Kabanata 1.2: Aurora

Aurora's Point of View

"Sino kayo?"

Tanging ang liwanag lamang sa malaking lampshade ang nagbibigay liwanag sa buong kwarto. Ngunit sapat iyon para makita ko ang biglang pagliyab ng galit sa kaniyang mata dahil sa tanong ko.

Mas lalo pa akong kinabahan nang makita ang pagtatagis ng kaniyang bagang at tumalim ang kaniyang mata.

"What now? You're going to act like you have a g*dd*mn amnesia? Do you really think that I'm a f*ck*ng m*r*n, Candice?!"

Ang galit niyang boses ay parang ungol ng isang mabangis na hayop sa gitna ng kaparangan. Nakakatakot, malalim at mapanganib.

"H-hindi po ako si Candice." Umiling ako. Takot na sa kung ano ang gagawin niya.

"Hindi ko po kilala ang sinasabi niyo."

Malalaki ang hakbang na lumapit siya sa akin at wala akong nagawa nang haklitin niya ang braso ko at mahigpit iyong hawakan.

"D*mn you! Akala mo ba makukuha mo ako sa ganiyan! Hindi ako tanga. Naiintindihan mo?"

Pinilit kong baklasin ang kamay niya dahil masakit iyon.

"Hindi nga ho kasi ako si Candice. Hindi ko ho iyon kilala. Baka nagkakamali lang kayo. Aurora—"

Natigilan ako sa pagsasalita nang malakas niya akong itulak papunta sa kama. Lumundo iyon dahil sa lakas ng pagbagsak ko.

Takot akong tumingin sa kaniya. Wala naman akong ginagawang masama. Hindi ko kilala si Candice. Hindi ko siya kilala! Wala akong alam sa mga sinasabi niya.

"You f*ck*ng sl*t! Don't you dare try to lie to my face again! Hindi ikaw si Candice? Sino ka ulit? F*ck it! Anong drama ‘to? Akala mo ba mauuto mo ako?" Dumukwang siya palapit at sa takot ko, agad akong umatras palayo sa kaniya.

"Ibalik mo ang pera ko, lahat ng pera ko at mga alahas na kinuha mo. Hindi ka na ngayon sa akin makakatakas dahil pagbabayaran mo lahat ng kasalanan mo sa akin!"

Nag-iinit ang sulok ng mata ko kaya tiningnan ko siya't nagmakaawa.

"Pakiusap, wala akong alam sa sinasabi mo. Hindi ko kilala si Candice. Hindi ako siya."

"Shut up! You are Candice! You are my d*mn wife."

"Hindi ako iyon!" Sigaw ko, mas nilakasan upang marinig niya ng husto.

Malayang nagsitulo ang mga luha ko at gusto kong magmakaawa na paniwalaan niya ako. Pero nakikita ko ang agresibong galit at pagkamuhi sa mga mata niya. Sirado ang isip niya sa kahit na anong sasabihin ko.

Umayos siya ng tayo at umangat ang sulok ng labi na para bang natutuwa siya sa nakikita niya ngayon.

"You can't f**l me, Candice, not again."

Pagkatapos niya iyong sabihin naglakad siya palabas ng kwarto at malakas na ibinagsak ang pintuan. Mas lalong lumakas ang pag-iyak ko, halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon, pagkalito, takot at pangamba. Hindi ko siya kilala at ang sinasabi niyang Candice.

Mariin kong ipinikit ang mga mata at pilit pinakalma ang sarili kahit ang totoo nanginginig pa rin ako dahil sa takot.

Hindi dapat ako umiyak dahil wala akong kasalanan. Kung bakit kasi kamukha ko ang asawa niya? Wala akong maalala na ikinasal ako, imposible iyon dahil ngayon lang kami rito nakarating sa Lanayan. Ngayon ko lang din siya nakita.

Nasaan na sila Auntie Pacita? Hinahanap kaya nila ako?

Bakit walang mga pulis?

Tumayo ako at lumapit ulit sa pintuan. Akmang pipihitin ko iyon nang makarinig ng mga tinig na nanggagaling sa labas.

"Bantayan niyo ng mabuti, huwag niyong palalabasin."

"Opo, señorito."

Ibigsabihin may bantay sa labas ng kwarto? Padaosdos akong naupo sa sahig at nanghihinang sumandal sa pintuan. Bakit ganito? Bakit nangyayari ito?

Aurora Sandoval, iyon ang pangalan ko at hindi Candice! Paanong magiging asawa niya ako gayong galing ako sa Damarenas at doon na ako lumaki.

Napakaimposible ng lahat. Wala rin akong kapatid dahil ulila na ako, nakikitira lang ako kayna Auntie Pacita at hindi pa sana ako makakapunta rito kung hindi lang ako isinama ni Auntie Pacita para bumisita sa isang kamag-anak.

“Auntie, tulungan niyo ‘ko.”

Isinubsob ko ang mukha sa mga kamay at doon na umiyak.

Galing ako sa malayong lugar na kahit kailan hindi pagtatagpuin ang landas namin. Kung sana nakikinig lang siya, kung sana hinahayaan niya muna akong magpaliwanag baka magkaintindihan kami.

Tiningnan ko ang pinto papuntang teresa. Tumayo ako at naglakad patungo roon, baka sakaling makatakas ako rito. Pero bumungad sa akin ang tanawin ng malawak na harden.

Tiningnan ko ang baba, kung tatalon ako paniguradong may mababali sa akin. Masyadong mataas dahil mukhang nasa ikalawang palapag ako ng bahay. Ibigsabihin lang walang ibang daan kung hindi ang pinto. Ngunit may mga bantay. Wala na talaga akong pag-asang makaalis sa lugar na ito.

Bakit Candice? Ano bang ginawa mo at ganon na lamang ang galit ng lalaking iyon sa iyo? Nagnakaw ka ba kagaya ng sinabi niya kanina? Bakit kailangang ako ang maipit dito? Wala naman akong kinalaman. Wala akong alam.

Ako si Aurora! Gusto ko iyong isigaw sa mukha ng lalaking iyon. Ako si Aurora at hindi si Candice.

Ayaw ko sa lugar na ito.

Ngayon pa lang natatakot na ako sa pwedeng mangyari sa akin.