Kabanata 2: Leandro Vergara

“Miss Arielle, hinihintay ka na po sa private lounge.”

Mabilis akong napalingon sa assistant na nagsalita. Suot niya ang black suit na may emblem ng Vergara Group, at kahit wala siyang ginagawa kundi ngumiti nang pormal, ramdam ko ang bigat ng anino ng pangalan nila.

Napakagat ako sa labi. Ilang oras pa lang ang nakalipas mula nang ihayag ng mga magulang ko ang plano ng arranged marriage, at ngayon, eto na agad, ang unang round ng laban.

Pinilit kong ayusin ang sarili ko habang naglalakad papunta sa lounge. Ang bawat hakbang, parang tinik na tumutusok sa lalamunan ko. At pagdating doon, bumungad agad sa akin ang lalaking matagal ko nang kinamumuhian.

Leandro Vergara.

Nakaupo siya sa dulo ng leather couch, isang braso nakapatong sa sandalan, hawak ang baso ng brandy na parang props lang. Immaculate as always, dark suit, perfectly styled hair, at yung aura na para bang lahat ng tao sa paligid ay dapat yumuko sa kanya.

“Miss Velasco,” bati niya, mababa at malamig ang boses, hindi man lang nag-abalang tumayo.

“Vergara,” sagot ko agad, tinanggal ang jacket at pabagsak na inilagay sa gilid ng upuan. “Let’s drop the formalities. Alam nating pareho na hindi ako natutuwa sa meeting na ‘to.”

Bahagya siyang ngumisi, yung tipong smug smile na nakakainis. “Good. Kasi ako rin.”

Tahimik akong huminga nang malalim para hindi sumabog agad. Pero syempre, hindi rin ako papayag na siya lang ang mayabang.

“Kung hindi mo rin gusto, then bakit pa tayo nag-aaksaya ng oras?” sarkastiko kong tanong. “I’m sure may iba ka pang boardrooms na kailangang tapakan.”

Tumaas ang kilay niya, saka uminom ng brandy. “Straight to the point ka talaga. Fine. Let’s make this quick.”

Inilapag niya ang baso, diretso akong tinitigan, those sharp dark eyes na parang binabasa ang kaluluwa ko. “Marry me, and both families win. Refuse, and your family loses everything.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi man lang siya nagpaligoy-ligoy. Walang kahit konting pakunswelo.

“Wow.” Napatawa ako, mapait. “That’s your proposal? Akala ko ba magaling kang negotiator? Wala man lang ring na may diamond?”

“I’m offering survival, not romance.” Tumayo siya, mabagal ang bawat galaw na parang sinasadya niyang ipakita kung gaano siya karelaxed habang ako’y halos mabulunan sa galit. “Hindi mo kailangang mahalin ako. Hindi mo kailangang magpanggap. You just have to say yes.”

Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa galit, o dahil sa sobrang kapal ng mukha niya.

“So, para sayo, ang kasal… kontrata lang?” panunumbat ko. “Paperwork, merger, signing bonus?”

“Yes.” Walang kaemote-emote niyang sagot. “And you, Miss Velasco, are the most logical clause.”

Napasinghap ako, halos sumabog. “You arrogant bastard.”

Bahagya siyang natawa, halos hindi mo marinig pero lalo lang nakakapikon. “I’ve been called worse.”

Lumapit siya sa akin, naglakad nang mabagal hanggang halos magtagpo ang aming mga mata. Ang tangkad niya, mas lalo tuloy akong nainis kasi I had to look up just to glare at him.

“Sabihin mo nga, Arielle,” malapit niyang bulong, “ilang taon mo na ba akong kinamumuhian? Five? Seven? And yet, here you are… cornered. Isn’t it ironic?”

Nag-init ang pisngi ko, hindi lang sa inis, kundi dahil ang lapit niya, masyado, halos maramdaman ko ang amoy ng mamahaling cologne niya.

Damn it, bulong ng isip ko. Bakit kahit nakakainis siya, intimidatingly attractive pa rin?

Pinilit kong ngumiti, pilit na hinahamon siya. “Alam mo, Leandro, hindi ako natatakot sa’yo. Pwede kang maging pinakamayaman, pinakamakapangyarihan, pero sa mata ko… isa ka lang spoiled brat na sanay makuha ang gusto niya.”

Nag-angat siya ng kilay, impressed pa yata. “Sarcasm. Nice defense mechanism.”

“At least hindi ako robot,” balik ko agad, hindi ko hinayaang lamunin ng kaba ang lalamunan ko. “Ikaw? May puso ka pa ba? O baka tinanggal mo na para mas magmukha kang efficient CEO?”

Nakita ko kung paano siya saglit na natigilan. Parang isang guhit ng emosyon ang dumaan sa mga mata niya, o baka ilusyon lang iyon ng utak ko, desperadong humanap ng butas sa malamig niyang anyo. Pero mabilis din siyang nakabawi. Ang ngiti niya bumalik, pamilyar na smirk na parang siya pa ang nakakatawa sa lahat ng sinabi ko.

“Clever,” tugon niya, kaswal, para bang naglalaro lang kami ng chess. “Pero Arielle, hindi kita tinawag dito para magpalitan ng insulto. I came here to seal a deal.”

Umiling ako, halos matawa sa kawalang-hiyaan niya. “Seal a deal? Para bang kontrata lang ako? Hindi ako papel na puwede mong pirmahan at itabi, Leandro.”

Mas lalong lumalim ang titig niya, hindi kumukurap. “Hindi kita tinatratong papel. Mas mahalaga ka roon. Ikaw ang magiging garantiya.”

“Gu—garantiya?” halos mabulunan ako sa salita. “So, para lang akong collateral? Asset na puwede mong gamitin para sa sarili mong gain?”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, bahagya siyang lumapit, sapat para maramdaman ko ang bigat ng presensya niya. Hindi ko alam kung dahil ba sa intimidation o sa kakaibang aura na dala niya, pero nakaramdam ako ng init na ayaw kong aminin.

“You’ll say yes,” bulong niya, mababa ang boses pero sapat para magmarka sa tenga ko. Para bang hindi iyon banta kundi prophecy. “Because you don’t have a choice.”

Parang tinuhog ng matalim na espada ang dibdib ko sa bawat salita niya. Tinapos niya ang linya, tapos basta na lang siyang tumalikod, parang wala na siyang kailangang patunayan pa.

“Wait—” muntik ko nang isigaw, pero napigilan ko ang sarili ko. Ayokong makita niya na tinatamaan ako, na kahit papaano’y nakukuha niya ang upper hand.

Umigting ang panga ko, halos mabasag ang ngipin ko sa sobrang diin. “Over my dead body,” mariin kong bulong, halos kasabay ng pagbagsak ng pinto ng lounge nang tuluyan na siyang lumabas.

Nakapikit ako, humigpit ang kamao ko hanggang sa mamutla ang mga daliri. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko, hindi lang sa galit kundi sa takot na pilit kong itinatago.

At habang pinagmamasdan kong paalis siya, ang matikas niyang likod, ang hakbang na walang bakas ng pagdududa, ramdam kong unti-unti akong nilalamon ng katotohanan.

Baka nga mapilitan talaga ako.

At doon, sa mismong sandaling iyon, nagsimula ang pinakamatinding bangungot ng buhay ko. Hindi dahil pinilit niya ako, kundi dahil alam kong kahit gaano pa ako lumaban, mahirap tumakas sa bitag na pinaghanda niya.