CHAPTER 4

Chapter 4

Nakangiting napailing na lang ako habang pinagmamasdan ang aking tatlong anghel. Nagawa ko pang ilibot ang paningin ko sa tahimik kong shop.

Salamin ang pader ng kitchen ko, nakikita ko pa rin kung may papasok na customer. Simple lang naman ang loob, may mga cake’s akong display, may ten set lang ng table at may drinks din kung gusto nilang kumain ng cake. My shop is a great cake shop ambience relies on warm lighting, sweet aromas, cozy seating, and gentle background music that turn a simple dessert stop into a comforting experience. Para sa akin, isang perpektong tambayan para sa mga gustong mag-relax dahil tabing kalsada din ito.

“Done, mommy!” chorus ng tatlo. “Malinis na.”

“See, mommy? Basic lang po ’yan!“ pagbibida ni Tres, sabay himas niya sa kaniyang baba.

“Basta may rewards po, mommy!” ani naman ni Uno.

“Wow! Very good naman,” sagot ko nang makita kong malinis na talaga ang kuwarto kung saan sila kasalukuyang naglalaro.

Mas maganda na ang ganito, na turuan na agad sila habang bata pa sila. Hindi iyong lumaki sila na spoiled.

“Puwede na po ba kaming magmeryenda mommy ko?” malambing na tanong ni Tres.

“Of course,” sagot ko. “Kunin niyo na ang mga cupcakes dito.”

“Yehey!” masaya nilang sigaw.

“Here we come, cupcakes!”

Akmang tatalikod na sana ako para ayusin ang mga meryenda ng mga anak ko nang biglang tumunog ang maliit na kampana sa p***o ng shop.

Awtomatikong napatingin ako sa salamin ng aking kitchen. Isang matangkad at pormal na pormal na lalaki ang pumasok sa shop.

Lumingon-lingon siya sa paligid, tila naghahanap ng tao. Tumingin din sa mga cake na naka-display.

“Sandali lang, mga anak, may customer si mommy,” bulong ko, bago mabilis na naghugas ng kamay at nagpunas sa aking apron.

“Yes, mommy!” muling chorus nila.

Binuksan ko ang p***o ng kusina, at lumabas sa counter na may magandang ngiti sa labi. “Good afternoon. Welcome to Montenegro Bakeshop. Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo, sir?”

Tumingin sa akin ang lalaki, seryoso ang ekspresyon ng kaniyang mukha, ngunit makikita ang pagod sa guwapo nitong mukha.

Wait siya iyong lalaking nakilala ko last time, I mean hindi as in nakilala. Siya ang lalaking muntik na akong masagasaan ng kaniyang sport car, at nasira pa ang cake ko.

Pero base pa lang sa ekspresyon ng mukha niya, parang umaakto siyang hindi niya ako kilala. Well, hindi naman namin kilala ang isa’t isa. Siguro naka-move on na siya sa pang-aaway ko sa kaniya noong nakaraang araw.

“Hello, welcome po,“ magalang kong bati.

“Good afternoon. I was just passing by, and I badly need a customized birthday cake for tonight because my original baker cancelled at the last minute. Is there any way you could accommodate one more order?”

Napakurap ako sa narinig. May apat pa akong tatapusing order para sa mga online clients ko ngayon. Isa pa lang ang natatapos ko.

“Kakayanin ko pa kaya ang pang-anim?” tanong ko sa aking sarili. Habang nag-iisip ako, narinig ko sa kabilang kuwarto ang boses ni Tres na sumisigaw.

“Kuya Uno, nasaan na ang cupcake ko?!” excited na sigaw ni Tres.

“Here,“ tugon ni Uno sabay turo sa pinaglalagyan ng cupcakes.

Naririnig ko pa rin naman ang mga anak ko, dahil naka-volume ang audio monitor ng laptop ko.

“Kuya Uno, look! I’m a cake monster! Rawr! Rawr!“

Mula sa malaking salamin na pader ng kitchen, kitang-kita ko ang biglang pagpasok ni Tres sa kusina. Dahil nakabukas ang p***o nito nang lumabas ako.

Nakalabas agad ang sutil kong bunso. Hindi na siya napigilan.

Bago pa man ako makasigaw para patigilin siya, mabilis na isinawsaw ni Tres ang kaniyang dalawang hintuturo sa malaking bowl ng bagong gawang chocolate frosting, na nasa ibabaw ng baking table ko.

“Caspian Tres, don’t!” sigaw ni Uno mula sa p***o ng kusina, habang si Dos naman ay nakatayo lang sa likod niya, na nanlalaki ang mga mata, pero huli na.

Puno na ng chocolate frosting ang mukha ni Tres, pati na ang dulo ng kaniyang ilong. Pagkatapos dilaan ang kaniyang mga daliri, lumingon siya sa direksyon namin ng customer, at masayang kumaway nang makita ang salamin.

“Hi, mommy! Masarap po ’yong chocolate!” masiglang sigaw niya. Ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong shop, dahil nakabukas ang p***o ng kitchen.

Napahawak na lang ako sa aking noo, at napahinga ng malalim. Muntik ko pang makalimutan na may costumer pa pala ako. Pakiramdam ko ay namula ang buong mukha ko sa hiya habang nakatingin sa nagawa ng aking bunso.

“Naku, pasensya na po talaga, sir. Mga anak ko ko po kasi ’yon. Mga sutil,” paumanhin ko na may pilit na ngiti sa labi. Parang mas nakahihiya ito, kaysa sa pang-aaway ko sa kaniya.

“Don't worry about it. It’s fine,” sabi ng lalaki, na tila naaliw sa gulo sa loob ng kusina, dahil hinahabol na ni Uno si Tres sa kusina habang may hawak itong tissue. Hindi na yata big deal sa kaniya ang nangyaring insidente.

“They are cute,” papuri pa niya.

Nakita kong lumambot ang seryoso niyang mukha, at bahagya pa itong natawa. Napailing pa nang mahuli ni Uno si Tres. Pinanood niya ang marahan na pagpunas ni Uno ng tissue sa mukha ng bunso namin.

“Seeing how much he loves that chocolate, I think that’s exactly the flavor I want for my daughter’s birthday cake tonight. So, what do you think? Kaya pa ba ng schedule?” tanong niya sa akin. May bakas ng pag-aalala sa kaniyang mga mata, pero umaasa. May anak na pala siya.

Tiningnan ko ang orasan sa dingding, bago mabilis na binuklat ang aking kitchen logbook.

“Kaya pa ’yan,” sagot ko nang may kompiyansang ngiti, kahit na ang totoo ay nagkakarera na ang isip ko sa pag-rearrange ng mga gagawin. “Basta para sa birthday ng anak ninyo, gagawan natin ng paraan, sir.”

“Thank you so much, miss.”

Ipinatong ko ang mga kamay ko sa counter, at hinarap siya para ilatag ang mga opsyon. Kung hahabulin para mamayang gabi, kailangan ko nang kumilos ng mabilis.