CHAPTER 2

Chapter 2: Cake

MULI kong hinarap ang baking table ko. Limang cake ang kailangan kong matapos. Hindi biro ang mag-isa sa kusina, lalo na’t kailangan kong perpektuhin ang bawat detalye ng mga order. Kung sabagay, kagustuhan ko naman ang magsolo sa business ko.

“Laban Japan!” sabi ko sa kawalan nang matapos ko ang unang cake.

Kinuha ko ang malaking mixing bowl at sinimulan ang pag-ayos ng ikalawang cake—isang tsokolate naman na may kumikinang na gintong sprinkles para sa 7th birthday ng isang bata.

Ilang oras ang nakalipas, sa wakas ay natapos na rin ako sa ginagawa. Agad kong tinawagan si Chloe para bantayan ang mga anak ko.

Tinanggal ko ang suot kong apron, at dumiretso ako sa loob ng kuwarto. Pinagawa ko ito para sa mga bata, nang sa gayon ay hindi sila manggugulo sa akin.

“Uno?”

“Yes, mommy?” Agad siyang lumapit sa ’kin, at humalik sa aking palad.

“Aalis muna si mommy. May ide-deliver lang akong order ng client ko. Darating si Ate Chloe para bantayan kayo. Behave lang kayo, huh? Bawal lumabas, hangga’t hindi pa ako nakakauwi,” paalala ko.

“Come back soon, mommy, okay? I’ll miss you.” Napailing ako, at halos matawa.

“Honey, mabilis lang si mommy. Ikaw na muna ang bahala sa mga kapatid mo, okay?” paalala ko pa, at hinaplos ang buhok niya.

“Mommy, saan ka po pupunta?” untag na tanong ng aking bunso.

“Magde-deliver ng cake, anak. Dito muna kayo ng mga kuya mo, huh? Kapag nag-behave kayong tatlo, may special cake akong ibibigay sa inyo.”

“Oh! Sure, mommy!” sigaw ni Uno.

“Behave naman po lagi si Caspian Tres, mommy. Don’t ’ya worry,” ani Tres, kumindat pa siya sa ’kin. Doon na ako napahalakhak.

“Aasahan ko ’yan, Tres. Dos?” baling ko kay Dos.

“Take care po, mommy,” iyon lang ang sinabi niya, at ngumiti pa sa akin.

Though mukhang mas kuya itong si Dos, kay Uno pa rin ako nagpapaalala na bantayan niya ang mga kapatid niya. Dahil siya naman ang panganay, at para na rin respetuhin siya ng mga ito. Well, maayos ang pagpapalaki ko sa kanilang tatlo.

May mga pagkakataon mang nag-aaway-away sila, ay parte na iyon ng childhood memories nila. Basta huwag silang magpipisikalan, dahil tiyak akong hindi ko mapapalampas iyon.

Lumabas na ako, at muli kong hinanda ang finish product ko. At ilang minuto pa ang lumipas ay nakarating na si Chloe.

“Good morning, Ma’am Arabella,” magalang niyang bati.

“Morning, Chloe. Ikaw na ang bahala sa kanila, huh? Babalik din ako agad. Malapit lang yata ang place na pupuntahan ko, iyong ibang order kukunin mismo iyan ng mga client natin. Kapag dumating sila, paasikaso na lang,” mahabang saad ko.

Mapagkakatiwalaan naman si Chloe, matagal ko na siyang personal assistant.

“Masusunod po, ma’am. Ako na po ang bahala,” nakangiting sabi niya.

Tumango lang ako, at lumabas na. Nilapitan ko ang bisikleta ko. Oo, ito ang gagamitin ko kahit na may sarili naman akong sasakyan.

Para naman bawas gastusin, mahal na ang gasolina ngayon. Kahit pa afford ko ay mas pipiliin ko pa rin ito.

Isinuot ko na ang helmet ko, at siniguradong hindi masisira ang cake bago ako umalis.

***

NANG makarating ako sa isang subdivision ay tumigil ako sa guard house, para magtanong naman kung saan ang ’saktong lugar na pupuntahan ko. Sa dami ng bahay rito ay baka mamaya pa ako makababalik sa bakeshop ko.

Tirik na tirik pa naman ang araw ngayon, mahirap ding magkasakit kung alam mong may bata kang inaalagaan, na hindi lang isa, kundi tatlo pa sila.

“Magandang umaga, manong guard,” magalang kong bati sa isang guwardiya.

Malaki ang pangangatawan nito, na sumabay rin sa laki ng kaniyang tiyan. May hawak siyang isang tasa ng kape. See? Kahit maaraw pa ay umiinom siya ng kape sa kalagitnaan ng init. Marahil ganito ang talent ng isang Pilipino. Pinilig ko ang ulo sa kalokohang naisip.

“Ano po ’yon, ma’am? May maitutulong po ba kami sa ’yo?” balik nitong tanong sa ’kin.

I nodded, at ipinakita ko sa kaniya ang screen shot ng address sa email na natanggap ko mula sa client ko. Hindi naman mahirap hanapin ang subdivision na ito.

“May ide-deliver po ako. Saan ko po mahahanap ang ’saktong address nito, manong?” I asked him.

Bahagya naman siyang lumapit, at tiningnan iyon.

“Ah, ang bahay na iyon ang hinahanap mo,” sabi niya habang itinataas ang isang kamay, at itinuturo ang malaking bahay sa dulo ng kalsada.

Napunta ang tingin ko sa direksiyong itinuro niya. Napapalibutan ang nasabing bahay ng matataas na pader at maayos na mga halaman. May malawak itong bakuran, habang ang itim na bakal na gate ay nakasara sa harapan. Mula sa kinaroroonan namin, tanaw ang malalaking bintana, at ang dalawang palapag na estruktura ng bahay na kapansin-pansing naiiba sa mga katabing tahanan.

“Sige po, maraming salamat,” aniko, at ibinulsa ko na ang phone ko.

“Walang anuman, ma’am.”

Mukhang mayayaman ang mga nakatira dito, pero hindi naman sila masyadong strict sa mga outsider. O siguro, may pinapasok silang mga rider.

Muli akong nagpedal sa aking bisikleta. Subalit muntik na akong mabangga ng paparating na sasakyan, kaya mabilis kong naibaling sa kabilang direksiyon ang manibela ng bisikleta. Ngunit dahil sa biglaang pagliko, nawalan ako ng balanse, at tuluyang nadapa sa kalsada. Napangiwi ako nang sumayad sa semento ang mga palad at tuhod ko.

“Oh, my God! Ang cake ko!” natataranta kong sigaw, at dali-dali akong bumangon kahit ramdam ko ang pananakit ng pagbagsak ko.

Nanlumo ako nang makitang nasira agad ang cake. Ack! Sayang iyon, ide-deliver ko na sana sa client ko! Ganito pa ang nangyari!

Kung gaano ka pa pala nag-iingat ay hindi mo pa inaasahan na mangyayari ito. Ayos na sana, hindi na ako nahirapang hanapin ang bahay, pero masisira pa ang cake. Dahil lang sa driver ng sport car na Lamborghini Revuelto.

Kung minamalas nga naman, oh.

Pinatayo ko muna ang bisekleta ko, bago ko nilapitan ang sasakyang iyon. Bumukas naman ang p***o, at bumaba ang driver.

“Nagmamaneho ka ba ng lasing, mister?” inis kong tanong sa lalaki. Ngunit halos mapaatras ako nang makita ang mukha niya.

Matangkad siya, marahil ay nasa anim na talampakan at isang pulgada ang taas. Malapad ang mga balikat at maayos ang tindig, bagay sa matikas niyang pangangatawan. Matangos ang ilong, matalas ang panga, at makapal ang kilay na lalong nagbigay-diin sa kaniyang matatalim na mata. Bahagyang magulo ang itim niyang buhok, ngunit lalong nagdagdag iyon sa angking karisma niya. Manipis ang mga labi at seryoso ang ekspresyon ng mukha.