Love of Different Age ตอนที่ 7

ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษ

ตัวอักษรปกติ ภาษาไทย

ทั้งพ่อบ้านและมอร์ซินต่างพากันอึ้งในภาษาอังกฤษที่ใช้คำด่ามาจากรากศัพท์ภาษาบ้านเกิดของอีกฝ่ายแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับเริ่มลงมือกินข้าวเหมือนกัน

“แจ็ค กันต์ พวกนายสองคนไปกินข้าวอีกโต๊ะ บิลฉันจะจัดการเอง”

“ครับ คุณชายเล็ก / ครับ คุณชายเล็ก”

“นายเองก็ไปหาข้าวกิน บิลเรียกเก็บที่ฉันเหมือนเดิม” 

“ครับ ท่านมอร์ซิน”

โชคดีที่เรียนภาษาไทยมาบ้างเลยพอรู้ความหมายบางส่วน จึงเริ่มตัดสินใจทำตามอีกฝ่าย เพราะคิดว่าหลังจากกินอาหารจบลง

คงจะต้องมีการพูดคุยข้อตกลงอะไรบางอย่างจากทายาทตัวน้อยตรงหน้า รวมถึงหากไม่สามารถทำตามก็คงอดจะร่วมทริปการเดินทางครั้งนี้ มอร์ซินมีลางสังหรณ์แบบนั้น

“ผมไม่มีอะไรจะพูดมากมาย แต่เป็นข้อตกลงร่วมกันตลอดทริปในระหว่างเดินทางที่นี่ หวังว่าจะรักษาร่วมกันเป็นอย่างดี ไม่งั้นทางใครทางมัน” 

“พูดถึงข้อตกลงของคุณมาได้เลย ผมพร้อมทำตามจนกว่าจะจบทริป” เขานั้นลางสังหรณ์แม่นในเรื่องทำนองนี้ เพราะฉะนั้นทำตามเด็กคนนี้แต่โดยดี

ก่อนที่อีกไม่กี่สัปดาห์เขาจะต้องไปอยู่อะคาดามี่อีกหลายเดือนและจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมา หากไม่มีเหตุจำเป็นหรือเรื่องคอขาดบางตายพอ

“หนึ่ง พวกเราจะร่วมกันจนกว่าคุณจะเข้าเรียนอะคาดามี่ ห้ามทำเรื่องผ่อนผันการเรียนหนึ่งเทอมนี้เพื่อท่องเที่ยวกับผมต่ออย่างเด็ดขาด”

“สอง ผมไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของคุณชายนั้นส่งมาคุ้มครองหรือมีคำสั่งแบบไหน แต่ผมอนุโลมถึงแค่ก่อนคุณเข้าเรียนอีกครั้ง เพราะผมจะเรียกคนมาดูแลเพิ่ม”

“สาม ค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยว ห้องพัก อาหาร ตลอดระยะเวลาทั้งหมดผมจะเป็นคนออกเอง ยกเว้นของที่คุณอยากซื้อหรือกินต่างหากนอกเหนือจากร้านที่ผมเข้า คุณชายก็จ่ายเอง”

“สี่ จะรายงานเรื่องของผมผ่านทางครอบครัวของคุณชายยังไงมันแล้วแต่คุณ แต่ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น และทีมดูแลของผมจะมาสมทบภายในสามวัน”

“ห้า พวกเรามาเพื่อเที่ยว กิน เล่น นอน ไม่ได้ใช้สมองทำอย่างอื่น เพราะฉะนั้นห้ามชวนคุยเรื่องตระกูล ธุรกิจ เด็ดขาด”

“ถ้าทำตามไม่ได้ เชิญประตูทางออกครับ”

“ตกลง ผมจะทำตามข้อเสนอของคุณ”

“นับจากนี้อีกสองสัปดาห์ ฝากตัวด้วยนะ คุณชายตระกูล ภูทนินทร์”

ตอนแรกมอร์ซินกังวลไปหมดว่าจะมีข้อกำหนดแบบไหนออกมากันแน่ และจะทำตามได้มากน้อยแค่ไหน แถมยังนึกถึงเสียงของพ่อแม่ก็ยิ่งเครียดหนักเข้าไปอีก

เนื่องจากภารกิจที่ได้รับมอบหมายคือการดูแลเด็กคนนี้จนกว่าจะเดินทางออกนอกประเทศ แต่กลับได้รับข้อเสนอเพียงสองสัปดาห์ก่อนเข้าเรียนเท่านั้น

เขาหมดแรงจะต่อรองไปนานแล้ว ตลอดระยะเวลาที่มีอย่างจำกัดจะใช้ให้เต็มที่ ทั้งเงินคนอื่น ไม่ต้องคิดมากเรื่องงาน ไม่ต้องวางตัวให้ดูมีมารยาท สิ่งที่ใฝ่ฝันจะได้ทำต่อจากนี้มันช่างหอมหวานเหลือเกิน

“เริ่มจากมาเรียกกันอย่างสนิทสนิมมากขึ้นอีกนิดดีหรือไม่ ในเมื่อพ่อแม่ของพวกเราเป็นเพื่อนกัน การเรียกอีกฝ่ายว่าคุณชายมันดูห่างเหินมากพอสมควร”

นี่เป็นสิ่งแรกที่เขาคิดมาตลอดตั้งแต่เห็นหน้าเด็กคนนี้ที่บ้าน พ่อแม่ของพวกเราสนิทกันถึงขนาดเรียกชื่อเล่นกัน แถมยังพูดคุยหยอกล้ออย่างสนุกสนาน แต่ทำไมพวกเราถึงทางการ

“จริงด้วย! ลืมคิดเรื่องนี้ไปสนิท ถ้าพูดถึงเรื่องความสนิทกันแล้ว ทางฝั่งไทยมักจะเรียกคนอายุมากกว่าแม้ว่าจะเป็นเพื่อนกันก็ตามว่าพี่แล้วตามด้วยชื่ออีกฝ่าย

และคนอายุน้อยกว่าจะแทนด้วยชื่อตัวเองหรือเรียกว่าผมแล้วแต่สถานการณ์ออกไป ถ้าคุณชายสะดวกให้เรียก ผมก็สามารถเรียกให้ได้ เพื่อให้เหมือนพ่อแม่ของพวกเรา”

นภัทรลืมคิดเรื่องนี้ไปสนิทตั้งแต่ลงมาที่นี่ ว่าการไปหาบ้านหลังนั้นคืออยากแนะนำให้รู้จักกัน เป็นเพื่อนกัน อยากให้สนิทสนมกันในฐานะเพื่อนไม่ใช่คู่ค้า มัวแต่ระแวงมากเกินไป

“เพื่อความปรองดองของพวกเรา ฉันอนุญาตให้เรียกทุกอย่างตามความเหมาะสมทางวัฒนธรรม ยกเว้นคำด่าขอไม่รับไว้”

“ตกลงครับ ถ้างั้นจากนี้ไปฝากตัวด้วยนะ พี่มอร์ซิน”

“ฝากตัวด้วยเช่นกัน นภัทร”

“ขอแก้นิดนึงครับ เรียกภัทรได้ เป็นชื่อเล่นของผมเอง”

“ได้สิ ฝากตัวด้วยนะ ภัทร”

การเจรจาเป็นไปด้วยดีรวมถึงทั้งสองเริ่มผูกมิตรกันแบบเพื่อนเรียบร้อย ถึงจะยังไม่รู้ว่าสามารถสนิทกันได้มากแค่ไหน แต่อย่างน้อยที่สุดก็เลิกระแวงกันและกันเป็นที่เรียบร้อย

“นายวางแผนจะเที่ยวที่นี่อีกนานแค่ไหน”

“ในจักรวรรดิบริติชมีสถานที่เที่ยวมากมาย ผมตั้งใจว่าจะเที่ยวให้รอบลอนดอนก่อน แล้วค่อยๆ เดินทางออกไปเรื่อยๆ ด้วยเส้นทางที่มุ่งกลับประเทศไทย

อยู่ที่นี่มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ตามแผนกำหนดการที่เลขาจัดให้นั้น ผมเที่ยวหมดเมืองหลวงทุกซอกทุกมุมแบบค่อยๆ เดินทางจนหมด

เพราะฉะนั้นจะเดินทางไปฝั่งที่กลับบ้านตนเอง แล้วถ้าใกล้ครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ สักประมาณหนึ่งเดือนก่อนครบกำหนดจะเดินทางกลับไปพักที่บ้านเพื่อปรับตัวเรื่องเวลา”

“ถ้างั้นพวกเราก็จะไปตามแผนกำหนดการของนายทั้งหมด แล้วพอใกล้วันที่ต้องกลับประมาณสามวัน ฉันจะเดินทางกับพ่อบ้าน แล้วทิ้งหน่วยอัศวินให้ติดตามไว้สามสี่คน

จนกว่าจะครบสองสัปดาห์ตามที่นัดเอาไว้ หลังจากนั้นคนของนายคงมาแล้วใช่ไหม”

“ใช่ครับ พี่มอร์ซิน”

เหล่าข้ารับใช้รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจที่เหล่าทายาทตัวน้อยของทั้งสองตระกูลเริ่มผูกมิตรกันแบบเพื่อนอย่างจริงใจ ใช้ถ้อยคำสนิทสนมเป็นอย่างดี

บรรยากาศแตกต่างจากการไปเที่ยวด้วยกันรอบแรกอย่างสิ้นเชิง เรื่องราวทั้งหมดถูกส่งต่อรายงานให้ผู้นำตระกูล

16 พฤษภาคม พ.ศ. 3600

จักรวรรดิบริติช

สหราชอาณาจักร 

ลอนดอน

“ปกติไม่เคยเดินทางมาที่นี่ในช่วงเวลานี้ ถ้าไม่ใช่ช่วงงานสังคมของฤดูกาลอังกฤษไม่ใช่เหรอ แปลกใจมากเลยที่นายมาที่นี่” มากาเร็ตถามด้วยความแปลกใจ

“ลูกชายมาเที่ยวไม่เท่าไหร่ก็เกิดเรื่องลอบสังหารหลายต่อครั้ง มีทั้งที่เจ้าตัวรับรู้และไม่รับรู้แบบนี้ จะไม่ให้มาหาถึงที่มันก็เกินไปไหม” พิพัฒน์ตอบอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“ฉันแปลกใจมากที่นายอนุญาตให้ลูกชายอยู่เที่ยวต่อได้ ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วว่าหวงลูกชายสองคนมากแค่ไหน ตอนได้ยินข่าวว่าปล่อยให้ไปเที่ยวพร้อมกับคนรับใช้ ฉันประหลาดใจมาก”

“ไม่ได้อยากปล่อยหรอก แต่ว่าทั้งสองไม่เคยไปไหนนอกตารางเลย ทั้งตารางเรียนที่โรงเรียน เรียนพิเศษด้านศิลปะป้องกันตัว รวมถึงด้านอื่นๆ ด้วย”

“เลี้ยงมาอย่างเข้มงวดสินะ”

“เจ้าบ้า ฉันไม่อยากให้ลูกปกป้องตัวเองไม่ได้ต่างหาก พวกตาแก่ทั้งหลายที่มันจ้องตาเป็นมันหวังหลอกลวงมีมากมาย ถ้าไม่สอนไว้ตั้งแต่ตอนนี้คงช้าเกินไป”

“ฉันมีข่าวดีกับข่าวร้ายจะบอก อยากฟังเรื่องไหนก่อน”

“ข่าวดีก่อนแล้วกัน”

“ลูกชายของพวกเราเริ่มสนิทกันแบบเพื่อนทั่วไปแล้วนะ ตอนแรกต่างพากันระแวงแทบแย่ ตอนนี้สนิทกันระดับนึง เริ่มวางใจได้ว่าอย่างน้อยต่อไปพวกเขาจะมีเพื่อนที่เชื่อใจได้”

“ข่าวร้ายล่ะ มากาเร็ต”

“ว่าที่คู่หมั้นของลูกฉันห้าคนทั้งหมด ถูกวางยาพิษตายกันหมดทุกคน แม้ว่าจะเป็นลูกสาวคนรองของบ้านก็เถอะ แต่ตายหมดเลย”

“เวรเอ๊ย! พวกเลวทรามที่คอยลอบสังหารหลังหมดเหตุการณ์วิบัติระดับมหาภัยพิบัติจบลง แต่ทำไมพวกมันถึงไม่ตายกันไปให้หมดสักที”

“ฉันเลยมีแผนใหม่ในการรับมือครั้งนี้”

“ว่ามาสิ มากาเร็ต”