Lihim na Kasalanan (SSPG)

Liana Maeve Guevarra’s Point of View

“Hindi ka ba sanay na may nakatingin sa ‘yo?”

Napalingon kaagad ako sa kaniya, at napansin na may hawak siyang kopita. Marahan niya ‘tong iniikot, habang nakatingin sa akin nang mariin.

Inilihis ko ang aking mga mata nang dumampi sa akin ang kaniyang bisig. Pinili ko lamang na tingnan si Calix sa malayo, habang nakipag-uusap sa mga kakilala niyang businessman.

“Lumayo ka,” bulong ko, sapat na para marinig niya ang aking sinabi.

“Bakit ako lalayo, Liana?” mababang boses niyang sambit, hanggang sa naramdaman ko ang kaniyang mainit na kamay sa aking likuran.

I’m wearing a backless dress. Kaya ramdam ko ang init na nagmumula sa kaniyang kamay.

Wala sa sarili kong kinagat ang aking dila para pigilan ang aking sarili sa pagmura.

Nasa sulok lang naman kami ng function hall, at walang tao sa aming gawi. Hindi rin masyadong maliwanag sa gawi namin kaya kahit may lumingon sa amin, hindi nila kami makita. 

“Tell me.”

“May fiancé ako,” sambit ko, at naikuyom ang aking kamay. “Baka sapat na ‘yan para layuan mo ako?”

“I’m his friend.”

“And?” tanong ko nang nawawalan ng pasensya. “Kailangan ba nakahawak ka sa likod ko?”

Dahan-dahan niyang hinaplos ang aking likod na siyang ikinatigil ko. Nanlaki ang aking mga mata, at nahigit ang aking hininga.

“Wala namang makakaalam.”

“Vaughn…”

Tumawa siya nang mahina, at pinagapang ang kaniyang kamay sa aking baywang para roon naman ako haplusin. Sinadya pa niyang ipasok ‘yon sa suot kong dress. Kaya ramdam ko ang init ng palad niya roon.

“Walang makakikita.”

Humigpit ang pagkahahawak ko sa aking purse, at parang mamumuti na rin ang aking kamay. Sinubukan kong maging kalmado na parang walang nangyayaring kung ano sa pagitan namin ni Vaughn. Ngunit kahit ano ang aking gawin, patuloy pa rin siya sa paghaplos sa aking baywang.

“Vaughn, tumigil ka.”

Naramdaman ko ang pag-atras niya, at ang pagpuwesto niya sa aking likod kasabay ng paggapang muli ng kaniyang kamay papunta sa aking tiyan.

Nanlaki ang aking mga mata, at napaawang ang aking labi. Hindi ko maipaliwanag ang aking mararamdaman lalo pa’t hindi niya ako hinahawakan sa ibabaw ng dress ko. Talagang ipinasok niya ang kaniyang bisig sa dress ko, at hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat, dahil madilim sa gawi namin.

“Bakit? Hindi ka rin ba sanay na hinahawakan ka rito?” tanong niya.

Isinandal niya ang likod ko sa kaniyang dibdib. Kaya napapikit ako nang mariin, at napahugot nang malalim na hininga.

Sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili, at napamulat na lamang para hanapin si Calix. Nang makitang medyo malayo siya sa amin, at walang nakatingin sa aming gawi, kinagat ko ang aking dila para pigilan ang sarili sa paglikha ng kung anong tunog.

“Kanina ka pa niya hindi nilalapitan,” puna niya sa kabila ng katahimikan na namayani sa aming dalawa. “Ganiyan ba talaga siya sa ‘yo? Fiancée ka niya. Dapat hindi ka niya iniiwang mag-isa.”

“Kailangan niyang makipag-usap sa kanila,” depensa ko kaagad, ngunit natawa lang siya nang mahina.

“Kung ako ang may girlfriend, hindi ko siya iiwan nang mag-isa. Isasama ko siya, habang nakikipag-usap sa kung sino-sino,” saad niya, hanggang sa naramdaman ko ang kaniyang ilong sa aking ulo. “At kung pagod na siya, babalik kami sa table namin. Bubuhatin ko pa.”

“Pero wala kang girlfriend,” sambit ko, at dinilaan ang aking labi. “Kawawa ka naman.”

Tumawa siya nang mahina. “Ako pa ang kawawa? Ikaw nga ang iniiwan dito, Liana.”

Tumigil siya sa paghaplos sa aking tiyan, ngunit naging marahas ang paghawak niya roon. Bumaon ang kaniyang mga daliri sa aking balat, at hindi ko alam kung bakit tila may gumapang na kuryente kaya napasinghap ako.

“Dapat kang maawa sa sarili mo, Liana. Huwag sa akin,” bulong niya, at ibinaba ang hawak niyang kopita sa mesa na nasa harapan namin.

Yumuko siya nang bahagya, dahilan kung bakit naramdaman ko ang init ng kaniyang hininga sa likod ng aking tainga, at sa aking leeg.

“Kasi ako, kaya kong tratuhin nang maayos ang magiging girlfriend ko,” saad niya, at bahagya niyang hinalikan ang aking tainga. “Eh, ikaw? May boyfriend ka nga—fiancé mo pa, pero hindi ka matrato nang maayos.”

“You’re insane!” nanggigigil kong wika, at nilingon siya.

Umangat lang ang sulok ng kaniyang labi, at iniangat ang kaniyang kamay para abutin ang aking leeg. Pumulupot ang kaniyang mga daliri roon, at tiningnan ako nang malamig.

“Am I?”

Itinulak ko ang kaniyang kamay sa aking leeg, at mabilis na inilibot ang aking mga mata sa buong paligid.

“Walang nakakakita sa atin dito,” bulong niya, ngunit hindi ko siya pinakinggan. “Madilim. Puwedeng-puwede kong gawin ang gusto kong gawin sa ‘yo.”

“Hindi ka talaga titigil?” mariin kong bulong, sapat na para marinig niya.

“Bakit ako titigil? Dahil kaibigan ako ng fiancé mo?” tanong niya, at marahang kinagat ang aking tainga. “O dahil may makakikita sa atin dito?”

Kinagat ko ang aking labi nang itinulak ako paharap ni Vaughn sa table. Mabilis kong itinukod ang aking kamay roon para hindi ako mapasubsob.

Inalis ni Vaughn ang kaniyang bisig sa loob ng aking damit, at hinawakan na lamang ako sa balakang.

“Ano ba ang ginagawa mo?” nanggigigil kong tanong, at sinubukang tumayo nang maayos.

Ngunit idiniin lamang niya ang kaniyang sarili sa aking puwet, dahilan kung bakit napaawang ang aking labi.

“Tingin mo, Liana? Ano?”

Nanginig ang aking mga kamay, habang pinipilit kong alisin ang kaniyang kamay sa aking balakang.

“Lumayo ka sa akin!”

“Bakit naman ako lalayo sa ‘yo, Liana?” tanong niya, at natawa nang pagak. “Bigyan mo ako ng dahilan para lumayo sa ‘yo.”

Hinarap ko siya, at tiningala. Ngunit mabilis lamang niya akong niyakap bago ko pa siya maitulak.

Yumuko siya nang bahagya, at hinaplos ang pisngi ng aking puwet nang hindi inililihis ang kaniyang mga mata.

“Kasi kapag wala kang maibigay na dahilan sa akin, hahabulin pa rin kita,” bulong niya.

Bumaba ang kaniyang mga mata sa aking labi, ngunit mabilis din niyang ibinalik sa akin ang atensyon niya.

“Kaya galingan mong tumakbo, Liana. Dahil kapag nahabol kita, sisiguraduhin kong buburahin ko lahat ng taong susubukan kang agawin sa akin.”