Share

Chapter 3

Author: Chil Rae
last update publish date: 2026-11-09 13:28:23

Hindi pa tapos ang breakfast ni Luna nang dumating ang servant.

“Miss, nandito na po ang De Veyra family.”

Inilapag niya ang teacup.

“Already?” mahiwang tanong niya rito.

“Opo. Naghihintay po si Don Esteban sa main hall.”

Tumango siya. “Tell them I’ll be there shortly.”

Tumayo siya sa harap ng salamin. Youthful pa ang mukha niya. Smooth ang balat. Buhay ang mga mata.

Sa unang buhay niya, desperado siyang makuha ang pagmamahal ni Adrian. Nagmakaawa siya sa ama na payagan silang magpakasal. Nang tumanggi ang pamilya, nagbanta pa siyang aalis ng bahay.

Ngayon, hindi niya maintindihan kung paano niya nagawa iyon.

“Miss, ready na po ba kayo?” tanong ni Isabel.

Ngumiti siya. “Yes. Let’s go.”

Punong-puno ng mahinang usapan ang main hall. Nasa head ng table si Don Esteban, seryoso ang mukha. Katabi niya si Doña Isadora De Veyra—ang ina ni Adrian.

Nakatayo naman si Adrian malapit sa bintana, suot ang eleganteng white barong. Nang pumasok si Luna, lumingon ito.

“Luna.” Aniya ng lalaki sa dalaga.

Malambing ang boses. Halos affectionate. Saglit, bumalik sa isip niya ang lalaking minahal niya noon.

Then came the painful memories.

Ang lason.  Ang lasong unti-unting kumitil sa kanyang buhay, habang ang mga taong pinagkatiwalaan niya ay walang awang pinanood siyang magdusa.

Ang humiliation. Ang kahihiyang ipinadama sa kanya sa harap ng lahat, na tila wala siyang halaga at hindi karapat-dapat mahalin.

Ang dilim. Ang dilim na bumabalot sa kanyang paligid, kasabay ng unti-unting pagkawala ng pag-asa at paniniwalang may magliligtas pa sa kanya.

Nawala ang ngiti niya. Unti-unting naglaho ang ngiti sa kanyang mga labi, napalitan ng sakit at pangungulila habang muling bumabalik sa kanyang isipan ang mga alaala ng pagtataksil at paghihirap.

“Good morning, Don Adrian.” Sambit niya sa lalaki.

Bahagyang nagbago ang mukha nito. “Why are you so formal?”

Hindi niya sinagot. Sa halip, binati niya ang iba.

“Luna,” sabi ni Doña Isadora, nakangiti. “You’ve grown into a beautiful young lady. I heard you spend most of your time in the garden.”

“Opo, Doña Isadora. I enjoy studying medicinal plants.”

“How admirable.” Masayang sabi nito.

Nagpalitan ng tingin ang mag-ina. Napansin naman iyon ni Luna. Kilala niya ang ganitong tingin. Kapag may gusto sila at alam na niya kung ano ang pakay nila.

Ang kayamanan ng Villareal family.

Matapos ihain ang tsaa, nagsalita si Doña Isadora.

“Don Esteban, may mahalaga kaming gustong pag-usapan.”

Tumango ang kanyang ama. “Please, go ahead.”

Ngumiti ang matandang babae.

“Naniniwala kami na panahon na para maging engaged sina Adrian at Luna.”

Biglang tumahimik ang buong hall. Tumingin si Luna sa ama. Pagkatapos, kay Adrian. Nakikita pa rin niya ang ngiti nito. Ang ngiting minsang nagparamdam sa kanya na siya ang pinakamaswerteng babae sa mundo. Pero ngayon? Wala siyang naramdaman.

“Father,” mahinahon niyang sabi, “I have no intention of marrying Adrian.”

Nawala ang ngiti ng lalaki.

“Luna, what are you saying?”

Tumingin siya nang diretso. “I said I don’t want to marry you.” aniya rito. Tumigas ang mukha ni Doña Isadora.

“Young lady, think carefully before speaking. Our families have known each other for generations.”

“I understand, Doña Isadora. But that doesn’t mean I have to marry your son.”

Napatingin si Don Esteban sa anak. “Luna, are you certain?”

“Yes, Father.” buong tapang na sagot niya rito.

Lumapit si Adrian kanya na may halong pagtataka.

“Luna, have I offended you?” taas-kilay na tanong ng lalaki.

Halos matawa siya sa sinabi nito sa kanya.  Parang hindi nito alam ang ginawa sa kanya.

“No,” sagot niya. “I simply don’t love you.”

Tumama ang mga salita sa lalaki. Sa unang pagkakataon, nakita niyang tunay itong nasaktan. Tumayo si Doña Isadora ng hindi makapaniwala.

“Don Esteban, perhaps your daughter needs more time to understand her responsibilities.”

Ngumiti si Luna, polite pero matatag.

“I understand my responsibilities very well. I will never marry someone just because our families want it.”

Huminga siya nang malalim at humarap sa ama.

“Please forgive me if I embarrassed you. But I hope you’ll respect my decision.”

Matagal siyang pinagmasdan ni Don Esteban. Then he nodded. Walang pag alinlangan saad nito sa kanya.

“If this is truly what you want, I will not force you.”

Gumaan ang dibdib ni Luna sa pahayag ng kanyang ama.  Sa unang buhay niya, sinubukan ng ama na protektahan siya. Pero siya ang tumangging makinig. This time, she would not make the same mistake.

Hindi nagtagal, umalis ang De Veyra family. Si Adrian ang huling lumapit sa kanya.

“Luna, I don’t understand. You used to love me.”

Tiningnan niya ito ng bahagya.

“People change, Adrian.” Seryosong sagot niya.

“Did someone tell you something about me?”

“No.” madiing sagot niya sa lalaki.

Pinagmasdan nito ang mukha niya, naghahanap ng sagot. Pero wala siyang ibibigay. Tumalikod siya at naglakad papunta sa garden. Narinig niya ang pagtawag nito sa pangalan niya. Hindi siya nag atubiling lumingon. Sa unang pagkakataon, malaya siya. Pero alam niyang hindi basta tatanggapin ni Adrian ang rejection. At tama nga ang kanyang hinala.

Nang gabing iyon, dumating ang isang royal messenger sa Villareal estate. May dala itong invitation mula sa palasyo. Binuksan ni Don Esteban ang liham at nagbago ang kanyang mukha.

“Father? What is it?” pagtatakang tanong nito.

Tumingin siya sa anak.

“The royal court requests your presence.”

“Why?” kunot noong tanong nya

Nag-atubili ang ama bago iniabot ang liham. Nakatatak ang royal seal.

Ayon sa mensahe, kailangan niyang humarap sa royal court sa susunod na linggo. Nanlamig si Luna ng mabasa ito. Tinanggihan niya si Adrian. At ngayon, tinatawag siya ng palasyo.

“Do you know why the king wants to see me?” tanong niya.

Umiling si Don Esteban sa kanyang anak.

“No. But I fear this has something to do with the De Veyra family.”

Tinupi niya ang liham. Akala niya, makakaiwas siya sa pamilyang iyon sa buhay na ito. Pero mukhang may ibang plano ang tadhana. At sa palasyo, may isang mapanganib na lalaking naghihintay.

Isang lalaking hindi pa niya lubos na kilala. Isang lalaking malapit nang maging asawa niya.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 5

    Halos hindi nakatulog si Luna. Sa bawat pagpikit niya, ang mukha ng prinsipe ang bumabalik sa kanyang isipan, kasama ang tanong kung siya nga ba ang lalaking matagal na niyang hinahanap.Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata, nakikita niya ang peklat sa kamay ni Prince Damien. Ang parehong peklat na minsang naging simbolo ng kanyang pag-asa ay ngayon namang nagbigay sa kanya ng bagong dahilan para matakot at maniwala.Old scar, she told herself. Peklat lang iyon, paalala niya sa sarili, ngunit bakit tila may kakaibang koneksyon ang marka nito sa mga alaala ng lalaking minsan nang nagligtas sa kanya?Maraming lalaki ang may peklat. Hindi naman imposible na may ibang taong nagtataglay ng parehong marka, kaya pilit niyang pinipigilan ang sariling umasa.Pero bakit ganoon kalakas ang tama nito sa kanya? Bakit sa simpleng pagkakita pa lamang sa peklat ay tila muling nabuhay ang mga damdaming matagal na niyang itinago?Bakit parang bumalik ang boses ni Lucien sa kanyang alaala? Ang malalim a

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 4

    Hindi inakala ni Luna na isang liham lang ang kailangan para mabago ang lahat. Nasa mesa ang royal summons. Kumislap ang crimson seal sa ilalim ng sikat ng araw. Ilang beses na niya itong binasa. Mananatili pa rin ang parehong utos. Kailangan niyang humarap sa royal court sa Manila sa loob ng tatlong araw.“Father, do you think this is because of Adrian?”Napabuntong-hininga si Don Esteban.“I cannot say for certain. But the De Veyra family has always been close to the royal court. It wouldn’t surprise me if they had something to do with this.”Nanginginig ang mga kamay ni Luna. Sa una niyang buhay, ginamit ni Doña Isadora ang impluwensya nito para manipulahin ang royal family. Hindi niya akalaing mauulit iyon.“Father, I don’t want to marry Adrian.” Sambit niya rito.Tumingin sa kanya si Don Esteban.“Then be careful. If the royal court is involved, refusing their decision may not be easy.”Tumango siya. Hindi ito magiging madali para sa kanya. Alam niya. Mahirap itong haharapin niy

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 3

    Hindi pa tapos ang breakfast ni Luna nang dumating ang servant.“Miss, nandito na po ang De Veyra family.”Inilapag niya ang teacup.“Already?” mahiwang tanong niya rito.“Opo. Naghihintay po si Don Esteban sa main hall.”Tumango siya. “Tell them I’ll be there shortly.”Tumayo siya sa harap ng salamin. Youthful pa ang mukha niya. Smooth ang balat. Buhay ang mga mata.Sa unang buhay niya, desperado siyang makuha ang pagmamahal ni Adrian. Nagmakaawa siya sa ama na payagan silang magpakasal. Nang tumanggi ang pamilya, nagbanta pa siyang aalis ng bahay.Ngayon, hindi niya maintindihan kung paano niya nagawa iyon.“Miss, ready na po ba kayo?” tanong ni Isabel.Ngumiti siya. “Yes. Let’s go.”Punong-puno ng mahinang usapan ang main hall. Nasa head ng table si Don Esteban, seryoso ang mukha. Katabi niya si Doña Isadora De Veyra—ang ina ni Adrian.Nakatayo naman si Adrian malapit sa bintana, suot ang eleganteng white barong. Nang pumasok si Luna, lumingon ito.“Luna.” Aniya ng lalaki sa dalaga

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 2

    Tahimik na dumadaloy ang melody sa harp ni Luna. Bawat nota ay parang may dalang alaala—ang boses ni Lucien, ang kanyang mga kamay, at ang mga gabing tinuruan siya nitong tumugtog kahit wala na siyang makita.“Miss?” sambit ni Elena sa kanya.Napadilat siya at humarap sa babaeng tumawag. Nasa may pintuan si Elena, may dalang tray ng tsaa.“Isang oras na po kayo tumutugtog. Baka mapagod na ang mga daliri ninyo.”Napangiti si Luna. “Tama ka. Pahinga muna tayo.”Inilapag ni Elena ang tray sa mesa. “Gusto n’yo bang pumunta sa mulberry garden? Ang ganda raw ng mga dahon ngayon.”Napatingin siya sa bintana. Mainit ang sikat ng araw, at sa isang saglit, parang bumalik ang mga araw bago gumuho ang buhay niya.“Let’s go.” Nakangiti na aniya sa babae.Isa sa iilang lugar na nagbibigay ng kapayapaan kay Luna ang mulberry garden.Pag-aari ito ng kanyang maternal grandfather, si Don Lorenzo Villareal—isang retired physician na nagturo sa kanya ng mga basic sa medisina. Maliit lamang ang garden, p

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 1

    “Lucien… kung may next life man, hahanapin kita.”Halos hindi na marinig ang bulong ni Luna Villareal.Nakahiga siya sa malamig na sahig, nanginginig ang katawan, at bawat paghinga ay parang may kasamang talim. Matagal nang nawala ang kanyang paningin. Ngayon, pati ang natitirang lakas niya, unti-unti nang kinukuha ng lason.Pero kahit sa gitna ng sakit, may isang alaala siyang mahigpit na pinanghahawakan. Ang mga kamay ng lalaking minsang naging tahanan niya.“Luna.” Aniya ng pamilyar na boses ng lalaki.Napahinto ang kanyang paghinga.Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon—malalim, mahinahon, at may lambing na hindi niya kailanman natanggap mula sa sariling asawa.“Lucien?” Mahina siyang ngumiti. “Ikaw ba ’yan?”May mainit na palad na dumampi sa kanyang pisngi.“Yes. I’m here.” Sambit ng lalaki sa kanya.Gusto niyang abutin ito. Gusto niyang makita kahit isang beses ang mukha ng lalaking nagbigay sa kanya ng dahilan para mabuhay. Pero halos hindi na gumalaw ang kanyang mga daliri.“

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status