Hiding The Billionaire's Heirs

"What else do we need to buy, Mom?" Napalingon ako sa limang na taong gulang na anak ko. Namimili kasi kami para i-refill ang stocks sa bahay.

At his physique hindi ka maniniwalang five years old pa siya. My son is tall. Halata ding matalino, not that I'm bragging but my son really is a smart kid. And I'm really proud of him. Para siyang matured na kung magsalita, nakayuko siya at tumitingin sa mga gulay. Matangkad pa siya sa mga kaedad niya.

"What dish do you want me to cook for our lunch, baby?" Malambing kong tanong ko sa kanya, tumingin siya sakin at nag-isip. He's so cute hindi ko tuloy napigilan ang sarili kong pisilin ang pisngi niya.

"Mom, stop that. I'm not a baby anymore," He whined, pouting his pinkish lips. How can this kid get cuter than he seems to be?

"But you are my baby, aren't you," I teased him more, poking his side and making him glare at me.

"Well, how about pinakbet?" I looked sideways before suggesting to him.

He nodded his head, perking his lips and showing me his pearly white teeth.

"That sounds good, Mom," Lumapit siya sakin at tinulungan akong mamili ng mga gulay.

"This looks good, Mom," Wika niya habang nakatingin sa mga pinili namin, sinama na din niya ang mga ingredients para sa paborito naming garden salad.

"Let's go, baby, shall we?" Pag-aya ko sa kanya, nagboluntayong itulak ang cart at nakisabay sa aking pumunta sa counter.

Inilibot niya ang tingin sa buong grocery, tila nag-oobserba. Sinundan ko ng tingin kung ano ang pinagmamasdan niya.

"Do you want me to buy chocolates?" Tanong ko sa kanya habang napansing nakatingin siya sa freezer na kung saan naka-arrange ang mga chocolates.

"It's okay, Mom we have lots of them at home, you don't need to buy one," Pagtanggi niya. "I'm so happy," Dugtong niya.

Tinapunan ko ang anak ko ng tingin pagkatapos kong bayaran ang cashier, hindi ko mapigilang mapangiti sa sinabi niya.

"Why is my baby boy happy, hmm?" Tanong ko sa kanya nang mapansin ang paglaki ng ngiti niya habang kinukuha ang ibang eco bag na magaan.

He gave me a soft stare.

"Because you are here with me. That's enough reason to make me happy, you're always busy with work and I'm also busy with school. So, I miss bonding with you." He honestly confessed.

Aw, my little lion.

Lumapit ako sa kanya at niyakap siya ng mahigpit.

"I love you, Mom, At niyakap ako pabalik.

"I love you too, son. Shall we go now? Baka hinihinatay na tayo ng kapatid mo," Tanong ko sa kanya, pinagtitinginan na kasi kami ng mga tao. But I'm not bothered anyway. Nakangiti ang mga ito na tila ay nanonood ng teleserye.

Sabay kaming naglakad ng anak ko palabas pero ganun lang ang pagkagulat ko nang may mabangga akong babae.

"Ay, sorry Mis-Quira?" Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko kung sino ang nabangga ko.

"Mom, are you okay?" My son asked but I could hint the worry in his tons, he began walking towards my direction and picked some goods that accidentally fallen out of the grocery bag. Binigay niya pabalik sakin yun. Dahil alam niyang pagsasabihan ko siyang bawal siyang bumuhat ng mga mabibigat, but that wasn't the case now. Tinititigan ni Mrs. Madrigal ang anak ko na tila sinusuri.

"Please apologize to my Mom," He ordered but in a polite way.

Mas lalo siyang tinitigan ng ginang.

"Apo ko ba siya?" Biglang nanlamig ang katawan ko sa tanong ng ginang. Tumitig ulit siya sa anak ko at ibinalik sakin ang tanong. "Inuulit ko Quira, apo ko ba siya?" She hopefully asked. Malambot niyang tiningnan ang anak ko.

"No, Ma'am." Malamig kong tugon. Hinawakan ko ang kamay ng anak ko at hinila paalis.

Nakarating kami sa parking lot na sumusunod pa rin sa amin ang ginang. I know this is beyond being rude. Pero ayokong may maging koneksiyon ang anak ko sa pamilya nila.

"Quira, please tell me, he's my grandson." She pleaded.

Seryoso kong tiningnan ang anak ko. "Inside the car, son." Agad naman sumunod ang anak ko at pumasok sa loob ng kotse.

"Quira I know malaki ang kasalanan ng anak ko sayo, but please tell me he's my grandson. Huwag ka ng tumanggi, hija. Kuhang-kuha niya ang mga mata ng anak ko." She said desperately. Hinawakan niya ang kamay ko at nagmamakaawang tumingin sakin.

"There's nothing to hide now. And yes he is your grandson. Pero utang na loob Mrs. Madrigal hayaan mo na kaming mabuhay ng tahimik pakiusap." Wika ko at pilit binabawi ang kamay ko sa hawak niya.

"You know I can't do that, Quira. He's a Madrigal. And he deserves a good life. Alam kong malaki ang pagkakamaling nagawa sayo ng anak ko noon, but please I'm begging you huwag mo namang ilayo sakin ang apo ko. Alam kong may kasalanan din ako sayo. Patawarin mo na ako." Dagdag pa niya. At pilit na hinahawakan ang kamay na binabawi ko.

"You can't ask for forgiveness and want to have them right away. It doesn't work that way, Mrs. Madrigal. And don't try to tell your son dahil mas lalo kong ilalayo sa pamilya niyo ang anak ko. We are living a peaceful life and please leave us alone, ayokong mapalapit o makilala man lang ng isa sa pamilya niyo ang anak ko. I am capable of raising him on my own. Nakaya ko ngang wala kayo at huwag niyong isipin na hindi kami mabubuhay ng wala kayo sa buhay namin. I can take care of my own son, alam kong ilalayo niyo lang sakin ang anak ko. And do you think I'll let any of you do that? Well the answer is no Mrs. Madrigal. Hindi namin kayo kailangan sa buhay namin. Wala na kayo doon kung ilayo ko sa inyo ang anak ko. Matagal ko na kayong binura sa buhay namin ng anak ko." And with that I left her. Mabilis akong sumakay sa kotse at nagmaneho pa uwi.