CHAPTER 1

Chapter 1: Triplets

ARABELLA QUINN MONTENEGRO’S POV.

Limang taon. Limang taon na ang lumipas mula nang magbago ang takbo ng nakasanayan kong buhay. Sa loob ng mga taong iyon, naging matatag ako. Naging matapang ako sa bawat hamon, at napatunayan kong kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa without my parents help. Walang nakaaalam kung sino talaga ako—maliban sa aking mga magulang na laging nag-aalala para sa akin.

“Mom! Si Tres, oh!” isang matinis na sigaw ang bumasag sa aking pag-iisip, nagmumula ito sa nakabukas na laptop sa ibabaw ng mesa, sa tapat ko mismo.

Kasalukuyan kasi akong nasa kusina ng aking bakeshop nang araw na ’yon, abala sa pagba-bake ng cake habang binabantayan ang mga bata sa pamamagitan ng video monitor.

“Tres, don’t touch it! You’re going to wreck my little house!” Si Atlas Uno Montenegro ’yon, ang aking panganay na anak. Mainit ang ulo, at walang pasensiya sa nakababatang kapatid. May mga pagkakataon ay palagi siyang seryoso at hindi ngumingiti. Kung may bagay na irereklamo, talagang magrereklamo siya. Matalinong bata but nakikita ko naman kung gaano niya kamahal ang mga kapatid niya, hindi lang halata.

“B-But kuya?” Tinig ’yon ni Caspian Tres Montenegro. Siya naman ang aking bunso, likas na bibo, at makulit, pero madalas sutil na bata. Palatawa, at lagi niyang pinagti-trip-an ang mga kuya niya. Hindi puwedeng mawala ang ganoong side niya, ngunit alam ko naman na gusto niya lang ang atensyon ng mga ito. 

“Isa, Caspian Tres!” rinig kong sita ng panganay ko. 

“Hays! Hindi na naman siya nakapagtimpi sa bunsong kapatid niya,” bulong ko habang napapailing na lamang.

Nagpatuloy ako sa aking ginagawa. Kampanti akong hindi naman mag-aaway ang tatlo, hangga’t wala akong naririnig na umiiyak. Ang tanging nagagawa ko lang sa ngayon ay makinig mula sa aking laptop.

“Kuya Uno, hindi ko naman po hahawakan. I’m just going to check!” pahayag ng aking bunso. 

“Hmp! Maniwala ako sa ’yo! Last time nga sinira mo ang house ko! Hindi mo ako maloloko, Tres!” 

Hindi na ako naka pagtimpi, sumilip ulit ako sa laptop ko kahit abala ako sa pag-design ng cake, kasi alam kong nag-iinit na ang ulo ng panganay kong anak.

“No! Aksidente lang naman ’yon, kuya. Hindi ko naman fault iyon,” katwiran naman niya sa kaniyang Kuya Uno.

“Accident? Kailan pa naging aksidente iyong sinadya, Tres?”

“’Di ba Kuya Dos, Accident ’yon?” Narinig kong saklolo niya sa Kuya Dos niya.

Si Bastian Dos Montenegro, siya ang middle child ko, siya rin ang mas nakakuha ng pag-uugali ko. Mahaba ang pasensiya, kalmado, mabait at tahimik lang. Ayaw niya sa maiingay na lugar, pero gustong-gusto niya kapag ingay na ng mga kapatid niya ang naririnig. Bihira lang rin siya kung ngumiti.

“I don’t know, Tres. I didn’t notice it. I was busy coloring in my book,” umiiling na sabi ni Dos.

Abala nga siya sa ginagawa niya. Ganyan siya minsan, ngunit madalas nakikipaglaro naman siya sa dalawa.

“Tres, distance! Isusumbong na kita kay mommy, sige ka!” rinig kong babala ni Uno.

See? Iba talaga ang ugali ng panganay ko, parang bossy ito. Minsan iniisip ko baka nagmana ang panganay ko sa daddy nila. Pero lahat sila, malambing sa akin. 

“Fine! Damot mo, kuya! Masisira din ’yan!” sigaw nito, at nagpapadyak na umalis. Binalikan na niya ang ginagawa niya.

“Hindi ako madamot, Tres!”

Napailing ako, at muling binigyan ko na lang ng atensyon ang pagde-design ko ng cake, para makarami ako.

I own a small bakeshop, and I don’t have a single employee. From the outside, my shop looks like it barely gets any customers. However, I do have an online clients who orders birthday cakes.

“Mom! Mommy!”

Napahinga ako ng malalim, akala ko payapa na sila, subalit nagkamali ako. Dahil may nag-mommy na naman.

“Yes, mga anak?” maalumanay kong tanong. Nagkakarinigan naman kami kahit sa ganitong monitor lang ang communication namin. Basta’t ang mahalaga namo-monitor ko silang tatlo.

“Mom, si Kuya Uno! Ang damot niya po sa house niya! Titingin lang po ako, pero pinapaalis na niya po ako. Kawawa naman po ako, mommy!” sumbong nito sa akin. Halos dumikit na ang mapulang nguso niya sa screen ng camera ng tingnan ko ang laptop ko.

“You have toys there. Try building a new house just for you, honey,” I said, para hindi na siya manggulo pa.

“But I don’t know how to, mommy! Mahina naman kasi si Tres, e!” Naiiyak na sagot niya sabay iling ng kaniyang ulo.

“Caspain Tres ? Don’t say that honey,” pag-aalo ko sa kaniya. Kilala ko siya, kapag hindi nakukuha ang gusto niya, alam kong iiyak siya, at magtatampo. Ang hirap pa naman niyang aluin minsan.  “Mga anak, sana naman mag-behave kayo. May limang order pa si mommy ng birthday cake na kailangan kong tapusin ngayon,” sabi ko sa kanila bago nagpunas ng pawis sa aking noo.

“Sorry, mommy!” chorus na sagot nila sa ’kin.

Understanding naman talaga ang mga anak ko, sadyang pinapangunahan lang ng bunso ko ang panganay kaya maingay at madalas napupunta sa pagsumbong ang eksena.

“Kuya Dos?” tawag ko sa aking anak.

“Yes po, mommy?” magalang niyang sagot. Ngumiti ako, kalmado kasi siya sa lahat ng bagay.

“Can you help your brother build his own toy house, honey?”

“Sure po, mommy.”

“Thank you, baby.” Nag-flying kiss lang ito sa ’kin. Napangiti na ang bunso ko nang lumapit na sa kaniya ang kuya niya. 

“Thanks, mommy! I love you!” malambing na sigaw niya.

“I love you too, honey.”

Ganoon naman ang mga bata, pero masasabi kong silang tatlo ang pahinga ko. Pinagmasdan ko muna sila sa harap ng camera. Umupo si Dos sa sahig at sinimulang iabot kay Tres ang mga makukulay na blocks, habang si Uno naman ay tahimik na sa isang sulok, binabantayan ang kaniyang pinaghirapang little house. Paminsan-minsan ay sumusulyap rin sa dalawang kapatid.

“Mag-behave lang kayo riyan mga anak ko, ha? Huwag mag-aaway at huwag iisturbuhin si kuya Uno,” bilin ko sa kanila.

“Noted, mommy!” choros ng dalawa, at nagawa pang mag-thumbs up.