Mag-log in“Nagliligpit ka…” puna ni Cassian sa ginagawa ni Ember na naabutan. “Why? Tapos na ba ang selebrasyon sa birthday ko?” Pilit na ngumiti si Ember at sinalubong ang mga tingin ni Cassian. “Naisip ko na hindi naman ako ang gusto mong kasama ngayon kaya hindi na ito kailangan. And about your birthday… may naisip akong mas magandang regalo para sa ‘yo. Sigurado kong magiging ma—” “Huwag ka na mag-abala,” putol ni Cassian sa sasabihin niya. “Hindi ko kailangan ng regalo mula sa ‘yo.” Natigilan si Ember. Napakurap. Mapait na nangiti sa sarili. Paano niya bang minahal ang lalaking ito sa harap niya nang gano’n katagal? Hindi lang lima kung hindi lampas dekada na espesyal ito sa kaniya at nag-iisang itinangi. “Promise,” muling wika ni Ember. “Promise at magugustuhan mo ang ireregalo ko. I want divorce, Cassian.” *************** Nang bumalik si Lauren, ang stepsister at dating kasintahan ng asawa niyang si Cassian Montgomery Syquia... alam na agad ni Ember na wala siyang laban. Mula pa noon ay alam ni Ember na si Lauren lang ang minahal ng asawa. At kahit ang sariling ina ay ito ang laging pinapaboran. Kaya bago pa siya masaktan ng lubusan, nagdesisyon si Ember na makipag-divorce para magparaya. Pero si Cassian? Bakit nang sabihin ni Ember na mag-divorce sila ay ayaw nito? At bakit kung kailan ayaw na niya ay saka naman ito naging interesado sa kaniya?
view more*Jonas*
I slow from a run to a walk in a part of the woods, which is eerily silent, even for my wolf Cana’s ears.
Fear knots up my stomach as I shift into my human form at the edge of the forest, breathing in the scent of pine, earth, the nearby river, and something else, something feral and dangerous.
I open the backpack, which my wolf Cana has carried in his mouth, and pull out the simple clothes inside … sweatpants and a t-shirt. I really have no desire to do this naked, but I am not exactly going to a party here either.
‘No, we are going to certain death.’ Cana whimpers inside my head.
“No, we are going to save Kara and the other girls''. I mumble.
My wolf huffs so loud I almost feel the spray from his nose on the inside of my skull. ‘Sure … Typhon Bloodclaw, the king of rogues, is just gonna hand over his war prisoners … Young women they have probably already …’.
“Shut it, Cana,” I mumble. “I have to try; it’s my responsibility.”
‘As I said … certain death … but first pain, so much pain … I have heard he …’.
I feel like hitting my head to shut him up. “Hush, let me focus.”
Walking up the rocky slope, I stop at the entrance where two prominent men that look scarily alike are eyeing me. “What do you want ?”
“I am here to see the … King”. I say with every ounce of dignity I can manage, straightening my back to stand taller.
“And who says the King wants to see you, pretty boy ?” One of them grins.
I breathe in and look him in the eyes. “I am Jonas Whitepaw, alpha of the coral lake pack … I think he will want to see me”.
The men let their eyes run over me in a way I have to admit I don’t like. It makes me squirm inwardly, but I refuse to let them see what I feel.
“What do you say, Donahue? Have you ever seen an alpha this tiny and pretty”? One man says to the other.
“I sure haven’t, Donovan.” The other one grins. “Bloodclaw will like him.”
I swallow my pride, knowing that with my 5’6, I am indeed not very tall for an alpha; it’s not like it’s the first time I hear it. “So we agree that I am going inside ?”
One of them, Donahue, I think, bows to me mockingly. “You can go in.”
“But watch out for the big bad wolves''. Donovan says with a dirty grin. “Some of them eat pretty boys like you for breakfast.”
‘Did you hear them?’ Cana mumbles in my head. ‘They will eat us for breakfast.
I ignore him as I walk through the entrance, letting my senses guide me. If I were a king … I huff and roll my eyes, ‘King !’ Seriously? But if I was a disillusioned rogue thinking myself a king, where would I be?
I meet a few other rogues walking through the caves, but they merely eye me suspiciously, and I ignore them too. It is safe to say they are a colorful bunch.
Then a scent hits me. It is hard to describe- wild, warm, fresh, and somewhat woodsy like apples roasted over an open fire built with logs off applewood. But there is a spicy undertone I can’t place.
Instinctively I follow the scent; it entices me, making Cana whimper softly and thankfully shut up with his predictions.
As I turn a corner, I walk into an open room and stop in my tracks. On what looks like a throne is a tall, muscular man. At his feet is one of the young women I have come to save. She looks unharmed, almost happy. I suddenly get why they call him king.
“Don’t be shy little Alpha; come on in.” He laughs. His voice is deep and warm, like an exquisite cognac. “You are brave to come here alone.”
“I am here to negotiate.” I walk forward slowly, holding my head high and looking straight into his gaze. His eyes are hazel, and seem amused.
He reaches to pet the girl gently on the hair. “Negotiate … please go on … about and what do you offer in return ?”
Taking a deep breath, I explain. I keep my words respectful; after all, I am on his grounds here. But I let my alpha voice shine through to let him know I stand firm and I am a true alpha.
He scratches his chin and looks at the girl like he considers what she is worth. Then a sly smile spreads on his full lips. “I will give you the women.”
“You will ?” I might be surprised.
“On one condition, of course.”
‘Be careful.’ Cana warms.
I breathe in. “Of course, If it is in my power, I will give you whatever you want.”
“You !”
“What ?” I swallow.
The smirk now spreading holds a lot of promises. “I will let them go if you take their place.”
.
“Hahayaan na lang ba natin siya, boss?” tanong ng isang tauhan ni Leonard sa kaniya habang pinapanood ang mga kaganapan sa labas ng ospital. Marami nang patay na tauhan nina Mathias at Nikias ang makikita sa paligid. Leonard grinned. Hindi basta mapapasok ni Lauren ang ospital kung ito lang mag-isa, of course tumulong ang mga tao niya. Kagaya ng pangako niya. “She needs to do it alone…” mapanganib at malamig na tugon ni Leonard. Ang totoo ay ayaw ni Leonard madamay. Sakaling mabulilyaso ang gustong gawin ni Lauren ay mas okay na ito lang ang magkaproblema. Ayaw niyang madawit ang pangalan niya sakaling mahuli ito ng mga pulis na siguradong mangyayari. “Hindi ko hahayaan maikonekta sa akin si Lauren. Mainit pa sa mga balita ang nangyari sa simbahan kaya hindi tamang maiugnay sa ginawa natin doon ang kamatayan nina Cassian at Ember,” patuloy ni Leonard paliwanag sa tauhan niyang kanina pa takang-taka kung bakit si Lauren lang ang kailangan pumasok sa loob ng ospital at tumapos sa mag
Alas kuwatro ng madaling araw. Ang ospital ay tila tulog, maliban sa mga nurse na nagroronda. Ngunit mula sa likod ng emergency exit, isang maliit na ingay ang umalingawngaw—tunog ng kandadong marahang binubuksan. Si Lauren iyon. Nakapasok siya ulit, dahan-dahan, maingat. Nakasuot siya ng puting coat ng nurse, at sa unang tingin, hindi siya mapapansin. Pero ang kanyang mga mata, malamig, nakatutok sa iisang direksyon: ang ICU kung saan naroon si Ember. Habang naglalakad siya, nakasalubong niya ang isang nurse. “Miss, hindi ba dapat sa kabilang wing ka naka-assign?” tanong ng nurse. Ngumiti si Lauren. A wicked and dangerous smile. Bago pa makapagsalita ang babae, mabilis na tumarak ang scalpel sa tagiliran nito. Tahimik na bumagsak ang nurse, at itinabi niya ang katawan nito sa isang storage room. Wala man lang narinig ang iba. “See that, Ember,” bulong ni Lauren. “Gan’yan din ang ending mo mamaya…” ********* Biglang napatayo si Ember. “Cassian… may mali.” Tumingin si Cassian, a
Sa isang abandonadong sasakyan na nakaparada sa isang bahagi ng madilim na kalsada, ay may isang babaeng nakaupo, nakasuot ng mahabang coat. Si Lauren.“Hindi niyo ako tuluyang maitatapon,” bulong niya habang sinusundan ng tingin sina Cassian at Ember na palabas ng ospital. Mahina lang ang boses niya pero puno ng galit. Nakangising sinundan niya ng tingin ang dalawa. Sa kanyang isip, malinaw ang plano na huwag muna siyang aatake. Hayaan muna niyang matakot si Ember, hayaang lamunin ng paranoia at takot ang bawat segundo ng kanyang pagkatao.“Soon, Ember,” bulong niya. “I’ll take everything away from you. Cassian, your family, your life. At ako ang huling mukhang makikita mo bago ka mawala.”Ngumiti si Lauren. Sa kanyang mga palad, nakapulupot ang manipis na lubid at isang maliit na kutsilyo. Sa kanyang bulsa, may nakatuping sulat—isang peke, na nagsasaad na nagpakamatay siya sa tulay. Isang papel na papaniwalaan ng mundo. Kagaya ng sabi ni Leonard ay iyon ang kalayaan niya. Wala nang
Tahimik ang bawat segundo sa ospital, tila ba ang mismong orasan ay pinipilit pigilan ang pag-ikot. Ang mga ilaw sa hallway ng ICU ay malamlam pa rin, nagbibigay ng malamig na kulay sa mga dingding na tila ba nakikiramay din sa bigat ng sitwasyon. Sa bawat pag-ugong ng air-conditioning at sa bawat beep ng mga makinang nakakabit kay Giancarlo, ang puso ng kanyang pamilya at mga kaibigan ay muling pinapaalalahanan na ang buhay niya ay nakabitin lamang sa manipis na sinulid.Nakaupo si Ember sa bench, yakap-yakap ang rosaryong ilang ulit na niyang dinaanan ng dasal. Paulit-ulit, walang humpay, na para bang ang bawat Hail Mary ay magsisilbing gamot na magbabalik sa kapatid niya mula sa bingit ng kamatayan. Paminsan-minsan, titingala siya sa pintuan ng ICU, umaasang lalabas ang doktor na may dalang mabuting balita. Ngunit sa bawat minutong lumilipas, ang katahimikan ay lalong sumasakal.Si Cassian, laging naroroon sa tabi niya, mahigpit ang hawak sa kanyang kamay. Ramdam niya ang pangingini
“Lauren…” turan ng psychiatrist na naka-assign sa babaeng nasa harap niya. “Kumusta ka?” tanong niya rito.Inangat ni Lauren ang tingin mula sa kinukulayang babae sa coloring book papunta sa doktor na kinakausap siya. Ang kanyang mga mata, bagaman malamlam, ay may kakaibang ningning na mahirap basah
“Ang ganda nito…” nakangiting pakita ni Ember ng isang keychain kay Cassian. “Ganito na lang kaya at palagay na lang natin mga pangalan ng office staff mo para personalized ang souvenir na matanggap nila.”Kinuha ni Cassian an keychain na pinapakita ni Ember. “Yeah, maganda nga ito. Kaso hindi ko ta
Naabutan ni Cassian na nag-uusap sina Ember at Auntie Emilia. Narinig niya rin ang mga pinag-uusapan ng dalawa. Pasimple siyang lumabas na lang ulit ng kusina at kinuha ang phone sa bulsa para may tawagan.Ang totoo ay hindi maunawaan ni Cassian ang asawa sa kung anong pagtatanong pa nito tungkol sa
Natigilan si Ember. Gustong tandaan kung nasa subconscious mind kaya niya iyon. Pero kahit anong isip niya ay wala siyang maalala.“Ilang taon lang po ako noong mangyari iyon?” tanong ni Ember sa tiyahing si Emilia. “Six ka pa lang noon,” tugon ni Emilia. “Ang paalam ni Michelle ay may pupuntahan k






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
RebyuMore