LOGINTahimik na dumadaloy ang melody sa harp ni Luna. Bawat nota ay parang may dalang alaala—ang boses ni Lucien, ang kanyang mga kamay, at ang mga gabing tinuruan siya nitong tumugtog kahit wala na siyang makita.
“Miss?” sambit ni Elena sa kanya.
Napadilat siya at humarap sa babaeng tumawag. Nasa may pintuan si Elena, may dalang tray ng tsaa.
“Isang oras na po kayo tumutugtog. Baka mapagod na ang mga daliri ninyo.”
Napangiti si Luna. “Tama ka. Pahinga muna tayo.”
Inilapag ni Elena ang tray sa mesa. “Gusto n’yo bang pumunta sa mulberry garden? Ang ganda raw ng mga dahon ngayon.”
Napatingin siya sa bintana. Mainit ang sikat ng araw, at sa isang saglit, parang bumalik ang mga araw bago gumuho ang buhay niya.
“Let’s go.” Nakangiti na aniya sa babae.
Isa sa iilang lugar na nagbibigay ng kapayapaan kay Luna ang mulberry garden.
Pag-aari ito ng kanyang maternal grandfather, si Don Lorenzo Villareal—isang retired physician na nagturo sa kanya ng mga basic sa medisina. Maliit lamang ang garden, pero puno ng medicinal plants, fruit trees, at mulberry bushes.
Sa nakalipas na dalawang taon, pinag-aralan niya ang mga halamang gamot. Nagsimula rin siyang mag-alaga ng silkworms.
Hindi maintindihan ng pamilya kung bakit ganoon siya ka-dedikado sa isang bagay na simple. Pero may plano siya na hindi alam ng lahat. Gusto niyang magkaroon ng sariling fortune.
Sa una niyang buhay, umasa siya sa kayamanan ng asawa. Nang talikuran siya ni Adrian, wala siyang naiwan—kahit sariling pera, wala. This time, she would never depend on a man again.
“Miss, maayos na raw ang silkworms,” sabi ni Elena. “Sabi ni Aunt Rosa, malapit na silang gumawa ng silk.”
“Good. Make sure na maayos ang pagkain nila.”
Tumigil si Luna sa ilalim ng mulberry tree at hinaplos ang isang dahon. Dito nagsimula ang pagbagsak niya sa unang buhay.
Naalala niya ang araw na nahulog siya mula sa puno at iniligtas ni Adrian. Isang maliit na kabutihan lang iyon—pero ginawa niyang dahilan para ibigay ang buong buhay niya sa lalaki.
She mistook gratitude for love. At ang pagkakamaling iyon ang nagdala sa kanya sa libingan.
“Not this time,” bulong niya sa sarili.
“Miss?” nagtatakang tanong ni Elena.
Umiling siya. “Nothing.”
Napatingin si Elena sa kanya. “Iniisip n’yo po ba ulit ang iyong ina?”
Nawala ang ngiti ni Princess Luna. Dalawang taon nang patay ang kanyang ina. Hindi pa rin madaling tanggapin ang pagkawala nito.
“Miss ko siya,” sagot niya. “Pero alam kong ayaw niyang gugulin ko ang buhay ko sa pagdadalamhati.”
“Your mother would be proud of you.” Sambit ni Elena ng nakangiti.
Tumingin siya kay Elena at ngumiti ng mapait. Sa pagkakataong ito, poprotektahan niya ang mga taong mahal niya. Lalo na ang maid na minsang nagdusa dahil sa kanya.
Nang hapon ding iyon, may nakita siyang liham sa kanyang mesa. Galing ito sa kanyang mahal na ama. Binuksan niya liham at binasa ito. At unti-unting nagbago ang kanyang mukha.
Darating ang pamilya De Veyra. Kasama si Adrian, ang lalaking kinasusuklaman niya. Parang biglang lumamig ang buong silid.
Naalala niya ang lalaking minsang naging asawa niya. Ang lalaking umubos sa kanyang pagmamahal at kayamanan, bago siya iwan nang wala nang silbi.
Mahigpit niyang hinawakan ang papel na para na itong mapupunit.
“Miss?” tanong ni Elena na may pag-aalala.
“Prepare my carriage.” Aniya rito
“Saan po tayo pupunta?” pagtatakang tanong nito.
“Garden.” Simpleng sagot niya sa babae.
Nag-alangan si Elena. “Pero bukas darating ang De Veyra family. Hindi ba dapat maghanda tayo?”
Ngumiti si Luna na may kakaibang kislap sa mga mata.
“Let them come.” saad niya rito.
Tinupi niya ang liham at inilapag sa mesa. Hindi na siya tatakbo. Hindi na siya magtatago bagkus ay haharapin niya si Adrian nang nakataas ang noo. At ipapaalala niya rito ang isang bagay:
Wala na ang babaeng kaya niyang sirain.
Kinagabihan, nag-iisa si Luna sa garden. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, tumingin siya sa mga mulberry tree.
“Lucien… hahanapin kita.” Bulong niya sa sarili.
Hindi niya alam kung nasaan ito. Hindi niya alam kung ano ang buhay nito ngayon. Pero hindi siya susuko.
Sa buhay na ito, may dahilan na siyang mabuhay. At gagawin niya ang lahat para mahanap ang lalaking minsang nagbigay sa kanya ng pag-asa.
Halos hindi nakatulog si Luna. Sa bawat pagpikit niya, ang mukha ng prinsipe ang bumabalik sa kanyang isipan, kasama ang tanong kung siya nga ba ang lalaking matagal na niyang hinahanap.Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata, nakikita niya ang peklat sa kamay ni Prince Damien. Ang parehong peklat na minsang naging simbolo ng kanyang pag-asa ay ngayon namang nagbigay sa kanya ng bagong dahilan para matakot at maniwala.Old scar, she told herself. Peklat lang iyon, paalala niya sa sarili, ngunit bakit tila may kakaibang koneksyon ang marka nito sa mga alaala ng lalaking minsan nang nagligtas sa kanya?Maraming lalaki ang may peklat. Hindi naman imposible na may ibang taong nagtataglay ng parehong marka, kaya pilit niyang pinipigilan ang sariling umasa.Pero bakit ganoon kalakas ang tama nito sa kanya? Bakit sa simpleng pagkakita pa lamang sa peklat ay tila muling nabuhay ang mga damdaming matagal na niyang itinago?Bakit parang bumalik ang boses ni Lucien sa kanyang alaala? Ang malalim a
Hindi inakala ni Luna na isang liham lang ang kailangan para mabago ang lahat. Nasa mesa ang royal summons. Kumislap ang crimson seal sa ilalim ng sikat ng araw. Ilang beses na niya itong binasa. Mananatili pa rin ang parehong utos. Kailangan niyang humarap sa royal court sa Manila sa loob ng tatlong araw.“Father, do you think this is because of Adrian?”Napabuntong-hininga si Don Esteban.“I cannot say for certain. But the De Veyra family has always been close to the royal court. It wouldn’t surprise me if they had something to do with this.”Nanginginig ang mga kamay ni Luna. Sa una niyang buhay, ginamit ni Doña Isadora ang impluwensya nito para manipulahin ang royal family. Hindi niya akalaing mauulit iyon.“Father, I don’t want to marry Adrian.” Sambit niya rito.Tumingin sa kanya si Don Esteban.“Then be careful. If the royal court is involved, refusing their decision may not be easy.”Tumango siya. Hindi ito magiging madali para sa kanya. Alam niya. Mahirap itong haharapin niy
Hindi pa tapos ang breakfast ni Luna nang dumating ang servant.“Miss, nandito na po ang De Veyra family.”Inilapag niya ang teacup.“Already?” mahiwang tanong niya rito.“Opo. Naghihintay po si Don Esteban sa main hall.”Tumango siya. “Tell them I’ll be there shortly.”Tumayo siya sa harap ng salamin. Youthful pa ang mukha niya. Smooth ang balat. Buhay ang mga mata.Sa unang buhay niya, desperado siyang makuha ang pagmamahal ni Adrian. Nagmakaawa siya sa ama na payagan silang magpakasal. Nang tumanggi ang pamilya, nagbanta pa siyang aalis ng bahay.Ngayon, hindi niya maintindihan kung paano niya nagawa iyon.“Miss, ready na po ba kayo?” tanong ni Isabel.Ngumiti siya. “Yes. Let’s go.”Punong-puno ng mahinang usapan ang main hall. Nasa head ng table si Don Esteban, seryoso ang mukha. Katabi niya si Doña Isadora De Veyra—ang ina ni Adrian.Nakatayo naman si Adrian malapit sa bintana, suot ang eleganteng white barong. Nang pumasok si Luna, lumingon ito.“Luna.” Aniya ng lalaki sa dalaga
Tahimik na dumadaloy ang melody sa harp ni Luna. Bawat nota ay parang may dalang alaala—ang boses ni Lucien, ang kanyang mga kamay, at ang mga gabing tinuruan siya nitong tumugtog kahit wala na siyang makita.“Miss?” sambit ni Elena sa kanya.Napadilat siya at humarap sa babaeng tumawag. Nasa may pintuan si Elena, may dalang tray ng tsaa.“Isang oras na po kayo tumutugtog. Baka mapagod na ang mga daliri ninyo.”Napangiti si Luna. “Tama ka. Pahinga muna tayo.”Inilapag ni Elena ang tray sa mesa. “Gusto n’yo bang pumunta sa mulberry garden? Ang ganda raw ng mga dahon ngayon.”Napatingin siya sa bintana. Mainit ang sikat ng araw, at sa isang saglit, parang bumalik ang mga araw bago gumuho ang buhay niya.“Let’s go.” Nakangiti na aniya sa babae.Isa sa iilang lugar na nagbibigay ng kapayapaan kay Luna ang mulberry garden.Pag-aari ito ng kanyang maternal grandfather, si Don Lorenzo Villareal—isang retired physician na nagturo sa kanya ng mga basic sa medisina. Maliit lamang ang garden, p
“Lucien… kung may next life man, hahanapin kita.”Halos hindi na marinig ang bulong ni Luna Villareal.Nakahiga siya sa malamig na sahig, nanginginig ang katawan, at bawat paghinga ay parang may kasamang talim. Matagal nang nawala ang kanyang paningin. Ngayon, pati ang natitirang lakas niya, unti-unti nang kinukuha ng lason.Pero kahit sa gitna ng sakit, may isang alaala siyang mahigpit na pinanghahawakan. Ang mga kamay ng lalaking minsang naging tahanan niya.“Luna.” Aniya ng pamilyar na boses ng lalaki.Napahinto ang kanyang paghinga.Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon—malalim, mahinahon, at may lambing na hindi niya kailanman natanggap mula sa sariling asawa.“Lucien?” Mahina siyang ngumiti. “Ikaw ba ’yan?”May mainit na palad na dumampi sa kanyang pisngi.“Yes. I’m here.” Sambit ng lalaki sa kanya.Gusto niyang abutin ito. Gusto niyang makita kahit isang beses ang mukha ng lalaking nagbigay sa kanya ng dahilan para mabuhay. Pero halos hindi na gumalaw ang kanyang mga daliri.“







