Chapter 3: The Trap (Keith's POV)

"Bilihin mo ang lahat ng promissory notes, medical liens, at credit attachments na nakapangalan kay Ayesha Jimenez at sa tatay niya... ngayong oras na 'to, Hector."

Inilapag ko nang malakas ang aking whiskey glass sa ibabaw ng glass desk ko. Ang malamig na liwanag mula sa apat na malalaking monitors sa aking private office sa AyalaTech Tower ay nagbibigay ng maasul na ilaw sa buong kwarto.

"Nakahanda na ang lahat ng legal papers, Sir Keith," mabilis na sagot ni Hector habang inilalapag ang isang mabilog na folder sa harap ko. "Bumagsak na sa kamay ng Ayala Capital Holding Corp. ang labinlimang milyong utang nila. Wala nang ibang pwedeng maging creditor si Miss Jimenez kundi kayo na lang."

"Magaling," malamig kong wika habang binubuksan ang folder.

Pinagmasdan ko ang digital signature ni Ayesha sa mga lumang bangko at ospital records. Ang dating top cybersecurity engineer na may milyon-milyong ipon sa bangko ay tuluyan nang nalubog sa kawalan. Ang ama niyang si Cardo Jimenez ay kasalukuyang nakakabit lang sa life support sa ICU. Isang galaw ko lang sa bolpen na hawak ko ngayon, matatapos ang buhay ng ama niya sa loob ng limang minuto.

"Sir, tumatawag na po si Attorney Castillo mula sa St. Jude Hospital," pahabol ni Hector habang nakatitig sa kanyang tablet. "Nagtatangka raw magmakaawa ang ospital director dahil hindi kayang bayaran ni Miss Jimenez ang panibagong dalawang daang libong piso para sa emergency operation ngayong gabi."

Kinuha ko ang linya mula sa aking desk phone. "Ipagpaliban niyo ang operasyon hangga't hindi pumarito si Ayesha sa harap ko."

"Pero Mr. Ayala, mamamatay ang pasyente kapag hindi naisagawa ang procedure sa loob ng tatlong oras!" sigaw ng doktor sa kabilang linya.

"Hindi ko problema ang buhay ng pamilya ng isang traydor," nanggagalaiti kong sagot bago ko tuluyang ibinagsak ang telepono.

Inisip ko ang mukha ng aking kapatid na si Kiara noong huling gabi niyang nabubuhay. Ang dugo sa kanyang mga kamay, ang nawalang pangarap ng AyalaTech, at ang panlolokong ginawa ng babaeng 'yon. Umiiyak man siya para sa ama niya ngayon, kulang pa 'yon para mapantayan ang tatlong taong impyerno na pinagdaanan ko mula nang mawala ang kapatid ko.

"Sir Keith... dumating na po ang sasakyan na naghatid sa kanya mula sa karinderya," ulat ni Hector mula sa nakabukas na p***o ng aking opisina.

Napatingin ako sa CCTV monitor na nakakabit sa private elevator ng penthouse floor. Nakita ko si Ayesha habang nakatayo sa loob ng elevator, basang-basa ang kanyang manipis na damit mula sa ulan, at nanginginig ang buong katawan. Hawak niya nang mahigpit ang kanyang maliit na sling bag habang nakatitig sa umaakyat na floor numbers.

"Papasukin mo siya," utos ko habang inaayos ang kurbata ng aking tuxedo. "At siguraduhin mong walang makakalapit na kahit sino sa floor na 'to."

Bumukas ang double-doors ng aking opisina. Pumasok si Ayesha na may mabibigat na hakbang. Ang lamig ng aircon ay naging dahilan para mas lalong manginig ang kanyang mga labi, ngunit ang kanyang mga mata... naroon pa rin ang natitirang alab ng pride na kinaiinisan ko.

"Nasaan si Keith Ayala?" garalgal nitong tanong habang nakatitig sa likod ng aking swivel chair.

Dahan-dahan kong inikot ang aking upuan para harapin siya. Tinitigan ko ang kanyang namumulang mga mata at ang basang buhok na dumidikit sa kanyang leeg.

"Nakatayo ka na sa harap ko, Ayesha," wika ko sa pinakamalamig kong boses habang tumatayo mula sa aking upuan.

Naglakad ako paitaas sa kinaroroonan niya. Sa bawat hakbang ko pabalik sa kanya, napapaatras siya nang bahagya hanggang sa maramdaman ng likod niya ang malamig na glass wall ng aking opisina.

"Bakit mo binili ang mga utang ko?!" sigaw niya sa harap ng mukha ko, bagama't halatang pilit niyang pinipigilan ang pagbuhos ng kanyang mga luha. "Wala nang kinalaman ang tatay ko sa nangyari tatlong taon na ang nakakalipas! Ako ang galit mo, ako ang parusahan mo... huwag mong idamay ang ama kong maysakit!"

Inabot ko ang kanyang baba gamit ang aking kanang kamay, idiniin ang aking mga daliri sa kanyang panga upang pigilan ang paggalaw ng kanyang mukha.

"Nakalimutan mo na ba kung sinong pumatay sa kapatid ko, Ayesha?" bulong ko nang napakalapit sa kanyang tainga, sapat para maramdaman niya ang init ng aking hininga. "Ginamit mo ang mga kamay mo para i-bypass ang security ng AyalaTech... at dahil doon, pumasok ang mga mamamatay-tao para wakasan ang buhay ni Kiara."

"Hindi ako ang nag-override ng system na 'yon!" sigaw niya habang sinusubukang kumawala sa hawak ko, ngunit mas lalo kong hinaltak ang kanyang panga paitaas. "Ginawa ko ang lahat para iligtas siya! Sinabi ko na sa korte, binihag nila ako! Wala akong ginawang masama!"

"Manahimik ka!" sigaw ko sabay bitiw sa kanya nang marahas. Napasandal siya sa salamin habang humahawak sa kanyang leeg. "May ebidensya ang pulisya! Ang IP address mo ang ginamit sa mismong terminal kung saan pinatay ang kapatid ko! Huwag kang magpanggap na malinis ka sa harap ko!"

Tumawa siya nang pahina, isang tawang puno ng matinding kapaitan habang pumatak ang isang malaking luha mula sa kanyang mga mata. "Kahit anong sabihin ko, nakatatak na sa utak mo na ako ang demonyo sa kwento mo. Kaya sabihin mo na sa akin... ano'ng kailangan ko para ipagamot mo ang tatay ko ngayong gabi?"

Inabot ko ang folder sa aking mesa at ibinato ito sa paanan niya. Nahulog ang mga papel sa makintab na sahig ng aking opisina.

"Ang kabuuang utang mo sa akin ngayon ay labinlimang milyon, tatlong daang libong piso," simula ko habang nakapamulsa kong pinagmamasdan ang pagluho niya sa sahig para pulutin ang mga papel. "Wala ka nang ari-arian. Wala ka nang lisensya bilang engineer. At wala ka nang kahit isang kaibigan sa industriyang 'to na tutulong sa 'yo."

Nakatitig siya sa huling pahina ng dokumento habang binabasa ang mga kasunduan. "Ano 'to...?"

"Isang bitag na hindi mo na kailanman makakalasan," wika ko habang yumuyuko nang kaunti para pantayan ang kanyang antas. "Ikaw ang pumalit sa buhay na nawala sa akin. At sisiguraduhin kong sa bawat segundo ng buhay mo, mararamdaman mo kung paano maging isang preso."

"Papatayin mo ba ang ama ko kapag hindi ko pinalitan ang perang 'to?" tanong niya habang nanginginig ang kanyang mga daliri sa papel.

"Hindi ko siya papatayin," sagot ko habang may madilim na ngiti sa aking mga labi. "Hahayaan ko lang siyang mamatay nang kusa sa pamamagitan ng pagbawi sa lahat ng life support at operasyon niya ngayong gabi... habang nakatayo ka rito at pinapanood ang heart monitor niya na maging flatline."

Tumingala siya sa akin, ang galit at matinding trauma sa kanyang mga mata ay tuluyang napalitan ng kawalan ng pag-asa. Lumuhod siya nang tuluyan sa harap ko, itinukod ang kanyang mga palad sa malamig na sahig habang patuloy ang pagbuhos ng kanyang mga luha.

"Pakiusap..." bulong niya sa pagitan ng kanyang mga hikbi. "Huwag ang tatay ko... pakiusap, Keith... gagawin ko ang lahat. Kahit ano... huwag mo lang patayin ang ama ko."

Sinukat ko ang kanyang pagkatao habang nakaluhod siya sa paanan ko. Naramdaman ko ang matinding tagumpay, ngunit sa ilalim ng aking dibdib, may isang hindi maipaliwanag na kirot na pilit kong itinutulak pababa. Ito ang gusto ko. Ito ang nararapat sa kanya.

"Bumangon ka diyan," malamig kong utos habang itinuturo ang bolpen sa ibabaw ng mesa. "Dahil sa susunod na minuto, pagmamay-ari ko na ang bawat paghinga mo."

Dahan-dahan siyang tumayo, pinapahid ang basang mukha habang nakatitig sa akin nang may matinding galit at pighati. Kinuha niya ang bolpen at inilagay ang kanyang kamay sa ibabaw ng signature line ng kontrata.

"Kapag pinirmahan ko 'to... sisiguraduhin mo bang mabubuhay ang tatay ko?" nanginginig niyang tanong habang nakatapat ang dulo ng bolpen sa papel.

Humarap ako sa kanya, ibinaba ang aking mukha hanggang sa magkatapat ang aming mga mata.

"Pumirma ka na bago ko tuluyang ipasara ang oxygen tank ng ama mo."