LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ณ ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ LLXทันทีที่ดราก้อนโอบเอวลิลิธ บรรยากาศในร้านก็พลันเงียบลง พนักงานต่างมองมาที่พวกเขาอย่างสนใจ แดนนี่เองก็เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคยมีเลือนหายไป"พูดให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม?" ลิลิธรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมา เธอพยายามดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนของดราก้อนอย่างนุ่มนวล แต่ดร
แอ๊ด..เสียงเปิดประตูร้านดังขึ้น ทุกสายตาในร้านเงยขึ้นมองพร้อมเพรียงกัน ความเงียบเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นนั้นชวนให้รู้สึกเหมือนลูกค้าคนสำคัญกำลังเดินเข้ามา แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงทักทาย ทุกคนก็ยิ้มออกมา"สวัสดีครับสาว ๆ!" แดนนี่ หรือนักธุรกิจหนุ่มเจ้าของอาคารที่ปล่อยเช่า ก้าวเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกาแฟแบร
ณ ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ LLX ดราก้อนเดินเข้ามาในร้านเสื้อของลิลิธ ท่ามกลางความเงียบสงบของบรรยากาศช่วงเช้า ๆ เขามองดูรอบ ๆ ร้านที่ตกแต่งด้วยโทนสีเรียบหรู มีสไตล์ที่สะท้อนถึงตัวตนของลิลิธได้เป็นอย่างดี"วันนี้เธอเลิกงานกี่โมง?" เสียงทุ้มต่ำของเขาทำลายความเงียบ"ฉันไม่ได้ทำงานออฟฟิศนะ ไม่มีเวลาเลิกงานที่ต
"จริงอยู่ว่า Home School มันไม่ได้แย่อะไร แถมเราก็เลือกครูที่เก่ง ๆ มาสอนลูกได้""แต่สุดท้ายลูซิเฟอร์จะขาดในเรื่องการใช้ชีวิต เรื่องความสนุกที่โรงเรียน เรื่องเพื่อนในวัยเดียวกัน ""เราสองคนก็ต้องทำงาน ศรีเองก็ไม่ใช่วัยเดียวกับลูกเรา..เราควรปล่อยให้ลูซิเฟอร์ได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กแบบเด็กทั่ว ๆ ไป" ดราก้







