KABANATA 5

MEGAN

Alas syete ng gabi nang makarating kami ni Rica sa CEO Welcome Gala na ginanap sa executive event floor ng mismong building ng Sterling Crown Company. Eleganteng-elegante ang buong venue mula sa mga chandelier hanggang sa mga floral arrangements na nakapalibot sa malaking ballroom.

“Wow,” bulong ni Rica. “Grabe, pang-mayaman talaga ang event na ’to.”

Napangiti ako. “Kaya nga feeling ko hindi tayo bagay dito.”

“Speak for yourself,” natatawang sagot niya. “Ang ganda kaya natin!”

Napailing na lamang ako sa sinabi niya.

Ilang minuto pa ang lumipas bago nagsimula ang programa. Umakyat sa stage ang ilang executives at isa-isang nagbigay ng mensahe tungkol sa bagong pamumuno ng Sterling Crown Company.

Hanggang sa marinig ko ang pangalan niya.

“Ladies and gentlemen, let us welcome our new President and CEO, Mr. Brix Sterling de Silva.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Brix walked onto the stage wearing a perfectly tailored black suit. His expression was calm and confident, at talaga namang nakakatawag-pansin ang bawat paggalaw niya. Buong paghanga siyang tinitingnan ng halos lahat ng kababaihan sa ballroom na para bang nakakita ng Greek God na bumaba mula sa Mount Olympus.

Pero nang magtama ang mga mata namin, parang biglang nawala ang ingay sa paligid. He was staring directly at me. Mabilis akong umiwas ng tingin kasi feeling ko hindi ako makahinga sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

“Girl…” bulong ni Rica sa tabi ko. “Nakatingin sa ‘yo ang boyfriend mo. Jusko. Kinikilig ako! Ang swerte mo naman, sino bang mag-aakalang siya pala ang apo ni Don Rodrigo at ang bagong boss natin?”

“Hoy gaga...shut up! At baka may makarinig pa sa atin. Hindi ko boyfriend ‘yang gagong ‘yan.”

“Ows, talaga lang ha! As if naman wala akong alam na first love mo siya.”

Hindi ako nakapagpigil at bahagya ko siyang nakurot sa tagiliran. “Ang ingay mo talaga.”

Tumawa siya nang mahina. “Okay, okay. I won't say anything.”

Matapos ang ilang speeches, nagpatuloy ang gala. Busy si Rica sa pakikipag-usap sa ibang employees kaya naisipan kong lumabas muna ng ballroom para makalanghap ng sariwang hangin.

Habang naglalakad ako sa hallway, napansin ko ang isang hindi pamilyar na bahaging iyon ng building.

“Where's the restroom?” mahina kong tanong sa sarili.

May nakita akong p***o sa dulo ng hallway at akala ko ‘yon ang daan papunta sa restroom. Wala rin namang nakalagay na ‘Private o Authorized Personnel Only’ kaya dahan-dahan ko itong binuksan.

Pagpasok ko, agad kong napansin ang tahimik at eleganteng silid. Hindi pala ito restroom kundi isang pribadong receiving room.

“Oops. Sorry…” Mahina kong wika.

Akmang lalabas na sana ako nang mapansin ko ang isang malaking framed photograph na nakasabit sa dingding.

Sa gitna ng larawan, naroon ang isang matandang lalaki na agad ko namang nakilala—si Don Ricardo. Katabi niya ang babaeng sigurado akong asawa niya. Sa magkabilang gilid naman nila ay nakaupo ang isang lalaki at isang babae na sa tingin ko nama’y mga anak ni Don Ricardo.

But wait. Parang pamilyar sa akin ang mukha ng babae. Mas lalo akong napatitig sa picture kasi parang nakita ko na siya pero hindi ko lang matandaan kung saan.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang may isang lumang alaala ang sumagi sa isip ko, isang lumang litrato na minsan kong nakita sa bahay namin.

Ang litrato ng babaeng itinuro sa akin ng nanay ko noong bata pa ako.

Ang babaeng sinisi niya sa pagkawasak ng pamilya namin. Ang babaeng pinili raw ng aking ama kaysa sa kanya. Napaatras ako ng isang hakbang habang nanginginig ang mga kamay ko.

“No…”

Muli kong tinitigan ang larawan, umaasang nagkakamali lang ako. Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, hindi ko maitatanggi ang pagkakahawig ng babaeng nasa frame doon sa picture na ipinakita noon sa akin ng nanay ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Baka coincidence lang. Baka may ibang babae lang na kamukha niya. Napatingin ako sa pangalan na nakasulat sa maliit na plaque sa ilalim ng family picture.

THE STERLING FAMILY.

Isa-isa kong binasa ang nakasulat. At nang mabasa ko ang pangalang Mercedez, bigla akong napahawak sa dibdib ko. Naalala ko na minsang binanggit ni Nanay ang pangalan ng babaeng mas pinili ng tatay ko kaysa sa kanya.

MERCEDEZ.

Kung hindi ako nagkamali, siya ang ina ni Brix. Biglang sumagi sa isipan ko ang sinabi ni Nanay noon. “Pinili ng tatay mo ang ibang babae kaysa sa atin. Dahil sa kanya, iniwan niya tayo. Hinding-hindi ko siya mapapatawad.”

Ilang taon kong sinubukang kalimutan ang mga sinabi niyang iyon. Eleven years old pa lang ako noon at hindi ko lubos na naiintindihan ang nangyari sa pagitan ng mga magulang ko. Hanggang sa nagising na lamang ako isang umaga na wala na ang tatay ko at tuluyan na niya kaming iniwan.

Hindi… hindi p’wede. Mabilis kong kinuha ang cellphone ko para sana picturan ‘yong larawan na ‘yon at nang maikumpara ko doon sa picture na itinabi ni Nanay. Pero bago ko pa man ma-unlock ang phone ko, may narinig akong yabag mula sa labas.

Napalingon ako sa pintuan. Someone was coming. Mabilis akong napaatras at akmang lalabas na sana nang biglang bumukas ang p***o. Napatigil ako at halos mawalan ng lakas nang makita ko kung sino ang nakatayo roon.

Si Brix. Seryoso lang siyang nakatingin sa akin, saka dahan-dahang humakbang palapit. His eyes slowly shifted toward the family picture behind me.

“Megan…”

Hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang naging malamig ang boses niya.

“What are you doing in here?”

Napatingin ako sa litrato, saka sa kanya.

“Brix…” Halos pumiyok na ang boses ko sa magkahalong emosyon na hindi ko maipaliwanag. “Sino ang babaeng ’yan? Siya ba ang nanay mo?”

Saglit siyang natigilan na para bang hindi niya inaasahang makikita ako sa silid na ‘yon. Napansin ko ang pagbabago ng ekspresyon niya nang mapatingin siya sa family picture sa likuran ko. At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mga mata niya ang isang emosyon na hindi ko mawari. It’s  like fear, anger and shock all at once.

“Why are you asking?”

“Dahil…” Hindi ko na napigil ang damdamin ko at bigla akong napaluha.“Kamukha niya ang babaeng mas pinili ng tatay ko kaysa sa nanay ko.”

He didn’t say a word but I noticed his jaw clench and his fists tighten.