Kabanata 2

Mabilis ang kilos ko sa loob ng malawak at napakalinis na kusina ng Valasquez Estate. Maliwanag ang paligid dahil sa malalaking glass windows na nakatapat sa landscaped garden. Amoy sariwang kape at toasted sourdough bread ang buong silid habang inilalagay ko ang breakfast tray sa ibabaw ng kitchen island.

Tiningnan kong mabuti ang Digital Thermometer na nakasawsaw sa brewed coffee. Exactly eighty-eight degrees Celsius. Napa-ngiti ako nang kaunti. Perfect.

Inayos ko ang posisyon ng kutsara at tinidor sa gilid ng plato. Base sa ibinigay na listahan ni Mr. Mauricio, dapat ay perpekto ang pagkakaayos ng lahat bago sumapit ang alas-siyete ng umaga. Ngayong eksaktong pitong minuto na lang bago mag-alas-siyete, handa na ang lahat.

Rinig ang mahihinang hakbang mula sa hallway. Hindi ito nagmamadali pero mabigat at may awtoridad. Agad kong inayos ang aking apron at umayos ng tayo sa gilid ng kitchen island, nakatitig sa sahig at nakatagpo ang dalawang kamay sa aking harapan tulad ng itinuro ni Mr. Mauricio.

Pumasok sa kusina ang isang matangkad na lalaki. Nakasuot ito ng navy blue dress shirt na nakatupi ang mga kamay hanggang sa siko at itim na slacks. Hindi siya nakatingin sa paligid dahil nakatutok ang kanyang paningin sa hawak niyang smartphone, mabilis na nagta-type ng email gamit ang isang kamay.

Si Primo Valasquez.

Wala siyang grand entrance. Walang kasamang humahabol na mga assistant o malakas na background music. Pero ang presensya niya ay sapat na para biglang lumamig ang buong kusina. May taglay siyang matalas at pormal na aura na nakakapanginig ng tuhod.

Nang makalapit siya sa island table, ibinaba niya ang smartphone sa ibabaw ng marble countertop nang hindi pa rin tumitingin sa akin. Kinuha niya ang silver spoon para haluin ang kape.

Biglang huminto ang kamay niya.

Tahimik ang buong kusina. Hindi man lang siya tumingin sa akin, pero halatang may napansin siya agad. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kutsara sa plato.

"The spoon is on the left side of the teacup," malamig na pambungad niya. Ang boses niya ay malalim, garalgal, at walang anumang emosyon. "It should be on the right, pointing at a forty-five-degree angle."

Napakurap ako pero nanatiling tahimik at diretso ang tayo.

Inilapit niya ang tasa ng kape sa kanyang ilong at kumuha ng isang mahinang simoy. Bahagyang kumunot ang kanyang noo.

"This is not dark roast," dagdag niya habang ibinababa ulit ang tasa. "You blended ten percent Arabica into the Guatemalan beans. The aroma is too sweet."

Napatitig ako sa kanya. Paano niya nalaman iyon sa isang amoy lang?

Sumunod niyang tiningnan ang itinuping itim na silk tie na nakapatong sa dulo ng breakfast tray, na ipinahanda rin ni Mr. Mauricio sakaling kailanganin niya bago umalis. Dinampot niya ito gamit ang dalawang daliri.

"The fold is inverted," wika ni Primo habang ibinabagsak ang gawa sa silk na necktie pabalik sa tray. "The inner label should be facing down, not up."

Doon lang siya dahan-dahang nag-angat ng tingin. Ang kanyang mga mata ay kulay madilim na tsokolate, matalas, at tila nakakapagbasa ng bawat iniisip ng tao. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa nang walang anumang ekspresyon sa kanyang guwapong mukha.

"New maid?" malamig niyang tanong.

"Yes, Sir," mabilis at matatag kong sagot. Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata nang walang bakas ng kaba. "Ako po si Ariana Samonte. I started my shift this morning."

Bahagyang tumaas ang kanyang kanang kilay habang pinagmamasdan ang aking reaksyon. Tila hinihintay niyang manginig ako o humingi ng paumanhin sa mga maliliit na pagkakamaling natukoy niya. Pero nanatili akong nakatayo nang tuwid, pormal, at propesyonal.

"Ariana," pag-uulit niya sa pangalan ko. Ang paraan ng pagbigkas niya ay parang isang pagsubok. "Did Mauricio brief you about the basic standards in this house?"

"Opo, Mr. Valasquez," sagot ko. "I read all the rules on the list."

"Then you should know that minor oversights are still considered failures," patuloy niya habang nakahawak ang dalawang kamay sa kanyang baywang. Tinitigan niya ako nang mas masinsinan. "I don't keep people who can't pay attention to details."

"Naintindihan ko po, Sir," pormal kong tugon. "I will fix the arrangement right away."

"Don't bother," malamig niyang putol sa akin. "Loss of appetite."

Ibinaba niya ulit ang tingin sa kanyang phone at mabilis na nag-swipe sa screen. Pakiramdam ko ay sinusubukan niya ang haba ng pasensya ko o kaya ay gusto lang niya akong pasukuin agad sa unang pagkakataon pa lang.

"Since you are confident enough to stand there without apologizing, let us set your main tasks for today," pahayag ni Primo habang hindi pa rin tumitingin sa akin.

"Ano po iyon, Mr. Valasquez?" tanong ko.

"First," panimula niya habang naglalakad patungo sa p***o ng kusina. "Reorganize the entire master walk-in closet by two PM. Every suit must be color-coded according to the chromatic scale. Second, detail-clean the entire glass balcony on the third floor. I don't want to see a single smudge or water spot by four PM."

Napakurap ako sa dami ng ipinapagawa niya sa loob ng napakaikling oras. "Sir, malawak po ang walk-in closet at ang balcony—"

Huminto si Primo sa pintuan at dahan-dahang lumingon sa akin. May bahagyang ngisi sa gilid ng kanyang labi, isang pilyo pero nakakatakot na ekspresyon.

"Did I ask for your opinion, Miss Samonte?" malamig niyang tanong. "If you can't finish it on time, you can pack your bags and join the other fourteen maids who left."

Nanatili akong nakatayo nang tuwid at huminga nang malalim. "Matatapos po nang sakto sa oras, Mr. Valasquez."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo, tila nagtataka kung bakit hindi pa rin ako natataranta. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumango at tumalikod na.

"We'll see," huling hirit niya bago tuluyang lumabas ng kusina.