บทที่ 1

โปรย

‘เชอรีน’ ก็เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่เคยฝันถึงความรักแสนหวาน และเชื่อว่าสักวันจะมีใครสักคนเข้ามาเปลี่ยนชีวิตธรรมดาของเธอให้กลายเป็นเรื่องพิเศษ

ครั้งหนึ่ง... เธอเคยเชื่อหมดใจว่าตัวเองคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก เมื่อได้พบกับผู้ชายที่เพียบพร้อม ทั้งหน้าตา ฐานะ และคำบอกรักที่คอยกระซิบข้างหูในทุกค่ำคืน

แต่ภายใต้ชีวิตที่ดูสมบูรณ์แบบ กลับมีบางอย่างที่ยังขาดหายไป

ความรักที่ต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรี ความเชื่อใจที่สั่นคลอนทุกครั้งที่จับได้ว่าเขาโกหก จนเธอต้องถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า... เธอมีความสุขกับความสัมพันธ์ครั้งนี้จริง ๆ หรือเปล่า

แม้อ้อมกอดจะยังอบอุ่น แต่หัวใจของเธอกลับว่างเปล่า

ความสมบูรณ์แบบที่เธอเคยวาดฝัน ค่อย ๆ กลายเป็นเพียง ‘กรงทอง’ ที่ทำให้เธอมองไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง

******

แสงไฟสลัวภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง ขับเน้นให้บรรยากาศในห้องนอนดูเย้ายวนและลึกลับ เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่องไม่ได้ช่วยบรรเทาไฟรักที่กำลังแผดเผาอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ได้เลย สองร่างที่กอดรัดพัวพันกันอย่างดุเดือดกลายเป็นจุดศูนย์กลางของความร้อนแรงในค่ำคืนนี้

ร่างเล็กของเชอรีนบิดเร่าตอบรับสัมผัสที่ปรนเปรอเข้ามา จนผ้านวมผืนหนาร่วงหล่นไปกองที่พื้นข้างเตียง ผ้าปูเตียงเนื้อดีที่เคยเรียบตึงบัดนี้ยับย่นและหลุดลุ่ยไม่เป็นชิ้นดี แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนทั้งคู่จะมาใส่ใจในวินาทีที่ตัณหาและความลุ่มหลงกำลังนำทาง

“เปลี่ยนท่านะครับ...”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบสั่งที่ข้างใบหู เชอรีนทำตามอย่างว่าง่าย เธอพลิกกายขึ้นมาอยู่ด้านบน คร่อมร่างหนาของ ‘ทิศเหนือ’ แฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่มีอายุห่างจากเธอถึงสิบสองปี

เขาไม่ใช่แค่ผู้ชายที่เพียบพร้อม แต่ยังมีดีกรีเป็นถึงผู้บริหารโรงแรมดังที่กุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ... รวมไปถึงหัวใจของเธอด้วย

เมื่อทุกอย่างเข้าที่ เสียงลมหายใจสอดประสานและเสียงครางแผ่วก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เชอรีนรับรู้ได้ถึงความวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาจนร่างเล็กโอนเอนแทบยั้งตัวไม่อยู่

เธอซบหน้าลงกับแผงอกล่ำสัน สูดกลิ่นกายชายหนุ่มที่เธอหลงใหล ก่อนที่ความทรมานอันแสนหวานจะสิ้นสุดลงพร้อมความรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องราวกับมีกระแสไฟแล่นพล่าน

ทิศเหนือหยุดนิ่ง ปล่อยให้ความอุ่นซ่านโอบรัดตัวตนของเขาไว้พลางลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดของแฟนสาวอย่างทะนุถนอม แต่เมื่อจังหวะหัวใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ เขาก็เป็นฝ่ายพลิกเกมกลับมาอยู่ด้านบนแทนเพื่อสานต่ออารมณ์ที่ยังค้างคา

“รีนเสียวไหมครับ... พี่ใกล้แล้ว”

ใบหน้าคมคายชื้นไปด้วยเหงื่อ สันกรามแกร่งขบกันแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอ ดวงตาเรียวเล็กสไตล์หนุ่มเชื้อสายจีนมองสบตาคนใต้ร่างอย่างสื่อความหมาย แรงอารมณ์สุดท้ายถูกส่งออกมาอย่างถี่รัวจนเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง ก่อนที่ทิศเหนือจะถอนตัวตนออกมาจัดการตัวเองในวินาทีสุดท้าย…

หยาดน้ำรักขาวขุ่นที่อาบชโลมหน้าท้องแบนราบเป็นดั่งหลักฐานของสมรภูมิรักที่เพิ่งจบลง เขาปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าสวย ก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากและหน้าผากมนเป็นการขอบคุณทางภาษากายเหมือนทุกครั้ง

“พี่รักรีนนะครับ”

ชายหนุ่มเตรียมจะก้มลงจูบซ้ำ แต่เชอรีนกลับเบือนหน้าหนีจนสัมผัสของเขาไปโดนแค่แก้มใส ทิศเหนือจึงจัดการฟัดแก้มนุ่มนิ่มนั้นด้วยความมันเขี้ยว

“ทำอีกรอบได้ไหมครับ”

“ไม่เอาแล้วค่ะ วันนี้หนูเพลียมากเลย” เชอรีนดันไหล่คนตัวโตออกเบา ๆ เมื่อเห็นเขาเริ่มวอแวจะซุกไซ้ลงมาที่เนินอกอีกรอบ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รัก แต่บทเรียนที่วิทยาลัยตั้งแต่เช้าจรดเย็นมันสูบพลังงานเธอไปจนหมดแล้วจริง ๆ

“ไม่คือไม่ค่ะพี่เหนือ ถ้าต่ออีกรอบหนูคงเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณแน่ ๆ”

ทิศเหนือถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความขัดใจ แต่ก็ยอมละมือออกจากร่างเล็ก เขาเดินไปหยิบทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดหน้าท้องให้เธอจนหมดจด ก่อนจะจัดการซากอุปกรณ์ป้องกันแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่นานเขาก็กลับออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันเอวและเสื้อยืดตัวใหญ่ของตัวเองเพื่อให้เธอสวมใส่แทนชุดนอน

“พี่เอาน้ำมาให้หนูกินหน่อย... เอาน้ำเย็นนะ”

เชอรีนตะโกนสั่งโดยที่สายตายังจ้องมองสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่ล่าสุดที่เขาเพิ่งเปย์ให้เมื่อเดือนก่อน เธออ่านแชตกลุ่มเพื่อนที่คุยเรื่องไร้สาระแล้วก็ได้แต่ขำในใจ

ทิศเหนือเดินกลับมาพร้อมน้ำเย็นขวดเล็กที่เปิดฝาให้เรียบร้อย เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยื่นขวดน้ำให้ด้วยสีหน้าที่ดูออกว่า ‘งอน’

“พี่เหนือ...” เชอรีนส่งเสียงอ้อนพลางใช้แขนเล็กโอบรัดรอบเอวหนาของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่

“ว่า...” เขาตอบห้วน ๆ

ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่ง ทิศเหนือกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง พรุ่งนี้เป็นวันหยุดที่เขาไม่สามารถอยู่กับเธอได้ เพราะต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับ ‘นิกกี้’ ลูกสาววัยห้าขวบ และแน่นอนว่าการไปเที่ยวครั้งนี้ต้องมี ‘นิรา’ อดีตภรรยาร่วมทางไปด้วย

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนิราจบลงไม่สวยนัก มันเริ่มจากความบ้างานของเขาจนครอบครัวสั่นคลอน และจบลงด้วยการที่นิรานอกใจไปหาคนอื่น แม้จะหย่าขาดกันไปสามปีและตกลงสถานะเพียงพ่อแม่ของลูก แต่ความเป็น ‘ครอบครัว’ ที่เขาสร้างภาพไว้ให้ลูกสาวเห็น ก็ยังคงเป็นหนามยอกอกของเชอรีนเสมอ

“พรุ่งนี้พี่ไปกี่โมงคะ” เชอรีนถามขึ้นทำลายความเงียบ

“เจ็ดโมงเช้าครับ”

“ห้ามนอนห้องเดียวกันนะ” เธอสั่งเสียงแข็ง “มีที่ไหน ชอบไปเที่ยวค้างคืนกับเมียเก่าทุกเดือน หนูใจกว้างแค่ไหนแล้วที่ยอมให้ไปแบบนี้”

“ครับ ตกลงกันแล้ว พี่นอนกับลูก ส่วนนิราก็นอนอีกห้อง” เขาบอกพร้อมลูบหัวเด็กขี้หึงอย่างอ่อนใจ ทิศเหนือรู้ดีว่านิราพยายามใช้ลูกเป็นสื่อกลางเพื่อเข้าหาเขาบ่อยขึ้นในช่วงหลัง แต่ในฐานะพ่อ เขาก็ไม่อยากให้ลูกรู้สึกว่าชีวิตขาดอะไรไป

“ให้มันจริงเถอะ อย่าให้รู้นะ!” เชอรีนกอดรัดเอวเขาแน่นขึ้น

“ทำไมแฟนเด็กของพี่ขี้หึงจังครับ” ทิศเหนือหลุดยิ้ม ยีหัวเธอจนยุ่งเหยิงก่อนจะก้มลงหอมแก้มซ้ำ ๆ อย่างมันเขี้ยว “มันเขี้ยวไอ้เด็กเอ๊ย”

ทว่า... ท่ามกลางความหวานที่เพิ่งเริ่มก่อตัว เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของทิศเหนือก็ดังขึ้นกลางดึก ชายหนุ่มรีบผละออกจากเชอรีนและคว้าเครื่องมาดูแทบจะทันที

“ใครคะ? ยายป้านิราเหรอ?”

“รีน เรียกเขาดี ๆ อย่าลามปาม”

ทิศเหนือหันมาดุเสียงเข้ม แววตาที่เคยมองเธออย่างหลงใหลเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา เขาก้าวยาว ๆ ออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง ทิ้งให้เชอรีนนั่งอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกชะงักงัน

จากความง่วงที่เคยมี ตอนนี้ตาสว่างโร่ ความโกรธและน้อยใจพุ่งปรี๊ดถึงขีดสุด...

เขาเพิ่งดุเธอเพราะผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่ฝ่ายนั้นโทรมาเกือบเที่ยงคืนเนี่ยนะ

เชอรีนอยากจะแหมให้ถึงดาวอังคาร ทีตอนก่อนหย่าไม่เคยสนใจลูก พอเลิกกันแล้วถึงเพิ่งมาสวมบทคุณแม่ดีเด่น โทรจิกอดีตสามีได้ทุกวี่ทุกวัน!