MasukNang tumayo si Tyle, ang mga mata nito ay nanatiling nakapako sa mga labi niya, tinitimbang ang bawat paghinga nito. Ang isang kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumapang pababa, kinakapa ang init ng kanyang pagkababae habang isinasentro ang alaga nitong buhay na buhay at tila may sariling isip na naghahanap ng hantungan.“Aghhh...”Isang gulantang na ungol ang kumawalasa kanya nang bigla siyang pasukin ni Tyler. Walang pasubali, walang pag-aalinlangan. Tila hindi na nito kayang maghintay pa ng kahit isang segundo.“Ahhh... ahhh... ahhh...” Ang bawat labas-masok ni Tyler ay sinasabayan niya ng malalim na ungol. Nakatitig si Tyler sa kanya, tila binabasa ang bawat guhit ng ligaya at sarap sa kanyang mukha.Sa gitna ng bumabagsak na tubig mula sa shower, ang tanging maririnig ay ang naghahabol nilang paghinga at ang tunog ng nag-uumpugang balat.Sa bawat paghampas ng katawan ni Tyler, napapaigik siya, ramdam ang bawat pulgada ng lalaki sa loob niya. Ang kuryenteng dumadaloy sa kanilang mga
Nakatayo si Jolisa sa gitna ng banyo, tila isang estatwang walang buhay habang ang mga kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumagalaw upang alisin ang bawat saplot sa kanyang katawan.Walang imik, hinayaan niya ang lalaki na hubaran siya ng higit pa sa damit, tila ba hinuhubaran din siya nito ng mga masakit na alaala.Nang tuluyan na siyang walang suot, pinihit ni Tyler ang shower. Ang unang bagsak ng tubig ay nagdulot ng bahagyang panginginig sa kanyang balat."Mababasa ka..." mahinang sambit niya nang makitang ang tubig ay tumatalsik na sa suot na t-shirt ni Tyler. Ngunit tila bingi ang lalaki, ang atensyon nito ay nakapako lamang sa pag-aalaga sa kanya."I don't mind," maikling tugon ni Tyler.Nanatili siyang tahimik, nakatayo lang sa ilalim ng agos habang sinisimulan siyang sabunin ni Tyler. Maingat nitong nilagyan ng shampoo ang kanyang buhok, minamasahe ang kanyang anit sa paraang nagpapakalma sa kanyang naguguluhang isip.Pagkatapos banlawan, nilagyan nito ng conditioner ang kanyang
“Salamat sa pagpunta, Tyler, Jolisa… Baka nakakaabala na ako sa inyo. Pwede n’yo na akong iwan dito.”Mahina ngunit taos-puso ang tinig ng mayor. Halatang pagod na pagod na sa lahat ng nangyari, sa kaguluhan, sa takot, at sa bigat ng mga katotohanang unti-unting lumalabas.“Pero mag-isa ka lang dito, Mayor,” nag-aalalang sagot ni Tyler.“Hindi… aalis din ako kaagad. Ligtas naman na si Paolo. Papabantayan ko na lang siya rito. Napapagod na din ako… Uuwi rin ako .”Nagkatinginan sina Tyler at Jolisa. Pareho nilang alam na hindi ganoon kadali ang sitwasyon.“Paano po si Pretzel? Ngayong nasa labas pa siya, baka kung ano na naman ang maisipan niya, lalo’t malaki ang galit niya kay Jolisa. Hindi natin alam ang nasa utak niya, Mayor.”Biglang natahimik ang matanda. Parang bawat salitang masasama laban kay Pretzel ay tumutusok din sa puso niya bilang ama. Masakit marinig ang katotohanan, ngunit wala siyang magagawa kundi tanggapin iyon.“Huwag kayong mag-alala,” saad niya matapos ang ilang s
“Huwag sana kayong magagalit, Mayor… pero bakit ganoon po ang ugali ni Pretzel? Matagal ko nang napapansin na may kakaiba sa kanya. Hindi kaya masyado mo siyang na spoil? ”Napayuko si Mayor bago tumingin sa paligid upang masigurong walang ibang makaririnig.“Pasensya na kayo sa gulong dala ng anak ko sa inyo, Tyler… Jolisa…” sandali siyang tumigil. “Marahil may kasalanan din ako kung bakit siya nagkaganun, pero sa tingin ko ay mas malaki ang dahilan kung saan siya nagmula kung bakit siya ganyan.""Ano po ang ibig mong sabihin, Mayor?""H-hindi ako ang tunay na ama ni Pretzel. Ampon ko lang siya. At ang totoo niyang mga magulang ay nasa mental hospital. Ibinenta lang siya noon sa akin noong baby siya… at hindi ko alam na paherong baliw ang mga magulang niya.”Hindi agad nakapagsalita sina Tyler at Jolisa. Nagkatinginan lamang ito sa gulat.“Kaya pala, Mayor…” mahina ngunit mariing saad ni Jolisa. “At totoo po ang sinabi ni Tyler. Si Pretzel ang may kagagawan kung bakit ako nagka-amnes
Habang nasa biyahe, lalong bumibigat ang kanyang dibdib. Hindi niya alam kung uunahin ba niyang iligtas ang anak o ipaubaya na ito sa pulis sa dami ng kasalanan nito.Pagdating sa mansion, sinalubong agad siya ng nagkakagulong mga katulong at guwardiya. Halata sa mga mukha ng mga ito ang takot at pagkataranta.“Nasaan si Pretzel?” malamig ngunit mariing tanong niya.“H-hindi po namin alam, Mayor. Umalis po siya agad.” sagot ng katulong habang nanginginig.Hindi na siya nagsalita. Dumiretso siya sa silid ni Pretzel. Pagpasok, bumungad sa kanya ang dugo sa sahig, nagkalat na gamit, at magulong kama.Ano ba talaga ang nangyari bago ang pangyayaring iyon?Walang makapagsasabi sa kanya. Tanging sina Paolo at Pretzel lamang ang nakaaalam ng buong katotohanan.Hindi niya inakalang aabot sa ganito ang kabaliwan ng sariling anak. Lahat ng kapritso nito, lahat ng gulong nilikha nito, palihim niyang inayos upang walang bahid na bad pablicity sa kaniyang pangalan. Ngunit ngayon, tila hindi na iyo
"Mag-ayos ka na. Huwag mo nang tangkaing sirain sina Tyler at Jolisa dahil hindi kita papayagan. Hindi kita hahayaang makapatay ka muli ng tao, dahil mahal kita Pretzel" sabi ni Paolo habang isinusuot ang kanyang pantalon.Hindi siya nakasagot sa pag-amin nito."Pagdating ng Daddy mo, sasabihin ko rin sa kanya na may relasyon tayo at papakasalan kita."Doon tumigas ang mukha niya. Para siyang na-kidnap sa mga oras na yun. Wala silang relasyon! Fuck buddy lang ang namamagitan sa kanila at wala nang iba!Isa pa, hindi siya sanay na minamanduhan ng kahit sino. Siya palagi ang nasusunod. At higit sa lahat, masyado nang maraming nalalaman si Paolo!Hindi! Hindi pwedeng ikasal siya kay Paolo, hindi niya pinangarap na mapunta sa isang bodyguard! Ano na lang ang sasabihin ng mga kaibigan niya sa alta siyudad?Pagkatalikod ni Paolo at akmang lalabas na ito ng kanyang kwarto, mabilis niyang kinuha ang baril mula sa bag at walang pag-aalinlangang ipinutok iyon."Argh!"Tinamaan si Paolo sa likod
Maya-maya ay bumalik si Madison pero mag-isa lang ito.“Aria, pwede mo ba itong papirmahan sa opisina ni Gov?”Binigay ni Madison sa kanya ang isang brown envelope. Sandali niya iyong kinuha at sinipat. Proposed project iyon ng gagawing tulay sa San Manuel. 100 million ang budget para sa tulay na ‘
MADISON'S POV:Kasalukuyan siyang nasa kanyang condo. Gagaling lang niya sa ospital at nasabi na niya kay Clarkson at sa mga magulang nito ang ipinagbubuntis niya, pero hindi niya nakuha ang inaasahan nyang reaksyon ng mga ito. Ang inaasahan niya ay matutuwa si Clarkson o di kaya si Gov dahil magka
Sumunod pa ang mga araw ay naging abala siya sa hotel. Kasalukuyan siyang nakaupo sa office chair at nakatingin sa glass wall ng kanyang opisina. Kita ang buong siyudad ng Scotland sa pwesto niya. Nag-iisip siya kung ano ang sasabihin sa board mamaya para ma-approve ang café at shopping mall na sin
Pagdating sa kwarto ni Madison ay agad itong inasikaso.“Ano ba ang masakit sa’yo, Madison, at bakit parang hinang-hina ka na diyan?” inis na sabi niya. Kulang na lang itong turukan din ng madaming tubo.“Why? Do you think I’m faking it? Masakit ang tiyan ko at anak mo ang pinoprotektahan ko dito!”







