3

Aria's Pov

Nakatitig ako ngayon sa mga paper bag na punô ng mga sexy at daring na damit na dinala ng katiwala kanina para sa'kin.

"A-ano 'to...?" halos pautal kong tanong, na ikinatawa lang ng dalawa Kong kasama..

"Ganyan talaga ang mga damit na kailangan suotin Natin tuwing magtatrabaho tayo."

Napakunot ang noo ko. "T-teka... janitor ang in-apply-an ko, ah," sagot ko, halatang litong-lito pa rin.

Maya-maya, may kumatok sa p***o.

"Miss Aria, pinapatawag ka sa opisina ni Miss Melody."

Nagkatinginan kami nina Kim at Jasmin. Ngumiti sila ng may ibig sabihin.

"Sige na, punta ka na," sabi ni Kim.

"Oo, para malaman mo na lahat tungkol sa trabaho," dagdag pa ni Jasmin na may nakakalokong ngiti.

Pakiramdam ko lalo lang akong kinabahan, pero wala na akong nagawa kundi sundin. Dahan-dahan akong tumayo, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang papunta sa opisina.

Nang nasa opisina na ako ni Miss Melody, nakaupo ako sa harap niya. May folder sa mesa na inilapit niya sa akin.

"Lahat 'yan ay rules and regulations ng casa," malamig niyang sabi.

Bumuntong-hininga siya, saka ako tinitigan nang diretso bago nagpatuloy, "Unang-una... since hindi ka na virgin, kapag may kliyenteng gusto kang galawin-magpapagalaw ka."

Nanlaki ang mga mata ko. "Ho?!" halos mapasigaw ako.

"A-ayoko... T-teka lang, wala naman po 'yan sa usapan!" mariin kong pagtutol.

Ngunit tumitig lang siya sa akin, walang bakas ng emosyon.

"Andito ka na sa loob. Kung magbabalak kang umatras, kailangan mong bayaran lahat ng ginastos para sa'yo-medical check-up, mga damit na binili, at iba pa."

Nanlamig ako sa kinauupuan ko. Napatingin ako sa kanya, parang hindi makapaniwala sa bigat ng mga salitang binitawan niya.

Napapatingin ako dito na parang hindi makapaniwala sa narinig ko. Nanlalamig ang mga kamay ko habang nakasapo sa laylayan ng upuan.

"Hindi ko po alam na ganito ang trabaho....jannitres ang Alam Kong pinasukan ko," nanginginig kong sabi, pilit na hinahabaan ang hininga ko.

Bahagyang yumuko si Miss Melody, saka dahan-dahang ngumiti-isang ngiting hindi ko alam kung nakakatakot o nang-aakit.

"Aria, wala nang atrasan. Hindi namin tinatanggap ang basta na lang umaalis. Nasa casa ka na... at dito, may kapalit lahat ng bagay."

Parang nabibingi ako sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Gusto kong tumakbo palabas, pero ramdam ko ang bigat ng sitwasyon-parang ikinulong na ako ng kapalaran.

"Wala akong pambayad... wala akong pera," halos pabulong kong sabi habang nanginginig ang kamay ko. Hinawakan ko ang folder at isa-isang tiningnan ang mga nakasulat.

Natigilan ako sa isang bahagi. "A-ano po itong... number 28?" tanong ko, bakas ang pagtataka at kaba sa tinig ko.

Umayos ng upo si Miss Melody, saka malamig na ngumiti. "Dito, hindi pangalan ang itatawag sa inyo. May kanya-kanyang number ang uniform ninyo. At ngayon, ikaw ang number 28."

Para akong nabingi. Napakapit ako nang mahigpit sa folder, parang gusto kong ibagsak pero hindi ko magawa. Ang pakiramdam ko, unti-unti na akong nawawala bilang si Aria... at pinapalitan ng isang numerong hindi ko man lang pinili.

"Bawal umayaw sa mga gusto ng kliyente," malamig na sabi ni Miss Melody.

Nanuyo ang lalamunan ko. "P-paano... kung umayaw ako?" tanong ko, halos hindi lumalabas ang boses ko.

Bahagyang kumislot ang labi niya, parang ngiting may halong pananakot. "May parusa."

"Ho?" nanlaki ang mga mata ko.

"At ang magbibigay ng parusa... ay mismong kliyenteng inayawan mo."

Parang nanlamig ang buong katawan ko. "A-ano hong... parusa?" halos hindi ko maituloy ang tanong.

Nagtagal ang katahimikan bago siya muling tumitig sa akin-matalim, nakakatunaw. "Depende sa kanya. Basta tandaan mo... dito, walang tumatanggi."

"Since hindi ka na virgin... doon ka sa second floor," malamig na sabi ni Miss Melody.

Napalunok ako at muling napatingin sa folder. Sa pinakababa ng pahina, may nakasulat na numero-₱10,000,000. Nanlaki ang mga mata ko.

"I-ito po... ano itong nakasulat na ten million pesos?" nanginginig kong tanong, hindi sigurado kung dapat ba akong umasa o matakot.

Ngumiti siya, isang ngiting parang may itinatagong lihim. "'Yan... ang makukuha mo pagkatapos ng limang buwan mo dito."

Parang biglang humigpit ang hawak ko sa folder. Sa loob-loob ko, hindi ko alam kung pang-akit ba iyon o isang bitag na hindi ko na matatakasan.

Napakagat-labi ako habang nakatitig sa folder. Ten million pesos... parang imposible.

"P-pera lang ba talaga ang kapalit ng lahat ng 'to?" mahina kong tanong.

Tumawa nang mahina si Miss Melody, malamig at puno ng kumpiyansa. "Aria, isipin mo na lang. Sa labas, wala kang trabaho, wala kang pambayad ng renta, wala kang pera. Dito... limang buwan lang, may hawak ka nang sampung milyon. Kaya mong baguhin ang buhay mo."

Dahan-dahan niyang itinulak ang ballpen papunta sa harap ko.

"Pumirma ka na. Kapag lumagda ka, opisyal ka nang bahagi ng casa. At tandaan mo-walang atrasan."

Pakiramdam ko'y bumigat ang paligid. Parang lahat ng tunog ay nawala, tanging tibok ng puso ko lang ang naririnig ko. Nakatitig ako sa ballpen-isang maliit na bagay na maaaring tuluyang magbago ng kapalaran ko.

Malaking bagay ang sampung milyon... milyonarya na ako paglabas. Makakabili ako ng bahay, at lahat ng gusto kong kainin, makakain ko na.

Pinilit kong lunukin ang kaba, at sa pikit-mata ay nilagdaan ko ang kontrata.

Lumawak lalo ang ngiti ni Miss Melody, tila ba natutuwa sa naging desisyon ko.

"Magaling," aniya. "Ganito ang oras ng trabaho niyo: magsisimula ng 7:00 ng gabi hanggang 5:00 ng umaga. Ang mga kasama mo sa kwarto-sila ang magiging kagrupo mo."

Bahagya siyang yumuko para ayusin ang folder bago muling tumingin sa akin.

"Ngayong gabi, naka-assign kayo sa second floor, Room 666. VIP client natin 'yon, at malaki magbigay ng tip. Galingan mo."

Parang biglang lumamig ang paligid nang marinig ko ang numerong iyon-Room 666. Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kaba na kumurot sa sikmura ko.

Apat na binata ang nasa Room 666-magkakaibigan sila, at sabay-sabay talagang pumunta rito para mag liwaliw... o mas tamang sabihin, maglaro.

Pero kakaiba ang larong gusto nila. Brutal. Mapanganib.

"Sigurado ka bang hindi ka takot sa dugo?" malamig na tanong ni Miss Melody, habang nananatili ang ngiti sa kanyang mga labi.

Tangina!! Napakuyom ako ng kamao sa ilalim ng mesa. Anong klaseng laro ba 'yon para madugo? "bulong ko sa isip ko, ramdam ang mabilis na pag-ikot ng dibdib ko.

"May katanungan ka pa ba, Number 28?" tanong ni Miss Melody, malamig ang tono ng Hindi ako mag salita.

Nag-atubili ako pero hindi ko napigilan ang sarili. "C-curious lang po ako... p-pag virgin po... saan sila dinadala?"

Bahagya siyang ngumiti, tila ba nasisiyahan sa nakitang pagkagulo-gulo ng mukha ko.

"Ang mga virgin..." tumigil siya sandali, saka tumitig diretso sa akin, "...sila ang nagiging laruan."

Parang may malamig na dumaloy sa batok ko. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot-ang sinabi niya, o ang kasiyahang nakita ko sa mga mata niya habang binabanggit iyon.

"Oo... laruan," muling sambit ni Miss Melody, dahan-dahan at may diin sa bawat pantig.

"Halimbawa... pwede silang itali sa isang malaking roleta."

Napatakip ako ng bibig, halos hindi makapaniwala sa narinig ko. Roleta?

Nagpatuloy siya, nakatitig pa rin sa akin na para bang sinusukat ang reaksyon ko.

"Doon, iikot sila... habang ang mga kliyente ay pipili kung ano ang gagawin sa kanila kapag tumigil ang palad ng roleta. Minsan... simpleng parusa lang." Umiling siya na parang naaaliw. "Pero kadalasan... mas madugo, mas masaya."

Nanlalamig ang buong katawan ko. Tangina... ano itong pinasok ko?