LOGINSHANAIA ISABELLEMay mga sugat na kayang paghilumin ng panahon. Pero mayroon ding mga sugat na kahit araw-araw mong piliting takpan, nananatili pa ring sariwa sa tuwing maaalala mo kung paano nagsimula ang lahat.Isa na roon si Claire.Para ko na siyang nakababatang kapatid. Kahit nagkaroon kami ni Kyler ng magulong nakaraan, hindi iyon naging hadlang para magbago ang pakikitungo namin sa isa't isa. Ate pa rin ang tawag niya sa akin. Kaibigan at kapatid pa rin ang turingan namin.Kaya mas masakit tanggapin na alam pala niya ang lahat.Na habang nakangiti siya sa harap ko, bitbit na pala niya ang katotohanang muntik nang pumatay sa amin ng anak ko.Naipakulong si Kyler kasama ang mga lalaking kasabwat niya sa pagpaplano ng aksidenteng iyon. Hindi siya lumaban. Hindi rin niya itinangging siya ang may kagagawan ng lahat. Tahimik niyang tinanggap ang sentensiyang habambuhay na pagkakakulong dahil sa kasong attempted murder, bagaman may posibilidad pa rin siyang makalaya balang araw kung p
SHANAIA ISABELLE"Claire..." I called softly, my voice trembling despite my effort to remain composed. "Ano ba ang kailangan kong malaman? Please... sabihin mo na. Naguguluhan na ako."Ramdam kong bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Ethan sa magkabila kong braso. "Hon," mahinahon niyang bulong sa likuran ko, marahang hinihimas ang aking mga balikat, "calm down."Tumango ako nang bahagya, ngunit hindi maalis ang kaba sa dibdib ko.Biglang nagsalita si Jhade. "Ilang beses na naming sinabi kanina, pero uulitin ko ulit." Isa-isa niyang tiningnan sina Claire at Kyler. "Kakagising lang ni Isabelle. At higit sa lahat, buntis siya. She needs rest... not stress." Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. "Kaya kung anuman ang sasabihin mo, Claire... sabihin mo na."Napasinghap si Claire. Ngunit bago pa siya makapagsalita—"You heard her." Malamig na boses ni Kyler ang pumuno sa silid. "Kailangan ng pahinga ni Shanaia. At ang sasabihin mo ay—""Si kuya ang nagplano n'on!"Naputol ang sasabi
SHANAIA ISABELLENakasisilaw na liwanag ang unang sumalubong sa akin nang unti-unti kong imulat ang aking mga mata. Napapikit agad ako. Parang may libo-libong karayom na tumutusok sa aking paningin dahil sa sobrang liwanag.Ilang segundo muna akong nanatiling nakapikit habang pilit na inaalala kung nasaan ako... kung bakit napakabigat ng buo kong katawan... at kung bakit parang kahit ang simpleng paghinga ay nakakapagod.Dahan-dahan kong sinubukang muling dumilat. Sa pagkakataong ito ay mas maingat.Unti-unting luminaw ang puting kisame sa itaas ko. White ceiling... White walls... May mahinang tunog ng ECG monitor na paulit-ulit na pumipintig sa paligid.Hospital... Nasa ospital ako.Bigla akong natigilan. Hospital... My baby.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Nanlaki ang mga mata ko.The accident... The truck... The blood... Clayton... Hindi... Hindi iyon aksidente. Someone planned it.Mabilis kong gustong kapain ang tiyan ko ngunit nang subukan kong igalaw
SHANAIA ISABELLETahimik kong pinagmamasdan si Arie habang inaayos niya ang maliit niyang bag sa sala. Halata sa kilos niya ang pagod—hindi lang pisikal, kundi pati emosyonal. Kahit ilang araw na siyang nanatili sa Maynila, wala pa ring nagbago. Hindi pa rin niya nakumbinsi si Clayton na tanggapin ang batang dinadala niya.Napabuntong-hininga ako bago tuluyang nagsalita. "Ako na ang bahalang kumausap kay Clarkson," sabi ko habang nakatingin sa kaniya. "Paghahanapin ko muna siya ng temporary secretary para may tumulong sa kaniya sa office. Ikaw naman... alagaan mong mabuti ang sarili mo."Nag-angat siya ng tingin at agad na ngumiti, kahit halatang pilit iyon. "Huwag po kayong mag-alala, Ma'am Shanaia," mahina niyang tugon. "Pagkapanganak ko, babalik na agad ako sa London."Kaagad akong umiling. "No, Arie." Bahagya siyang natigilan. "Hindi ako papayag.""Bakit po?""Dahil mas kailangan ka ng anak mo kaysa ng kumpanya." Natahimik siya. Lumapit ako at marahang hinawakan ang kaniyang kamay
SHANAIA ISABELLEThe aroma of freshly brewed coffee lingered in the air, blending with the soft hum of conversations inside the café. Around us, people continued with their own lives—laughing, chatting, typing on their laptops—as if nothing significant was happening.But at our table... It felt as though time itself had stopped. I couldn't even remember how long we had been sitting there.One minute. Five. Or maybe longer.Neither of us spoke. Neither of us looked away. We simply stared at each other, silently waiting for someone to break the suffocating silence between us.In the end... Ako rin ang unang sumuko."Hindi ka ba magsasalita?" mahinahon kong tanong.Bahagyang tumaas ang isang sulok ng labi niya, ngunit walang init ang ngiting iyon. "Ikaw ang nag-ayang makipagkita," malamig niyang tugon. "Tapos aasahan mong ako ang unang magsasalita?" His voice... It was calm. Too calm. And somehow, that hurt more than if he had shouted at me. "Ikaw ang may gustong sabihin, hindi ba?" dugt
SHANAIA ISABELLEThe first thing I felt wasn't the warmth of the morning sun filtering through the curtains. It was someone's warm breath brushing lightly against my ear."Hon..." His voice was low and gentle."So sleepy..." I mumbled, burying my face deeper into the pillow."Wake up." I only answered him with an incoherent groan. "I've been trying to wake you up for almost thirty minutes.""Five more minutes...""You've been saying that every five minutes." A quiet laugh escaped him.I felt the mattress dip before a familiar hand gently brushed the loose strands of hair away from my face."Hon.""Hmm...""It's already lunchtime."I frowned without opening my eyes. "So?""So... you need to eat.""I'm not hungry.""That's exactly what pregnant women say before suddenly getting hungry.""I can eat later.""You also said that an hour ago."I let out another dramatic groan. "Ethan...""Hmm?""I want to sleep.""I know.""I love sleeping.""I know.""I love this pillow.""I know.""And I l
KYLER EZEKIEL“Pwede ba?! Mamaya ka na mangulit! May ginagawa ako!”Irritado kong pinindot ang end call bago tuluyang pinatay ang cellphone ko. Isinuksok ko iyon sa bulsa ng suot kong jeans at napabuntong-hininga.Buwisit na lalaki.Alam nang tatlong taon na akong tumigil sa pambababae, pilit pa ri
SHANAIA ISABELLE Alas-singko y medya pa lamang ng madaling-araw nang magising ako. Sa tabi ko, mahimbing pa ring natutulog si Shally. Nakatalikod siya habang yakap ang unan na para bang wala siyang iniisip na problema sa mundo. Napangiti ako nang bahagya. Kapag ganitong oras ako nagigising, ala
ETHAN GREYNaupo si Shanaia sa single sofa sa gitna ng sala at isa-isang pinagmasdan ang mga taong naroon.Tahimik ang buong mansiyon.Hindi niya man lang sinulyapan ang direksyon namin. Para bang hindi kami kasama sa silid.Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, nagsalita siya. "Now... speak."
LONDON"F*ck that marriage!"Galit na galit na napasigaw si Shanaia nang makarating sa kanya ang balitang ipapakasal ng kanyang mga magulang ang nag-iisang kapatid na si Shally."She's still studying! Are they really going to ruin my sister's life?" gigil niyang dagdag.Tahimik na nakatayo sa harap







