Episode 3 ก่อกวน

ตลอดทั้งวัน ทุกครั้งที่หันไปมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสองเธอก็มักจะได้รับสายตาล้อเลียน และท่าทางกลั้นขำเหมือนคนเส้นตื้น จากทั้งสองคนอยู่เสมอ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเลิกเรียนในคลาสสุดท้ายของวัน

“นี่ พวกแกหยุดหัวเราะได้แล้ว มันมีอะไรน่าขำขนาดนั้น?” เรียวคิ้วสวยขมวดมยุ่งอย่างขัดใจ เพราะยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ

“ก็มันตลกนี่ ปกติแกไม่เคยต้องหัวเสียเพราะเรื่องผู้ชายมาก่อน แล้วดูวันนี้สิ เพิ่งเปิดเทอมแต่แกหงุดหงิดผู้ชายไปแล้วสองคน” ลลิตาพูดพลางกลั้นขำไปด้วย

มันอาจจะดูไม่ใช่เรื่องตลกอะไรมากมาย แต่สำหรับเธอที่เห็นเพื่อนรักปั่นหัวผู้ชายเล่นมาตลอดก็อดรู้สึกตลกไม่ได้ ที่เห็นว่าเพื่อนถูกผู้ชายสร้างเรื่องให้กลุ้มใจบ้าง

“นี่ยัยเลิฟ แกเส้นตื้นเกินไปแล้วนะ”

หญิงสาวหน้าลูกครึ่งปรี่เข้าไปตวัดแขนกอดคอของเพื่อนสาวที่ตัวเล็กกว่า แล้วเอ่ยเสียงลอดไรฟันคล้ายกำลังข่มขู่

“นี่แกจะฆาตกรรมฉันหรือไง ฮ่าฮ่า” คนถูกกอดรัดยังคงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

แม้จะดูอันตรายไปสักหน่อยที่สองสาวเล่นกันระหว่างเดินลงบันได แต่ด้านหลังของหญิงสาวทั้งสองมีร่างของคุณากรเดินตามมาไม่ห่าง ซึ่งทำให้สองสาวไม่ค่อยระวังตัวมากนัก เพราะเชื่อว่าเพื่อนหนุ่มจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหน้าคะมำกลิ้งลงตึกแน่นอน

เมื่อเดินลงมาถึงหน้าตึก กรรณิการ์ก็หันกลับไปมองเพื่อนชายคนสนิทแล้วส่งสายตามองค้อนกลับไป เมื่อเห็นว่ารายนั้นก็ยังกลั้นขำอยู่

“หยุดขำเลยนะ ไม่งั้นฉันจะงอนพวกแกแล้วจริง ๆ” เสียงหวานเอ่ยเสียงฟึดฟัด แสดงท่าทีว่าหากสองเพื่อนสนิทตัวดียังไม่ยอมหยุดหัวเราะ เธอจะไม่คุยด้วยแล้ว

กรีนไม่รู้ กรีนเอาแต่ใจ กรีนลูกคนเล็ก!

“โอเค ๆ ไม่ขำแล้วก็ได้” ลลิตาที่เห็นท่าทางของเพื่อนสาว ซึ่งกำลังทำหน้างอง้ำลงเรื่อย ๆ ก็หยุดหยอกล้อ

“ฉันไม่ขำแล้ว แต่กลับก่อนนะ มีธุระต่อ” เสียงทุ้มของคุณากรเอ่ยขึ้น ก่อนจะโบกมือลาเพื่อนสาวทั้งสองคนไว ๆ

“โอเค กลับดี ๆ ล่ะ” กรรณการ์รับคำก่อนจะหันมาพูดกับคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

“แกไปส่งฉันหน่อยสิ”

“ที่เดิมเหรอ?”

“อื้อ อยากไปนั่งเล่นสักหน่อย แกไปนั่งเป็นเพื่อนฉันไหม?” เธอถามพลางเดินกอดคอเพื่อนสาวตัวเล็กตรงไปยังลานจอดรถข้างตึกคณะ

“ไม่ล่ะ ฉันต้องไปวิ่งงาน แล้วแกก็ไม่ต้องจ้างฉันไปนั่งด้วยเลยนะ”

ลลิตาเป็นผู้หญิงตัวเล็ก หน้าตาจัดว่าสวยแบบจิ้มลิ้ม แต่ด้วยการแต่งตัวที่ดูสบาย ๆ บวกกับท่าทางที่ดูห้าวหน่อย ๆ ทำให้เพื่อนสาวของเธอดูเป็นสาวหล่อ ซึ่งจริง ๆ แล้วเจ้าตัวก็อาจจะเป็นแต่พวกเธอไม่ได้สนใจในเรื่องรสนิยมอะไรพวกนั้นเท่าไหร่

และเป็นเพราะฐานะทางบ้านของลลิตานั้นจัดว่าค่อนข้างลำบาก เธอจึงต้องทำงานเสริมเพื่อหาเงินซัพพอร์ตตัวเอง ซึ่งบ่อยครั้งที่ลลิตามักจะดูเหน็ดเหนื่อยและเคร่งเครียดอยู่เสมอ

สิ่งที่พอช่วยได้เธอก็มักจะช่วย เพราะเห็นใจที่เพื่อนสาวไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนอย่างวัยรุ่นทั่วไป

“ทำไมล่ะ ก็ฉันอยากให้แกได้พักบ้าง ตอนปิดเทอมแกก็ไม่ได้พักเลยนี่นา” น้ำเสียงออดอ้อนถูกงัดออกมาใช้ ซึ่งมันเป็นลูกไม้เด็ดเวลาที่เธอมักจะใช้ขอร้องเพื่อนสนิทสาวให้ใจอ่อน

“Stop! ฉันรู้ว่าแกรวยแต่เก็บเงินไว้ทำอย่างอื่นเถอะน่า อีกอย่างฉันเองก็ชินกับการทำงานแล้วด้วย” คนถูกอ้อนยกมือขึ้นดันใบหน้าสวยของคนข้างกายออกห่าง

ก่อนจะเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าของตัวเอง ซึ่งเป็นยานพาหนะที่เธอนำมาใช้ทั้งขับขี่มาเรียน และทำงานเสริมอย่างส่งอาหาร หรือบางครั้งก็รับส่งผู้โดยสารไปด้วย

“ชิ คอยดูเถอะเรียนจบแล้วฉันจะยัดแกเข้าบริษัทของแด๊ดทันทีเลย” เมื่อลูกอ้อนใช้ไม่ได้ผล หญิงสาวจึงพองแก้มน้อย ๆ ด้วยความขัดใจ

“เอาไว้ค่อยว่ากัน ไปเร็ว เดี๋ยวฉันไปส่งแกก่อนแล้วจะรีบไปทำงานต่อ” ลลิตาเอ่ยเร่งคนที่ยังยืนทำหน้างอพลางยื่นหมวกกันน็อคอีกใบให้

ร้านxxx

เมื่อมาส่งถึงหน้าร้านแล้ว ลลิตาก็ขับรถออกไปทันที โดยคนที่ขอร้องให้เพื่อนมาส่งอย่างกรรณิการ์ก็ได้แต่ยืนมองจนสุดสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านหนังสือกึ่งคาเฟ่

ร้านหนังสือแห่งนี้เป็นร้านที่เธอมักจะมาในช่วงที่ไร้คนคุย เพราะความสงบบวกกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษอ่อน ๆ ในร้านทำให้เธอชอบที่นี่เป็นพิเศษ

ภาพลักษณ์สาวฮอตสวยมั่นของเธออาจจะดูขัดกับรสนิยมความชอบเล็กน้อย แต่ยังมีอะไรให้เกินความคาดหมายอีกหลายอย่าง

กรรณิการ์เดินเข้ามาในร้านที่ถูกตกแต่งไว้อย่างลงตัว หญิงสาวตรงไปยังมุมประจำของตนเอง เพื่อเลือกดูหนังสือที่ต้องการอ่าน

ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาเข้า

“หือ นายคนนั้นนี่นา” เสียงหวานพึมพำกับตนเองเบา ๆ

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องร่างสูงของชายหนุ่มที่เธอเจอเมื่อเช้า เขากำลังนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ตรงข้างกับมุมประจำของเธอ

ใบหน้าหล่อที่ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็รู้สึกอยากมองอยู่เรื่อย หากไม่ติดว่าเขาทำให้เธอรู้สึกขายหน้า เธอคงจะเข้าหาเขาดีกว่านี้อยู่หรอก

พลันความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มอย่างนึกสนุก

มือเรียวคว้าหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง โดยไม่ทันได้มองหน้าปกด้วยซ้ำว่าเป็นหนังสืออะไร แล้วเดินตรงเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งจดจ่อกับหนังสืออยู่ทันที

พรึ่บ!

“ขอนั่งด้วยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยกับคนตรงหน้า

ร่างเพรียวระหงหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามอง เธอก็ยกยิ้มกว้างจนตาหยีส่งไปให้

แต่ทว่าเขากลับทำเพียงมองนิ่ง ๆ แล้วก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ เห็นแบบนั้นคนที่จงใจเข้ามาก่อกวนก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมาอีก

“ไม่ได้ยินที่เราพูดด้วยหรือไง” เสียงหวานกระซิบถาม พยายามควบคุมไม่ให้เสียงดังจนไปรบกวนคนอื่นเข้า ยกเว้นคนตรงหน้า

ทัศนัยซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับการอ่านหนังสืออยู่จำต้องย่นคิ้วด้วยความหงุดหงิด

ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมามองสบตากับหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วถามกลับ

“มีอะไร” คำถามห้วนสั้นแต่น้ำเสียงของคนพูดกลับฟังดูหล่อจนหญิงสาวนึกหมั่นไส้เขาไม่หยุด

แถมพอพูดจบเขาก็ก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือต่ออีก ในหนังสือมันมีอะไรดีไปกว่าหน้าตาสวย ๆ ของเธอหรือยังไงกัน!

“นายชื่ออะไรเหรอ” กรรณิการ์ยังคงไม่ยอมแพ้

เมินได้เมินไป แต่เธอก็จะกวนต่อไปเหมือนกัน

ดวงตาคู่คมไม่ได้ละออกจากหน้ากระดาษเลยสักนิด เขายังคงจดจ่อกับการอ่าน แล้วตอบคำถามของเธอเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“ไทม์”

“ส่วนเราชื่อกรีนนะ”

“รู้”

“แอบสืบเรื่องเราเหรอ สนใจเราแล้วหรือไง?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัย ริมฝีปากอิ่มลอบยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในตัวเอง

แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อได้ยินคำตอบจากปากของชายหนุ่ม

“เปล่า เพื่อนบอก” แม้สายตาของเขาจะยังโฟกัสอยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษ แต่ก็ยังคงตอบคำถามของเธอแบบคำต่อคำ

กรรณิการ์ลอบมองบนเล็กน้อย ก่อนจะปั้นยิ้มแล้วถามสิ่งที่สงสัยต่อ

“นายเรียนนิติใช่ไหม? อยู่ปีไหนเหรอ” คนตัวเล็กขยับยกมือขึ้นเท้าคางมองหน้าเขาไปด้วย

ทว่าในครั้งนี้คนที่ดูเหมือนจะรำคาญเต็มทนก็พับปิดหน้าหนังสือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองสบตาหญิงสาวอย่างตรงไปตรงมา

“ปีสี่ เลิกกวนแล้วเอาแหวนคืนมาได้แล้ว” หัวคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันน้อย ๆ บ่งบอกว่ายามนี้ชายหนุ่มกำลังหงุดหงิดเต็มทนแล้ว ดูได้จากน้ำเสียงที่เริ่มเข้มแถมยังฟังดูดุนั่น

แต่มีหรือที่คนช่างกวนจะยอมสลด รอยยิ้มหวานกว้างขึ้นกว่าเก่า ก่อนที่ร่างอรชรขยับกายเบียดไปด้านหน้า จนหน้าอกหน้าใจขึ้นมาเกยอยู่บนขอบโต๊ะ

“อ๋า เป็นรุ่นพี่เหรอคะเนี่ย แต่ว่าพี่ไทม์พูดกับน้องกรีนไม่น่ารักเลยนะคะ” ถ้อยประโยคคล้ายจงใจกวนประสาทนั่นทำเอาคนฟังแอบคิ้วกระตุก

เขาพูดไม่ดีเหรอ? ไม่ใช่เธอหรือไงที่ทำตัวเป็นมือดีชิงทรัพย์ เอาแหวนของเขาไป แล้วยังมาตามสร้างความวุ่นวายให้เขาอีก

“เอาแหวนฉันคืนมา” เสียงทุ้มกดต่ำเมื่อคนตัวเล็กยังทำตัวลอยหน้าลอยตา

“อยากได้ก็หยิบเองสิคะ อยู่ในนี้น่ะ” กรรณิการ์พูดพลางลากปลายนิ้วขึ้นมาชี้ลงบนหน้าอกของตนเอง

ถ้ากล้าก็ลองดูสิ เธอจะกรี๊ดดัง ๆ เลยคอยดู

“นี่ หรือเธออยากให้ฉันแจ้งความล่ะ หือ?”

ทัศนัยขบกรามแน่น ข่มอารมณ์ความหงุดหงิดเอาไว้ในเบื้องลึก

เขาไม่เคยรู้สึกหมดความอดทนขนาดนี้มาก่อน น่าจับฟาดให้ก้นแตกสักที

“อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยค่ะ เดี๋ยวกรีนก็คืนให้เองแหละ แต่พี่ไทม์ช่วยตอบข้อความด้วยนะคะ” รอยยิ้มยั่วประสาทถูกส่งให้กับชายหนุ่มตรงหน้า

ร่างเพรียวระหงลุกขึ้นยืน แล้วเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของโต๊ะ ใบหน้าสวยโน้มลงไปใกล้เขา จนคอเสื้อเผยอออกเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องอกอวบวับ ๆ แวม ๆ

“ถ้าจะมาก่อกวนฉันเล่นก็หยุด ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอ”

“แล้วใครอยากได้มาเป็นเพื่อนเล่นกัน...”

“อยากได้มาเป็นผัวค่ะ”