี๊ยะ!!

“อย่ามาแตะต้องฉัน” เขาปัดมือของเธอออก

“เล่นตัวไปได้ นอนกับฉันสักครั้งมันจะตายมั้ยคะ”

ฮะ!! เขาได้แต่ตั้งคำถาม คำถามที่ไม่มีคำตอบ ไม่ใช่เขาจะไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้ แต่เธอคนนี้ตามมาถึงที่ทำงานเพื่อชวนเขาไปนอนด้วย มันดูจะแปลกเกินไป

“ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้” เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันคิดว่าไม่เกี่ยวกับรสนิยมเลยสักนิด แค่เปลื้องผ้าก็มีรสนิยมเดียวกันหมด”

น้ำตาลไม่รู้ตัวเลยว่าขณะที่เธอพูดเรื่องแบบนี้ ใบหูของเธอนั้นแดงจนคนที่อยู่ตรงหน้าจับสังเกตได้ว่าเธออายมากแค่ไหน

“เธอมันหายางอายบนหน้าไม่ได้เลยจริง ๆ” แม้จะสังเกตเห็นว่าเธอเขินอายในขณะที่กำลังพูด แต่เขาก็เลือกที่จะพูดคำนั้นออกไปเพราะตอนนี้เขาเหลืออดกับเธอแล้วจริง ๆ

‘เป็นผู้หญิงแบบไหน ถึงได้ตามเสนอตัวให้ผู้ชายแบบนี้’

“ทำไมคะ ไม่ลองไม่รู้นะ สดใหม่แบบฉันคุณคงจะหาที่ไหนไม่ได้อีก” เธอพยายามนำเสนอตัวเอง

“เป็นประเภทหลงตัวเองเหมือนกันนะ”

“อยากให้คุณหลงบ้างจัง”

ไคล์กัดฟันกรอด ๆ เขาเริ่มทนไม่ไหว ตอนนี้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่มีใครเคยทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ไคล์จึงผลักน้ำตาลจนเซไปด้านหน้าสองก้าว จนทำให้ตอนนี้ตัวเธอยืนอยู่นอกลิฟต์ ส่วนเขายังอยู่ในลิฟต์ตามเดิม

“เราจะไปไหนกันคะ”

“ไม่ใช่เรา แต่เป็นเธอคนเดียว” เขาเอามือกอดอกแล้วมองหน้าเธอ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับบอส” พนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่บริเวณนั้นรีบเดินเข้ามาถาม

“เอาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากที่นี่ อย่าให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่งั้นพวกแกโดน” ไคล์ยื่นคำขาด

“ครับบอส”

“เดี๋ยวสิคุณ” น้ำตาลร้องเรียก แต่ไคล์กลับไม่สนใจเสียงเรียกของเธอเลยแม้แต่น้อย เขากดลิฟต์ให้ปิดลง ทิ้งให้เธอยืนหน้าเหวออยู่ตรงนั้น

น้ำตาลเดินออกมารอรถริมฟุตบาท เธอแหงนมองขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง แผนแรกใช้ไม่ได้ผล ทฤษฎีอะไรกันนะที่บอกให้สร้างภาพจำ ทำตัวสุดเหวี่ยงเข้าไว้แล้วเขาจะจดจำเราได้ไม่ลืม กลับไปเธอจะเลิกติดตามเพจนั้นทันที

‘น่าอายชะมัดที่ต้องมาฝืนทำอะไรแบบนี้’

น้อยมากที่เธอจะเข้าใกล้ผู้ชายถ้าไม่นับน้องชายกับคนไข้ แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาพูดจาเชิญชวนให้เขาไปนอนกับเธอเนี่ยนะ มันคงดูแปลกไปจริง ๆ เลยทำให้เขามองเธอเหมือนเป็นเชื้อโรคยังไงยังงั้น

หญิงสาวขึ้นรถกลับไปแล้ว แต่ใครบางคนยังคงยืนมองเธออยู่ตรงชั้นบนสุดของบริษัท ใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงออกมานั้นราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง เขาดูเป็นคนเยือกเย็นและสุขุม ไม่ค่อยแสดงอารมณ์หรือความรู้สึกให้ใครได้เห็น จัดว่าเป็นคนควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดี

ไคล์เป็นมาเฟียหนุ่มที่จำใจรับช่วงต่อจากพ่อของเขา แม้จะโตเป็นผู้ใหญ่และมีลูกน้องมากมายแต่ภายในใจกลับมีปมเรื่องครอบครัว เขาโดนพ่อของตัวเองจับตัวมาตั้งแต่ยังเล็กทำให้ต้องแยกกับน้องชายฝาแฝด ความรักคือสิ่งที่เขาโหยหา แต่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกอยากใช้ชีวิตด้วยกันกับเธอ เขารักเธอมาก เธอถูกครอบครัวส่งไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เขาจึงทำได้แค่รอเธอเรียนจบเท่านั้น

“เรียกผมมามีอะไรครับ” บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยถามหลังจากที่เจ้านายเรียกหา

“ไปสืบว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” เขาต้องรู้ที่มาที่ไปของเธอให้ได้

“คนไหนครับ” เขาไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาหมายถึงใคร

“คนที่มาหาฉันเมื่อกี้”

“อ๋อ ได้ครับ” เขายังจำผู้หญิงชุดน้ำเงินนั้นได้ติดตา วันนี้เธอโดดเด่นขนาดนั้น คงไม่ได้มีแค่เขาที่จำเธอได้

หลังรับคำสั่งจากไคล์บอดี้การ์ดก็ขอตัวออกไป เหลือไว้เพียงเจ้าของห้องที่ยังคิดไม่ตกสักที ที่น่าแปลกใจยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนเธอคนนั้นจะศึกษาข้อมูลของเขามาเป็นอย่างดี ถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่...