Kabanata 4

Kabanata 4

Alex’s POV

Six years later…

“Mommy! Faster!” masayang sigaw ni Aiden habang tumatakbo palabas ng maliit naming apartment.

“Hey! Slow down!” natatawa kong sigaw habang hinahabol siya. “Madadapa ka!”

Huminto siya sa hallway at ngumisi sa akin. “But I’m excited!”

Napailing ako habang inaayos ang maliit niyang backpack.

Six years old na si Aiden pero sobrang kulit pa rin. Hindi ko alam kung saan niya nakuha ang personality niya. Madaldal siya, makulit, at sobrang lambing.

“Excited saan?” tanong ko habang yumuyuko para ayusin ang necktie niya.

“Because you have an interview today!” sagot niya. “Kapag natanggap ka, bibili tayo ng dinosaur lunch box!”

Napatawa ako nang mahina. “So iyon lang pala ang gusto mo?”

“And nuggets,” dagdag niya agad. “And fries. And ice cream.”

“Wow. Ang dami.”

“Because we’re celebrating!”

Hindi ko napigilang ngumiti habang pinagmamasdan siya.

Anim na taon na ang lumipas mula noong gabing bumago sa buhay ko. Marami nang nangyari. Pero kahit gaano kahirap ang naging buhay ko, never kong pinagsisihan si Aiden.

Siya ang dahilan kung bakit bumabangon pa rin ako araw-araw.

“Mommy?”

“Hmm?”

“Are you nervous?”

Napabuntong-hininga ako. “A little.”

Actually, sobra.

Laurent Holdings ang a-apply-an ko. Isa iyon sa pinakamalaki at pinakamakapangyarihang kumpanya sa bansa. Kapag natanggap ako roon, magiging stable na ang buhay namin. Hindi ko na kailangang kumuha ng kung anu-anong sideline projects para lang mabayaran ang bills.

“Don’t worry,” sabi ni Aiden habang hinahawakan ang kamay ko. “You’re the best architect.”

Napangiti ako. “Architectural designer pa lang si Mommy.”

“Still the best.”

Hinila niya ako pababa para halikan sa pisngi.

“Now go make money, Mommy.”

Napatawa ako nang malakas. “Who taught you that?”

“You.”

“Hindi ko tinuro ‘yan.”

“You said bills are scary.”

Napahawak ako sa noo ko habang tumatawa.

“Okay, okay. Tara na.”

Pagkatapos kong ihatid si Aiden sa school, dumiretso na ako sa Laurent Holdings.

Pagkababa ko pa lang ng taxi, halos mapatingala ako sa sobrang taas ng building. Puro glass walls at halatang sobrang mahal ng bawat detalye ng kompanya.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang pumasok.

“You can do this, Alex,” bulong ko sa sarili ko.

Pagpasok ko sa lobby, agad akong sinalubong ng sobrang lamig na aircon at seryosong atmosphere. Halos lahat ng empleyado naka-formal attire at mukhang busy.

Lumapit ako sa reception.

“Good morning. I’m Alex Reyes. I have an interview scheduled for the senior architectural designer position.”

Ngumiti ang receptionist. “Yes, Ma’am. Please wait on the 35th floor. The executives will conduct the final interview there.”

“Thank you.”

Habang nasa elevator ako, pilit kong kinakalma ang sarili ko. Hindi puwedeng magkamali ako rito. Kailangan kong makuha ang trabahong ito.

Pagdating ko sa 35th floor, agad akong sinalubong ng isang babae.

“Miss Reyes?”

“Yes?”

“I’m Claire, executive assistant ni Mr. Azrael Laurent.”

Napatigil ako.

Azrael Laurent.

Hindi ko alam kung bakit pero may kakaibang pakiramdam agad akong naramdaman.

“This way, please.”

Tahimik akong sumunod sa kaniya habang pinagmamasdan ang paligid. Halos lahat ng empleyado tahimik.

Parang takot silang magkamali.

Huminto kami sa harap ng isang conference room.

“The board members are already inside,” sabi ni Claire. “And the CEO.”

Napalunok ako.

CEO mismo?

Ganito ba kaimportante ang posisyon na ina-apply-an ko?

“Good luck,” sabi ni Claire bago binuksan ang pinto.

Pagpasok ko, agad akong bumati.

“Good morning.”

Halos sabay-sabay silang napatingin sa akin.

Pero agad natigil ang paghinga ko nang makita ko ang lalaking nasa pinakadulong upuan.

Naka-black suit siya. Nakatiklop ang manggas ng polo niya hanggang wrist. Nakaayos ang buhok. Seryoso ang mukha.

Pero iyong mga mata niya… hindi ko makakalimutan iyon.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Impossible.

Hindi puwede…

“Miss Reyes?” tawag ng isa sa executives. “Please take your seat.”

Dahan-dahan akong umupo habang nakatitig pa rin sa lalaki.

Siya ang estrangherong nakasama ko anim na taon na ang nakalipas.

Pakiramdam ko bumalik lahat ng alaala sa isang iglap. Kung paano niya ako inangkin.

“Oh God…” bulong ko.

“Is there a problem?” malamig na tanong ng lalaki. Diretso ang tingin niya sa akin. Parang hindi niya ako kilala.

Mabilis akong umiling. “N-No. Sorry.”

Tumango lang siya bago ibinalik ang tingin sa hawak niyang file.

“Start.”

Mabilis na nagsimula ang interview pero halos hindi ako makapag-focus. Hindi ko matanggap na siya ang CEO ng Laurent Holdings. At mas lalong hindi ko matanggap na hindi niya ako naaalala.

“Miss Reyes?” tanong ng isa sa board members. “Can you explain your proposed concept for sustainable urban residential structures?”

Mabilis akong natauhan.

“Yes. Of course.”

Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

“As architects, we shouldn’t focus only on aesthetics. We also need functionality and sustainability—”

“Too broad.”

Naputol ako nang magsalita si Azrael.

Mabilis akong napatingin sa kaniya.

Nakasandal siya sa upuan habang malamig akong tinititigan.

“Be specific,” sabi niya. “I don’t like generic answers.”

Naramdaman kong nanuyo ang lalamunan ko.

“I apologize.”

“Then answer properly.”

Napahigpit ang hawak ko sa folder ko bago inayos ang sarili ko.

“Sustainable urban structures should maximize limited city spaces without sacrificing ventilation, natural lighting, and accessibility,” dire-diretso kong sagot. “Most developers prioritize profit over livability. That’s why many residential projects feel overcrowded.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

I continued.

“If given the opportunity, I want to create designs that are both efficient and comfortable for long-term living.”

Nanatiling tahimik ang buong conference room pagkatapos kong magsalita.

Then Azrael spoke again.

“You designed this portfolio yourself?”

“Yes, Sir.”

“Without assistance?”

“Yes, Sir.”

“Prove it.”

Nagulat ako. “Excuse me?”

“Explain page seventeen.”

Mabilis kong binuksan ang portfolio ko.

“The mixed-use commercial structure?” tanong ko.

“Yes.”

Tumango ako bago nagsimulang mag-explain nang detalyado. Halos sampung minuto akong tinanong ni Azrael tungkol sa bawat detalye ng designs ko. At bawat sagot ko, mas lalo siyang tumatahimik.

Hindi ko alam kung good sign ba iyon o hindi.

Pagkatapos ng mahabang discussion, isinara niya ang file.

“You’re hired.”

Nanlaki ang mata ko. “What?”

Isa sa executives ang agad nagsalita.

“Mr. Laurent, shouldn’t we evaluate the other applicants first?”

“No need.” malamig na sagot niya. “She’s qualified.”

“Pero—”

“She stays.”

Natahimik agad ang lahat.

Doon ko naryealize kung gaano kalakas ang authority niya sa kompanya. Isang salita lang niya, tapos agad ang usapan.

Mabilis akong napatayo. “Thank you, Sir.”

Hindi siya sumagot agad. Tinitigan niya lang ako nang diretso.

“Don’t disappoint me, Miss Reyes.” malamig niyang sabi. “I hate incompetent people.”

Napahigpit ang hawak ko sa folder ko.

“I won’t, Sir.”

Tumango lang siya bago muling bumalik sa mga documents niya. Parang wala lang sa kaniya ang lahat ng nangyari sa amin. O sadyang hindi niya lang talaga ako maalala?