Kabanata 2 - Blind

Liana Maeve Guevarra’s Point of View

“Bakit ba palagi siyang sumasama?” tanong ko kay Calix nang muli kong mamataan si Vaughn sa malayo, nakatitig sa dalampasigan.

Nang maramdaman niya ang tingin ko, sinalubong niya ‘to, at tiningnan ako na para bang wala siyang naging kasalanan sa akin kagabi.

Umigting ang aking panga, at wala sa sariling naikuyom ko ang aking kamao. Ibinalik ko ang atensyon ko kay Calix, ngunit ang atensyon niya ay nasa kaniyang cellphone.

“Bakit? Kaibigan ko naman siya,” paliwanag ni Calix, at binalingan ako. “Isa pa, palagi ko namang kasama ang iba naming kaibigan. Kaya wala ka dapat ikabahala.”

Napailing ako, at bahagyang lumayo sa kaniya. Hindi man lang ba siya makaramdam na ayaw ko kay Vaughn? I hate him!

Ibinalik ni Calix ang kaniyang atensyon sa cellphone niya nang tumunog ‘to. Hindi na siya nagpaalam sa akin bago sagutin ang tawag at basta na lamang umalis.

“Iniwan ka na naman,” saad ng pamilyar na boses.

Humugot ako nang malalim na hininga, at dahan-dahang nilingon si Vaughn na ngayon ay nakapamulsa.

Tumigil siya, ilang hakbang ang layo sa akin, ngunit sapat na para isipin kong malapit siya sa akin.

“Kawawa ka talaga, ‘no? Ikakasal na kayo, pero hindi ka pa tinatrato nang maayos. Paano na lang kung naging asawa mo na siya?”

Tuluyan ko siyang hinarap, at humugot nang malalim na hininga para pigilan ang sarili sa pagsabog.

“Puwede bang tumigil ka na? Tigilan mo ako.”

Hindi ko na siya binigyan pa ng pagkatataon para makapagsalita, dahil tumalikod ako kaagad, at umalis.

Pumunta ako sa pool area ng resort, at tahimik na pinagmasdan ang tubig habang nakalubog ang mga paa ko.

Narinig ko ang papalapit na mga yabag, hanggang sa tumigil ang mga ito sa likuran ko.

Naramdaman ko ang pamilyar na presensya ni Vaughn na siyang nagpatigil naman sa akin sa paghinga.

“Palagi ka bang iniiwan ng fiancé mo, o sadyang suwerte lang akong makita kang mag-isa?” aniya, at tumabi sa akin.

Inilublob naman niya ang kaniyang paa sa swimming pool, at ipinatong ang kaniyang kamay sa aking hita, saka ‘to marahang hinaplos.

Napasinghap naman ako sa kaniyang ginawa, at napatulala na lamang. Wala akong lakas ng loob para pigilan siya, habang patuloy siya sa paghaplos sa aking hita.

“Mas mabuti na rin ‘yon para masolo kita,” bulong niya, sapat na para marinig ko. “Kapag nandiyan siya, hindi kita malapitan. Gustong-gusto mong dumikit doon kahit wala namang pakialam sa ‘yo.”

“Ano ba ang pinagsasabi mo? Hindi siya ganoon—”

Hindi ko nagawang ituloy ang sasabihin ko nang ipinasok ni Vaughn ang kaniyang kamay sa loob ng aking dress.

“Hindi ba?” nanunuyang tanong niya, at natawa nang pagak. “Liana, hindi ako bulag kagaya mo.”

Inabot ko ang kaniyang kamay, at marahas na tinanggal ang kamay niya sa loob ng aking dress.

Nilingon siya, at sinamaan ng tingin hanggang sa unti-unti siyang bumaling sa akin na may naglalarong ngisi sa kaniyang labi.

“Hindi ako bulag—”

“Ang dami ng ipinapakita sa ‘yo ni Calix, Liana. Pero hanggang ngayon ay hindi ka pa rin nagigising?”

Dismayado siyang napailing, hanggang sa unti-unting nabubura ang ngisi sa kaniyang labi.

“Liana, wala ka pa bang balak iwan si Calix sa lagay na ‘yon?” usisa niya.

Bumigat ang kaniyang presensya habang dahan-dahan niyang inilalapit ang mukha niya sa akin. Tumigil lamang siya nang isang dangkal na lang ang pagitan ng mukha namin.

Bumaba ang kaniyang mga mata sa aking labi, at marahang ipinilig ang kaniyang ulo. Nang ibalik niya ang kaniyang mga mata sa akin, dumilim ang kaniyang mga mata.

“Kasi kung wala pa, aagawin na talaga kita.”

Inilagay ko ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib, at itinulak siya palayo sa akin.

“Gago ka ba?” mariin kong sambit.

Umigting ang kaniyang panga sa aking naging tanong, ngunit hindi ako nagpatinag.

“Bakit mo naman ‘yan gagawin, huh? Ang dami-daming babae riyan, Vaughn!”

Nanginig ang mga kamay ko, kaya ikinuyom ko ang mga ito. Natawa ako nang pagak, at bahagyang napailing.

Hindi siya nagsalita. Nakatitig lamang siya sa akin na para bang hinihintay niyang kumalma ako, o kung may sasabihin pa ba ako ngunit wala na.

“May pakialam ba ako sa kanila?” kalmadong tanong niya, at tumuwid sa pagkauupo.

Inilihis ko ang aking mga mata, at piniling tingnan na lamang ang aking mga paa na nagkalublob sa tubig.

“Wala, Liana. Sa ‘yo lang ako may pakialam. Kaya bakit ‘yong ibang babae pa kung puwede namang ikaw?”

Nanigas ako sa aking kinauupuan, at hindi inaasahan ang binitawang salita ni Vaughn.

Sinubukan kong ibuka ang aking labi, ngunit wala akong masabi, hanggang sa napagpasiyahan ko na lamang na tumayo.

“Hindi magandang biro ‘yan,” malamig kong tugon nang makatayo ako.

“Hindi ako nagbibiro,” depensa naman niya, at nanatiling nakaupo sa gilid ng swimming pool. “Binibigyan ka na ni Calix ng dahilan para iwan siya, pero binabalewala mo. Kaya paano na lang kaya kung may nalaman kang hindi mo inaasahan, Liana?”

“Ano ang ibig mong sabihin?” nalilito kong wika, at sinulyapan siya.

Nag-angat naman siya ng tingin, habang pilit kong hinahanap ang mga kasagutan sa kaniyang mga mata.

“Sinisiraan mo ba si Calix—”

“Bakit ko siya sisiraan kung siya mismo ang gumagawa, Liana?”

Doon ako nanghina. Nanginig ang mga hita ko, habang tuluyan siyang tumatayo.

Mabilis naman niyang hinawakan ang aking panga, at iniangat ito para magtagpo ang aming mga mata.

“Sa ating dalawa, ako ang mas nakakikilala sa kaniya. Pero kung ayaw mong maniwala, hindi pa rin ako titigil hangga’t hindi ka nagigising,” saad niya, at sinulyapan muli ang labi ko.

Naramdaman ko ang marahang paghagod ng kaniyang hinlalaki sa ibabang labi ko, dahilan para manigas ako sa aking katawan.

Saglit na umigting ang kaniyang panga, saka pinakawalan ang aking panga, at sinalubong ang aking mga mata.

“Ano ba ang ibig mong sabihin?” bulong ko.

Alam kong ako ang mas nakakikilala kay Calix, pero paano kung tama siya?

Umiling ako nang tuluyan akong makagalaw, at natawa nang bahagya.

“No…” untag ko, at sinamaan siya ng tingin. “Ginugulo mo lang ang isip ko.”

“Ginugulo ko ba, Liana?” kalmado niyang tanong, kabaliktaran ng bigat ng kaniyang tingin, at presensya. “O unti-unti mo nang naiisip na tama ako, at mali ka?”