تسجيل الدخولHi, guys. Super busy lang sa acads. Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 24 Alex's POV Hindi ko alam kung kailan siya dumating. Pero nararamdaman ko siya sa likuran ko. Nakatayo siya. Parang apoy ang init ng katawan niya. Mabilis na nag-angat ng tingin ang anak namin at tumakbo palapit sa kaniya. “Daddy!” Bumuhos ang luha ni Aiden. Hindi na niya ininda kung iiyak pa siya nang harapan. “May mga bata pong nanakit sa akin. Sabi nila wala daw akong ama. Sabi nila sinungaling daw ako kasi sinabi kong may Daddy na ako.” “Who bullied you, son?” Hindi galit ang boses ni Azrael, pero ‘yung kalmadong alam mong mas nakakatakot pa sa sigaw. “‘Yung anak po noong babaeng may galit kay Mommy.” Tiningnan ako ni Azrael. “Lovely,” bulong ko. “Anak ni Lovely.” “They stole my lunch and money,” dagdag ni Aiden. “Tapos sinampal pa nila ako nang sinabi kong ipapaalam ko sa Mommy ko. Sabi nila wala naman daw pakialam ang Mommy ko kasi mahirap lang daw kami.” Kitang-kita ko kung paano kumuyom ang kamao ni Azrael. ‘Yung tipong parang gusto niyang durugin ang kahit
Kabanata 23 Alex's POV Hindi ko maalis ang mga mata ko sa namamagang labi ni Azrael. Nakaupo siya sa swivel chair niya. Nakasuot pa rin siya ng puting damit niya pero nakabukas na ang tatlong butones sa itaas. Alam kong kasalanan ko kung bakit namaga ang labi niya. Hindi ko kailangang ipaalala pa sa sarili ko. Nang nagtama ang mga mata namin, mabilis akong umiwas. Kinuha ko agad ang pitsel sa maliit na table sa gilid ng opisina niya. Nilagyan ko ng juice ang baso niya. “I'm not thirsty, Miss Alex,” sabi niya. Tumayo siya mula sa upuan. Palapit siya sa akin. Lumunok ako. Pinilit kong hindi lumingon. Pero naramdaman ko na ang presensya niya sa likuran ko. Dahan-dahan akong humarap sa kaniya. Napaatras ako nang mapansing nakatingin siya sa labi ko. “I'm hungry,” mahinang sabi niya sa tainga ko. “Ikukuha na lang kita ng pagkain,” sagot ko. Nilakasan ko ang boses ko para hindi halatang kinakabahan ako. “Anong gusto mo? Ihahanda ko sa staff. May kitchen naman sa baba.” “I wan
Kabanata 22 Alex's POV Tinulungan ko siyang makatayo, pero sobrang bigat niya. Hindi ko siya kayang buhatin mag-isa. Hinila ko ang braso niya. Isinandal ko siya sa dingding ng elevator. “Azrael, ano bang problema mo?” tanong ko. Hindi ko na napigilang tumaas ang boses ko. “I need air,” nanginginig ang boses niya. Nakapikit siya. Humihinga nang mabilis. “I can't breathe.” “Air? Anong akala mo sa akin? Oxygen?” Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Bakit siya nahihirapang huminga? Bakit siya pinagpapawisan? Hindi naman siya tumakbo. Hindi naman siya nagbuhat ng mabigat. Magrereklamo pa sana ako nang hilahin niya ang batok ko at mariing hinalikan ang mga labi ko. Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga dahil sa gulat. “Kiss me,” paos ang boses niya. Halatang nahihirapan talaga siyang makahinga. “Please, Alex. I need air. Kiss me.” Kung mamamatay siya ngayon dito, baka ako pa ang mapagbintangan. Baka sabihin nila na pinatay ko siya. Baka makulong pa ako.
Kabanata 21 Alex's POV “Sobrang bagay!” sabi ni Mommy Sunshine pagkatapos kong sukatin ang wedding gown. Tumayo ako sa harapan ng tatlong malalaking salamin. Hindi ako makapaniwala na suot ko ito. Hindi ko akalaing magkakaroon ako ng ganitong klaseng gown. Mahaba ang train sa likod. May maliliit na butones mula sa leeg pababa hanggang sa baywang. Nandito kami ngayon sa boutique na pagmamay-ari ng kaibigan ng pamilya Laurent. Ang sosyal ng lugar. May sariling fitting room na kasing laki ng buong apartment namin dati. May chandelier sa kisame. May pulang carpet sa sahig. Tiningnan ko si Mommy Sunshine sa salamin. Nakangiti siya habang kinukuhanan pa ako ng mga larawan gamit ang phone niya. Iba-iba ang anggulo. Parang hindi siya nagsasawang kumuha. “Baka mas lalong mahulog si Azrael sa iyo, hija,” dagdag niya. “‘Yung tipong pati sahig yayakapin niya sa sobrang pagkahulog.” Ngumiti lamang ako bilang tugon. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Hindi ko naman alam kung may naramda
Kabanata 20 Alex's POV Binuksan ni Azrael ang balkonahe. Tumabi siya sa akin habang nakatitig kami sa tanawin. Ang ganda ng view mula rito. Kita mo ang buong village. Kita mo ang mga puno. Kita mo ang mga bubong ng ibang bahay. Hindi ko maitago ang ngiti ko sa sobrang presko ng hangin galing sa labas. Ang sarap ng simoy. Hindi ganito sa apartment namin. Doon, ang naamoy mo ay usok mula sa kalsada. Dito, bulaklak at malinis na hangin. “Since you are an architect, siniguro ko na may sarili kang table dito,” sabi ni Azrael sabay turo sa sulok ng kwarto. May malaking table na gawa sa kahoy. May lamp. May gamit sa drawing. “Kung may mga kulang pa, sabihan mo lang ang mga tauhan ko.” Mabilis akong tumango at hinaplos ang table ko. Makinis. Bagong bagong. Amoy kahoy pa. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Sobra na ito. Sobra na ang ginagawa niya para sa akin. “Thank you,” bulong ko. Hindi ko siya matingin sa mata. “Don't thank me yet,” sagot niya. “Hindi pa rito nagtatapos ang lahat.” Pag
Kabanata 19 Alex's POV “Wow! This is our house?” namamanghang tanong ni Aiden pagkapasok namin sa mansiyon ni Azrael. Hindi ko masisisi ang anak ko. Ako rin, hanggang ngayon ay hindi pa rin makapaniwala na nandito kami. Ang laki ng bahay na ito. Parang isang maliit na hotel. Hindi ko alam na ganito pala kayaman ang pamilya ni Azrael. Alam kong mayaman siya, pero hindi ko in-expect na ganito kayaman. Maingat siyang binaba ni Azrael at mabilis na tumakbo ang anak ko sa malawak na sala. Iniikot-ikot niya ang buong lugar. Hinawakan niya ang mga unan sa sopa. Tiningnan niya ang mga vase na nakalagay sa mesa. Buti na lang at maingat siya. Hindi siya yung tipong batang magulo at walang pakialam sa gamit. “Mommy, look! Ang laki ng TV!” sigaw ni Aiden. “Pwede ba tayong manood mamaya? Please?” “We'll see, baby,” sagot ko. Hindi ko matanggal ang tingin ko sa kisame. May chandelier. Hindi yung mumurahin. Yung mukhang ginto at kristal. Pakiramdam ko, isang maling galaw ko lang, mababayaran ko







