Kabanata 3

Mahigpit na nakahawak si Mikaela Santiago sa kanyang interview invitation habang nakatitig sa direksyon ng malaking mesa sa dulo ng opisina.

Hindi pa rin niya makita ang mukha ng lalaking nasa likod ng monitor.

Tanging ang malalim nitong boses lamang ang umaalingawngaw sa malawak na silid.

Pakiramdam ni Mikaela ay nauubusan na siya ng hangin.

Hindi niya alam kung nakapasa ba siya o tuluyan nang nabigo.

Huminga siya nang malalim saka bahagyang yumuko.

"Maraming salamat po sa oras ninyo, Sir."

Dahan-dahan siyang tumalikod.

Isa...

Dalawa...

Tatlo...

Tatlong hakbang pa lamang ang kanyang nailalakad nang muling marinig ang malamig na tinig ng direktor.

"Diretso ka sa Human Resources."

Natigilan si Mikaela.

Para bang hindi niya tama ang narinig.

Unti-unti siyang lumingon.

"A... ako po ba ang tinutukoy ninyo?"

Hindi sumagot agad ang lalaki.

Pagkaraan ng ilang segundo ay maikli lamang itong nagsalita.

"Oo."

Parang huminto ang pag-ikot ng mundo.

Nanlaki ang mga mata ni Mikaela.

Mabilis siyang napalingon sa paligid na tila may iba pang taong kausap ang direktor.

Ngunit silang dalawa na lamang ang natitira sa opisina.

"Ako po...?"

Hindi niya napigilang ulitin.

"Natanggap na po ba ako?"

Isang mahinang tugon lamang ang narinig niya.

"Hmm."

Isang simpleng tunog.

Ngunit sapat na iyon upang mapuno ng saya ang kanyang dibdib.

Kanina lamang ay pakiramdam niya ay gumuho na ang lahat ng pangarap niya.

Ngayon...

Parang biglang sumikat ang araw matapos ang isang napakahabang bagyo.

Napayuko siya nang paulit-ulit.

"Maraming-maraming salamat po, Sir!"

"Maraming salamat po sa pagkakataon!"

Hindi na siya naghintay ng anumang sagot.

Halos patakbo siyang lumabas ng opisina habang pilit na pinipigilan ang sarili na mapasigaw sa sobrang tuwa.

---

Paglabas niya ng conference room ay naroon pa rin ang ilang aplikanteng naghihintay ng kanilang turn.

Nang makita siya ng empleyadang nag-aasikaso kanina, awtomatiko itong nagsalita.

"Ma'am, doon po ang elevator palabas."

Ngumiti si Mikaela.

"Pasensya na po..."

"Saan po ba ang Human Resources Department?"

Natigilan ang babae.

Napatingin ito nang mabuti kay Mikaela.

Para bang ngayon lang niya ito tunay na napagmasdan.

Simple lamang ang dalaga.

Hindi ito kasing glamorosa ng ibang aplikante.

Wala ring mamahaling bag.

Hindi designer ang suot.

At halatang kabadong-kabado pa rin.

Ngunit...

Siya ang natanggap.

Hindi maiwasang magtaka ng empleyada.

Ano kaya ang nakita ng Marketing Director sa babaeng ito?

Napansin ni Mikaela ang matagal nitong pagtitig.

"May problema po ba?"

Agad namang natauhan ang empleyada.

"Ah... wala po!"

"Nasa twenty-fourth floor ang Human Resources."

"Congratulations po."

Ngumiti si Mikaela.

"Maraming salamat."

Habang naglalakad siya patungo sa elevator, naramdaman niyang may mga matang nakatingin sa kanya.

Lumingon siya.

Lahat ng aplikanteng naghihintay ay nakatingin sa kanya.

May pagtataka.

May inggit.

May pagkainis.

May isa pang pabulong na nagsabi,

"Siya ang natanggap?"

Hindi na lamang iyon pinansin ni Mikaela.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon...

May magandang nangyari rin sa buhay niya.

---

Matapos lagdaan ang mga kinakailangang dokumento sa Human Resources Department, lumabas si Mikaela ng gusali ng Aurelia Prime Realty na may hawak na isang brown envelope.

Nasa loob nito ang kanyang employment papers.

Kasama rin ang temporary company ID.

Paulit-ulit niya iyong tinitigan.

Hindi pa rin siya makapaniwala.

Natanggap siya.

May trabaho na siya.

Unti-unting napangiti ang dalaga.

Mainit ang sikat ng araw.

Ngunit ngayon lamang niya iyon tunay na naramdaman.

Parang mas maliwanag ang buong siyudad.

Mas magaan ang hangin.

Mas masarap huminga.

Huminto siya sa gilid ng kalsada.

Mariing niyakap ang envelope.

Napapikit siya.

Unti-unting bumalik sa alaala niya ang nangyari tatlong araw na ang nakalipas.

---

Bitbit lamang ang isang lumang maleta, bumaba siya noon sa terminal ng Cubao.

Hindi niya kilala ang lungsod.

Wala siyang kamag-anak.

Wala ring sariling tirahan.

Kaunting ipon lamang ang laman ng ATM niya.

Sapat marahil iyon para mabuhay nang ilang linggo.

Pagkatapos noon...

Hindi na niya alam.

Pero iisa lang ang sigurado niya.

Hindi na siya babalik.

Hindi na siya muling uuwi sa Bicol nang luhaan.

Hindi na siya muling hihingi ng kahit isang sentimo sa taong minsang nagsabi sa kanya...

"Wala kang mararating sa buhay."

Mahigpit niyang ikinuyom ang kamao.

Tahimik niyang ibinulong sa sarili,

"Kaya ko ito."

"Kakayanin ko."

At ngayon...

Sa unang pagkakataon...

May dahilan na siyang maniwala roon.

---

Agad niyang inilabas ang cellphone.

Ang unang taong gusto niyang balitaan ay si Jessa Ramirez.

Pinindot na sana niya ang pangalan nito nang bigla siyang napaisip.

Mas maganda sigurong personal niya itong sorpresahin.

Napangiti siya.

Mabilis siyang pumara ng taxi.

"Kuya, sa Aurelia Heights Village po."

Napatingin ang driver sa rearview mirror.

"Aurelia Heights?"

"May pupuntahan ka ro'n, Ma'am?"

"Opo."

Napangiti ang matanda.

"Naku, puro mayayaman ang nakatira roon."

"Mga negosyante, artista, pulitiko..."

"Maski security guard doon, parang manager kung manamit."

Napatawa si Mikaela.

"Totoo po ba?"

"Naku, oo."

"Kapag nakabili ka ng bahay doon, ibig sabihin... jackpot ka na sa buhay."

Napangiti na lamang siya.

Kung alam lang ng driver...

Hindi siya bibili ng bahay roon.

Pupuntahan lamang niya ang matalik niyang kaibigan.

Mahigit apatnapung minuto ang naging biyahe.

Habang papalapit ang taxi sa subdivision ay lalong namangha si Mikaela.

Napakalawak ng entrance.

May malaking fountain sa gitna.

Maayos ang hardin.

Halos hindi makita ang dulo ng kalsada dahil sa malalaking puno.

Sa magkabilang gilid ay nakatayo ang mga naglalakihang mansion.

Parang hindi subdivision.

Mas kahawig pa nito ang isang pribadong resort.

Huminto ang taxi sa pangunahing gate.

Habang kinukuha ni Mikaela ang pambayad ay biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na busina ng isang mamahaling sasakyan sa likuran nila.

Napalingon siya.

Isang matingkad na dilaw na luxury sports car ang nakahinto sa harap ng gate.

Mainiping nakadungaw ang isang eleganteng babaeng nasa limampung taong gulang.

Nakasuot ito ng mamahaling sunglasses at halatang hindi nagugustuhan ang paghihintay.

Napakunot ang noo ni Mikaela.

Hindi niya alam kung bakit...

Ngunit pakiramdam niya...

May mangyayaring hindi niya inaasahan sa sandaling makapasok siya sa loob ng subdivision.