บทที่ 9 ติวเตอร์จำเป็น

วันอังคารแรกของการติวมาถึงเร็วกว่าที่ฉันคิด

ห้าโมงครึ่ง เสียงรถยนต์คุ้นหูดับเครื่องลงหน้าบ้านตรงเวลาเป๊ะ ฉันที่นั่งรออยู่บนโซฟาตั้งแต่ห้าโมงรีบหยิบหนังสือมาเปิดทำทีเป็นอ่าน ทั้งที่ความจริงจ้องอยู่หน้าเดิมมาครึ่งชั่วโมงแล้ว

"สวัสดีครับแม่" เสียงทุ้มทักทายแม่ที่กำลังผัดกะเพราอยู่ในครัว

แม่ ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เพื่อนพี่เมฆเรียกแม่ฉันว่าแม่ได้หน้าตาเฉยขนาดนั้น แต่ที่น่าตกใจกว่าคือแม่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหวานกว่าที่ใช้กับลูกในไส้เสียอีก

"พันมาแล้วเหรอลูก หิวไหม แม่ทำกะเพราหมูกรอบไว้ให้ ไข่ดาวไม่สุกเหมือนเดิมใช่ไหม"

"ครับ"

ไข่ดาวไม่สุกเหมือนเดิม? แม่รู้ได้ยังไงว่าเขากินไข่ดาวแบบไหน ฉันยังไม่รู้เลย!

พี่พันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าเป้ลงบนพื้นแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ฉันบนโซฟา ระยะห่างระหว่างเราแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ปนกลิ่นแดดของคนที่เพิ่งเลิกเรียนลอยมาจนฉันต้องขยับตัวหนีไปอีกนิด

"หนังสือกลับหัว"

"หา?"

"หนังสือ" เขาชี้ "ถือกลับหัวอยู่"

ฉันก้มมองแล้วหน้าร้อนวูบ รีบหมุนหนังสือกลับด้านทันที พี่พันไม่หัวเราะ ไม่ล้อ แค่ยกมุมปากขึ้นนิดเดียว ซึ่งน่าโมโหกว่าหัวเราะลั่นเป็นร้อยเท่า

"เอาข้อสอบย่อยที่ตกมาให้ดู"

ฉันยื่นกระดาษคำตอบสามแผ่นที่เต็มไปด้วยกากบาทสีแดงให้เขาอย่างจำใจ พี่พันพลิกดูทีละแผ่นเงียบ ๆ สีหน้านิ่งราวกับหมอกำลังอ่านผลเอกซเรย์คนไข้อาการหนัก

"แย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

"ไม่แย่" เขาวางกระดาษลง "ห่วยเลย"

"พี่พัน!"

"แต่ไม่ได้โง่" เขาว่าต่อ ใช้ปลายปากกาจิ้มลงบนกระดาษแผ่นแรก "เธอเข้าใจหลักการ แต่สะเพร่า ตรงนี้คิดถูกแต่ลอกตัวเลขผิด ตรงนี้ลืมเครื่องหมายลบ ตรงนี้ทำถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วไม่เขียนคำตอบ"

ฉันมองตามปลายปากกาของเขาแล้วนิ่งงันไป ครูที่โรงเรียนยังไม่เคยนั่งดูกระดาษคำตอบของฉันละเอียดขนาดนี้เลย

"แล้วหวานต้องทำยังไงคะ"

"ทำโจทย์เยอะ ๆ ทำช้า ๆ ทำทุกบรรทัด" เขาล้วงสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้แล้ววางลงบนโต๊ะ "เริ่มจากเล่มนี้"

มันเป็นสมุดปกแข็งสีน้ำตาลเก่า ๆ ขอบกระดาษเริ่มเหลือง ฉันหยิบขึ้นมาเปิดดู ข้างในเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ที่เขียนด้วยลายมือตัวเอียง ๆ คมกริบ แต่ละบทเรียงจากง่ายไปยาก มีเฉลยแยกไว้ท้ายเล่ม บางหน้ามีโน้ตเล็ก ๆ เขียนไว้ข้างโจทย์ว่า "ข้อนี้ชอบลืมเครื่องหมาย" หรือ "ระวังลอกเลขผิด"

ฉันชะงักมือ

ข้อนี้ชอบลืมเครื่องหมาย... ระวังลอกเลขผิด...

นั่นมันข้อผิดพลาดของฉันทั้งหมดเลยไม่ใช่เหรอ ทั้งที่เขาเพิ่งเห็นกระดาษคำตอบของฉันเมื่อกี้นี้เอง

"พี่พันเขียนเล่มนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"นานแล้ว"

"นานแค่ไหน"

"จำไม่ได้"

ฉันพลิกไปที่ปกหลัง ตรงมุมล่างขวามีตัวเลขเขียนด้วยปากกาสีดำจาง ๆ เป็นวันที่ เดือน และปี... ปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งขึ้น ม.5

และใต้ตัวเลขนั้น มีอีกคำหนึ่งเขียนไว้เล็ก ๆ จนแทบมองไม่เห็น

'สำหรับเบาหวาน'

หัวใจของฉันหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะกลับมาเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนข้าง ๆ แต่เขากลับหันไปมองทางครัวทำทีเป็นสนใจกลิ่นกะเพราที่ลอยมา

"พี่พัน... พี่เขียนให้หวานตั้งแต่ปีที่แล้วเหรอ"

"ไอ้เมฆบอกว่าเธอเลขอ่อน" เขาตอบโดยไม่หันมา "ว่างก็เลยเขียน"

"แล้วทำไมไม่เอามาให้ตั้งแต่ตอนนั้นล่ะคะ"

ความเงียบผ่านไปนานจนเสียงตะหลิวในครัวดังชัดขึ้นมา ก่อนที่เขาจะตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

"ตอนนั้นเธอเอาแต่มองไอ้พีท ให้ไปก็ไม่อ่าน"

ฉันนิ่งไปทั้งตัว ไม่รู้จะตอบอะไรออกไป ภาพเด็กผู้หญิงตัวกลมที่วิ่งตามพี่พีทต้อย ๆ ลอยขึ้นมาในหัว และภาพของใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอมาตลอด โดยที่เธอไม่เคยหันไปมองเลยสักครั้ง

"ทำข้อหนึ่งถึงสิบ" เสียงทุ้มดึงฉันกลับมาจากความคิด เขาหันกลับมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ผิดเกินสามข้อ อดกินกะเพรา"

"พี่จะใจร้ายเกินไปแล้วนะ!"

"ข้อหนึ่ง เริ่ม"

ฉันค้อนเขาวงใหญ่ แต่ก็ก้มหน้าลงทำโจทย์ตามสั่ง พี่พันนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร แต่ทุกครั้งที่ปากกาของฉันชะงัก ปลายนิ้วยาวก็จะเคาะลงบนกระดาษเบา ๆ ตรงจุดที่ผิดพอดี ไม่บอกคำตอบ แค่เคาะ แล้วรอให้ฉันหาเจอเอง

ข้อหนึ่ง ข้อสอง ข้อสาม... เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแม่ตะโกนเรียกให้มากินข้าว ฉันก็ทำเสร็จถึงข้อสิบพอดี

พี่พันหยิบสมุดไปตรวจ ขีดถูกลงไปทีละข้อ ๆ จนถึงข้อเก้า ปากกาก็หยุดลง

"ผิดสองข้อ"

"เย้! ได้กินกะเพรา!"

"ข้อเก้ากับข้อสิบ" เขาชี้ "ลืมเครื่องหมายลบทั้งคู่"

"ก็ไม่เกินสามข้อนี่คะ"

"อืม" เขาปิดสมุดลง ก่อนจะยื่นมือมาขยี้ผมฉันจนยุ่งไปหมด "เก่ง"

แค่คำเดียว... คำสั้น ๆ คำเดียว แต่ทำให้ฉันนั่งยิ้มอยู่คนเดียวจนลืมไปเลยว่ากะเพราหมูกรอบกำลังจะเย็น

มื้อเย็นวันนั้นโต๊ะอาหารบ้านเราครึกครื้นกว่าทุกวัน แม่ตักกะเพราใส่จานพี่พันจนพูนเป็นภูเขา แล้ววางไข่ดาวไม่สุกที่ทอดขอบกรอบไว้ข้างบนอย่างตั้งใจ ส่วนจานของฉันได้ไข่ดาวขอบไหม้ ๆ ที่แม่บอกว่า "ทอดพลาด ลูกกินไปก่อนนะ"

"แม่ลำเอียง" ฉันบ่นเสียงอู้อี้

"ก็พันเขามาติวให้ลูกฟรี ๆ แม่ต้องเลี้ยงดี ๆ สิ" แม่ว่า แล้วหันไปยิ้มหวานให้ลูกเขยในจินตนาการ "อร่อยไหมลูก"

"อร่อยครับ" พี่พันตอบ ก่อนจะเอาช้อนตัดไข่ดาวไม่สุกของตัวเองครึ่งหนึ่ง แล้วสลับกับไข่ดาวขอบไหม้ในจานฉันหน้าตาเฉย

แม่มองตามมือคู่นั้น แล้วหันไปสบตากับพ่อหนึ่งที ไม่มีใครพูดอะไร แต่ฉันสาบานได้ว่าเห็นแม่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ

พี่เมฆที่แอบยืนดูอยู่ตรงบันไดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ส่ายหัวช้า ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

"น้องกูหมดทางรอดแล้ว"

ส่วนพ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด ลดหนังสือพิมพ์ลงมามองลูกสาวกับเพื่อนลูกชายครู่หนึ่ง แล้วก็ยกขึ้นอ่านต่อเงียบ ๆ ราวกับไม่เห็นอะไร มีแต่รอยยิ้มบาง ๆ ใต้หนวดสีดอกเลานั่นแหละที่ไม่ได้หายไปไหนเลยตลอดมื้อเย็นวันนั้น