Share

Chapter 5

Author: Chil Rae
last update publish date: 2026-11-09 13:31:40

Halos hindi nakatulog si Luna. Sa bawat pagpikit niya, ang mukha ng prinsipe ang bumabalik sa kanyang isipan, kasama ang tanong kung siya nga ba ang lalaking matagal na niyang hinahanap.

Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata, nakikita niya ang peklat sa kamay ni Prince Damien. Ang parehong peklat na minsang naging simbolo ng kanyang pag-asa ay ngayon namang nagbigay sa kanya ng bagong dahilan para matakot at maniwala.

Old scar, she told herself. Peklat lang iyon, paalala niya sa sarili, ngunit bakit tila may kakaibang koneksyon ang marka nito sa mga alaala ng lalaking minsan nang nagligtas sa kanya?

Maraming lalaki ang may peklat. Hindi naman imposible na may ibang taong nagtataglay ng parehong marka, kaya pilit niyang pinipigilan ang sariling umasa.

Pero bakit ganoon kalakas ang tama nito sa kanya? Bakit sa simpleng pagkakita pa lamang sa peklat ay tila muling nabuhay ang mga damdaming matagal na niyang itinago?

Bakit parang bumalik ang boses ni Lucien sa kanyang alaala? Ang malalim at kalmadong boses nito ay tila naririnig pa rin niya, na para bang hindi kailanman nawala ang lalaking minsang nagbigay sa kanya ng pag-asa.

“If fate gives us another chance, I will find you.” Ang pangakong iyon ang naging dahilan upang patuloy siyang kumapit sa pag-asang balang araw ay muli silang magkikita.

Iyon ang pangakong binitbit niya mula sa nakaraang buhay. Isang pangakong hindi niya kailanman nakalimutan, kahit ang kapalit nito ay ang sakit ng paghihintay at pangungulila.

Pero hindi niya inakalang ang unang taong magbibigay sa kanya ng pag-asa ay ang prinsipe na kilala sa pagiging cold at ruthless. Ang lalaking kinatatakutan ng buong kaharian ay siya ring maaaring maging dahilan ng muling pagbubukas ng kanyang puso.

**********************************************************

Pagsikat ng araw, dumating ang palace messenger sa Villareal residence.

Ang pagdating nito ay nagdala ng panibagong kaba kay Luna, na hindi pa handang harapin ang mga desisyong maaaring magbago sa kanyang kinabukasan.

May sealed letter ito.  Ang selyo ng royal household ay sapat na upang ipahiwatig na hindi ordinaryong mensahe ang dala nito.

Binasa ni Don Esteban ang laman, dalawang beses, bago tumingin sa anak. Hindi agad siya nagsalita, ngunit ang bigat ng kanyang ekspresyon ay nagbigay kay Luna ng pakiramdam na may malaking bagay na nakataya.

“The royal household requests your presence this afternoon,” sabi niya. “His Majesty wishes to discuss the proposed marriage.”

Napatingin si Luna sa kanyang ama, habang unti-unting bumibigat ang kanyang dibdib sa pag-asang ang pag-uusap na iyon ay maaaring magtakda ng kanyang kapalaran.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa palasyo, ngunit handa siyang harapin ang anumang desisyon para sa kanyang kinabukasan.

Nakahawak si Luna sa tasa. Bahagyang nanginig ang kanyang mga daliri habang pilit niyang pinapakalma ang sarili sa gitna ng mga tanong na gumugulo sa kanyang isipan.

“Has the marriage already been decided?” Maingat niyang tinanong ang kanyang ama, umaasang may pagkakataon pa siyang malaman ang tunay na dahilan sa likod ng kasunduang ito.

“Not entirely.” Tinupi ng ama niya ang liham. “The king wishes to hear your thoughts. That is more consideration than most young women are given.”

Bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Luna, ngunit alam niyang ang pagkakataong magsalita ay hindi nangangahulugang malaya siyang makakapili.

Alam niyang hindi ibig sabihin nito na mababago ang lahat. Maaaring pakinggan ng hari ang kanyang saloobin, ngunit sa huli, ang kapangyarihan ng royal household ang magtatakda ng kanyang kapalaran.

Pero kahit paano, may pagkakataon siyang magsalita. At sa pagkakataong iyon, determinado siyang ipahayag ang kanyang tunay na nararamdaman, kahit pa hindi ito ang inaasahan ng lahat.

“I’ll go, father.” Matatag niyang sinabi, kahit may kaba sa kanyang dibdib, dahil alam niyang kailangan niyang harapin ang hari at ang prinsipe.

Pagsapit ng hapon, narating ng carriage ang palasyo. Habang papalapit sila sa malalaking tarangkahan, unti-unting naramdaman ni Luna ang bigat ng desisyong naghihintay sa kanya.

Inakay siya sa isang receiving room na tanaw ang gardens. Nandoon si King Fernando, nakaupo sa tabi ng mesa. Sa may bukas na bintana, nakatayo si Prince Damien, nakatalikod.

Parang wala siyang pakialam sa mundo. Ang malamig niyang ekspresyon ay hindi nagbigay ng anumang palatandaan kung ano ang tunay niyang iniisip tungkol sa kanilang kasal.

“Princess Luna,” bati ng hari. “I trust you understand why I summoned you.”

Bahagyang yumuko si Luna, pinipilit panatilihin ang kanyang composure kahit ramdam niya ang tensyon sa silid.

“I understand that Your Majesty wishes me to marry Prince Damien.” Maingat niyang pinili ang kanyang mga salita, habang sinusubukang alamin kung may pagkakataon pa siyang baguhin ang desisyong ito.

“I wish to know whether you can accept the arrangement.” Direktang tanong ng hari, na tila naghihintay ng sagot na maaaring magtakda sa kinabukasan ng dalawang pamilya.

Bahagyang yumuko si Luna. Huminga siya nang malalim bago muling itaas ang kanyang tingin, handang sabihin ang sagot na matagal na niyang pinag-iisipan.

“May I ask what the prince himself thinks?” Maingat niyang tinanong, habang bahagyang lumilipat ang kanyang tingin kay Damien, na tila hindi pa rin interesado sa kanilang pag-uusap.

Lumingon si Damien mula sa bintana. Bahagyang gumalaw ang kanyang mga mata, ngunit nanatiling malamig ang kanyang mukha habang nakatingin kay Luna.

“I have already agreed to obey His Majesty’s decision.” Walang emosyon niyang sinabi, na para bang ang kasal ay isa lamang tungkuling kailangan niyang gampanan.

“That is not the same as wanting it,” sagot niya, bago pa niya mapigilan ang sarili.

Hindi niya alam kung bakit niya nasabi iyon, ngunit gusto niyang malaman kung may sariling kagustuhan ba ang prinsipe o basta na lamang siya susunod sa utos ng hari.

Biglang natahimik ang room. Ang bawat isa ay tila naghihintay kung sino ang unang magsasalita, habang unti-unting bumibigat ang tensyon sa pagitan nila.

Tumaas ang kilay ng hari. Hindi niya inaasahan na magiging ganoon kadirekta ang prinsesa sa harap ng royal household.

Nagbago ang tingin ni Damien—hindi ang expression, kundi ang attention nito. Sa unang pagkakataon, tila tunay na interesado ang prinsipe sa mga salitang binitiwan ni Luna.

“You speak plainly,” sabi ni King Fernando. Bahagyang ngumiti ang hari, na tila natutuwa sa katapangang ipinakita ng prinsesa sa kanyang harapan.

“I beg Your Majesty’s pardon. I only wish to understand what is expected of me.” Maingat siyang sumagot, habang pinipilit panatilihing kalmado ang kanyang boses sa kabila ng kaba.

Sumandal ang hari. Sandali siyang nag-isip bago muling magsalita, tila sinusukat kung gaano kahanda si Luna sa buhay na naghihintay sa kanya.

“You will be given the position and protection due to a princess. In return, you will represent the royal household with dignity. The marriage will strengthen the bond between the crown and your family.”

Malinaw sa tono ng hari na ang kasal ay hindi lamang tungkol sa dalawang tao, kundi isang kasunduang may malaking epekto sa buong kaharian.

Hindi agad sumagot si Luna. Alam niyang ang kasal na ito ay higit pa sa isang simpleng desisyon.

Napatingin siya kay Damien, na nanatiling tahimik sa tabi ng bintana.

“And what happens if I refuse?” tanong niya, maingat ngunit matatag.

Sa pagkakataong iyon, tuluyang bumaling ang prinsipe sa kanya. At sa unang pagkakataon, nakita ni Luna ang isang bagay sa mga mata nito na hindi niya maipaliwanag.

Hindi galit. Hindi rin pagkabagot. Kundi isang kakaibang interes.

Humarap si Luna sa prinsipe.

Napatigil siya nang makita ang malamig nitong ekspresyon. Hindi niya alam kung ano ang iniisip nito, ngunit may kakaibang pakiramdam siyang hindi niya maipaliwanag.

“And what is expected of Prince Damien?” tugon niya dito.

“That is a question you should ask him.” Aniya ng hari.

Hindi agad nakasagot si Luna. Sa halip, bahagyang napatingin siya sa hari bago muling ibinalik ang kanyang atensyon sa prinsipe. Kung magiging asawa niya ang lalaking ito, gusto niyang malaman kung ano ang magiging buhay niya sa tabi nito. Hindi siya papayag na muli siyang mawalan ng sariling desisyon.

“Then I ask you, Your Highness. What do you expect from me?”

Matagal siyang tinitigan ni Damien. Walang emosyon sa mukha nito, ngunit hindi rin nito inalis ang tingin sa kanya.

“Honesty,” sagot nito. “And discretion.”

Dalawang salitang tila simple lamang, ngunit bakit pakiramdam niya ay may mas malalim na kahulugan sa likod ng mga iyon?

“Nothing more?” Hindi niya maiwasang magtanong, umaasang may iba pa siyang dapat malaman bago tuluyang tanggapin ang kasunduang ito.

“For now.” Maikli ang sagot nito, ngunit sapat iyon upang lalo siyang mapaisip kung ano pa ang maaaring hinihingi ng prinsipe sa hinaharap.

Mas lalo siyang kinabahan sa sagot na iyon kaysa kung naglista ito ng demands. Hindi niya alam kung bakit, ngunit ang dalawang salitang iyon ay tila may nakatagong kahulugan na hindi pa niya kayang unawain.

Tumayo ang hari, tanda na tapos na ang audience. Ang simpleng pagkilos nito ay nagpahiwatig na wala nang karagdagang pag-uusap na magaganap sa araw na iyon.

“You have until tomorrow to give me your answer. I will not force you to accept, Luna. But understand that refusing may have consequences for your family.”

Hindi man mataas ang boses ng hari, malinaw sa bawat salita nito na ang kanyang desisyon ay maaaring makaapekto sa buong pamilya Villareal.

Gentle ang tono. Ngunit sa likod ng mahinahong pananalita nito ay naroon ang kapangyarihang hindi madaling suwayin.

Pero malinaw ang banta. Hindi man direktang sinabi ng hari kung ano ang mangyayari, sapat na ang kanyang mga salita upang maunawaan ni Luna ang bigat ng kanyang magiging desisyon.

Pagkaalis ng hari, humarap si Luna kay Damien. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magtanong o manatiling tahimik, ngunit kailangan niyang malaman ang tunay na saloobin ng prinsipe.

“May I speak with you privately, Your Highness?” Maingat niyang tinanong, habang pinipilit itago ang kaba na unti-unting bumabalot sa kanyang dibdib.

Tumingin ito sa bukas na p***o. Bahagyang gumalaw ang kanyang mga mata, tila sinusuri kung may ibang taong maaaring makarinig sa kanilang pag-uusap.

“You may.” Maikli nitong sagot, bago bahagyang tumango at hintaying magsalita si Luna.

Naglakad sila sa palace garden. Sa bawat hakbang nila, mas lalo niyang nararamdaman ang tensyon na hindi niya maipaliwanag.

Sa malayo, nanatili ang dalawang guard. Hindi man sila nakikialam sa kanilang pag-uusap, sapat ang kanilang presensya upang ipaalala kay Luna na nasa loob pa rin siya ng palasyo.

Huminto si Luna sa tabi ng flowering shrub. Bahagyang huminga siya nang malalim, sinusubukang ayusin ang mga tanong na matagal nang gumugulo sa kanyang isipan.

“Yesterday, I noticed the scar on your hand.” Maingat niyang sinabi, habang unti-unting bumabalik sa kanyang alaala ang lalaking minsang naging dahilan ng kanyang pag-asa.

Bumaba ang tingin ni Damien sa kanang kamay niya. Sandaling pinagmasdan nito ang peklat, na para bang may isang alaala itong pilit na iniiwasang balikan.

“It’s an old injury.” Maikli nitong sagot, habang bahagyang ibinababa ang kamay na tila ayaw na nitong pag-usapan pa ang tungkol sa nakaraan.

“May I ask how you received it?” Maingat niyang tinanong, umaasang makakuha ng kahit kaunting impormasyon tungkol sa peklat na iyon.

“No.” Mabilis nitong sagot, walang bahid ng pag-aalinlangan, na para bang ayaw nitong magkaroon ng anumang karagdagang tanong.

Mabilis. Diretso. Walang pagkakataong makapaghanda si Luna sa pagtanggi nito, kaya sandali siyang natigilan.

Napalunok siya. Hindi niya inaasahang magiging ganoon kahirap ang simpleng pagtatanong tungkol sa isang peklat.

“Then I’ll ask something else. Have we met before?” Bahagyang nanginginig ang kanyang boses, habang pilit niyang hinahanap sa mukha ng prinsipe ang anumang palatandaang maaaring magpatunay sa kanyang hinala.

Pinagmasdan siya ni Damien. Hindi nito inalis ang tingin sa kanya, na para bang sinusubukang unawain kung bakit ganoon na lamang ang mga tanong niya.

“I would remember.” May bahagyang diin sa kanyang mga salita, na tila sigurado siyang walang dahilan upang maalala ang isang taong hindi niya kailanman nakilala.

“Perhaps not in this life.” Mahina niyang sinabi, ngunit sapat ang mga salitang iyon upang tuluyang magbago ang ekspresyon ng prinsipe.

Nabitawan niya ang mga salita bago pa niya maisip kung gaano ito ka-weird. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang kanyang sinabi, lalo na't hindi pa siya handang ibunyag ang katotohanan tungkol sa kanyang nakaraang buhay.

Tumigas ang mukha ng prinsipe. Ang dating kalmadong ekspresyon nito ay napalitan ng isang seryosong tingin, na tila may biglang gumising na hinala sa kanyang isipan.

“What do you mean?” mas mababa at mas mabigat ang tono nito, habang hinihintay ang paliwanag ni Luna.

Napatingin siya sa kabilang direksyon.

Hindi niya puwedeng sabihin ang tungkol sa past life niya. Hindi pa niya alam kung ano ang nangyari sa kanya, at wala siyang proof na si Damien nga si Lucien.

“Nothing, Your Highness. I spoke carelessly.” Pilít niyang ngumiti, ngunit hindi niya maalis ang kaba sa dibdib habang iniisip kung gaano kalapit ang prinsipe sa katotohanang pilit niyang itinatago.

“Do not speak in riddles with me.” Matigas ang tono ni Damien, na para bang hindi siya sanay na may mga bagay na hindi niya kayang kontrolin.

“I’m not trying to.” Maingat niyang sagot, habang pilit na pinipigilan ang sarili na magsabi ng higit pa sa dapat niyang ibunyag.

Saglit silang nagkatitigan. Walang gustong unang umiwas, ngunit sa pagitan nila ay may mga tanong na hindi pa kayang sagutin ng kahit sino.

Pagkatapos, napatingin si Damien sa garden gate. Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon nang mapansin ang isang servant na nagmamadaling lumapit.

Halatang may dalang mahalagang balita ang lalaki, dahil sa bawat hakbang nito ay mas lalo siyang nagmamadali.

“Your Highness,” sabi nito, yumuko. “A message from the captain of the guard. There has been another disturbance near the eastern road.” Napahigpit ang hawak ng servant sa kanyang dalang mensahe, habang naghihintay ng utos mula sa prinsipe.

Nagbago ang mukha ng prinsipe. Ang dating malamig na ekspresyon nito ay biglang napalitan ng seryosong tingin, na tila agad nitong naunawaan ang bigat ng balitang dala.

Nawala ang distant expression nito. Napalitan ng alertong tingin ng isang lalaking sanay sa panganib.

“Tell him I will come at once.” Walang pag-aalinlangan nitong sinabi, bago bahagyang tumango sa servant na naghihintay ng kanyang utos.

Yumuko ang servant at umalis. Hindi na ito nagtagal, at mabilis na naglakad palayo upang iparating ang utos ng prinsipe.

Pinagmasdan ni Luna ang prinsipe. Hindi niya maiwasang mapansin ang biglang pagbabago sa kilos nito, na para bang may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa kanilang pag-uusap.

“Are you in danger?” Maingat niyang tanong, habang sinusubukang unawain kung bakit tila sanay na sanay ang prinsipe sa mga ganitong pangyayari.

“Everyone is, when they stand too close to the throne.” Walang emosyon nitong sagot, ngunit ang mga salitang iyon ay nag-iwan ng kakaibang bigat sa dibdib ni Luna.

“Then why agree to this marriage?” Hindi niya napigilang itanong, dahil gusto niyang malaman kung bakit pinili ng prinsipe ang isang kasunduang maaaring maglagay sa kanya sa mas malaking panganib.

Bumalik ang tingin nito sa kanya. Sa pagkakataong iyon, tila mas naging seryoso ang prinsipe, na para bang may isang bagay siyang gustong ipaliwanag ngunit hindi niya kayang sabihin.

“Because refusing would place others in danger.” Diretso nitong sagot, at sa simpleng mga salitang iyon ay naramdaman ni Luna ang bigat ng responsibilidad na matagal nang dinadala ng prinsipe.

Tinamaan siya ng sagot. Hindi niya inaasahang ang simpleng mga salita ng prinsipe ay magpapaalala sa kanya ng lalaking minsang nagbigay sa kanya ng pag-asa.

Pareho sila ng sacrifice na ginagawa ni Lucien sa nakaraang buhay—inuuna ang kaligtasan ng iba kaysa sarili.

Ang pagkakatulad na iyon ay unti-unting nagpalalim sa hinala ni Luna, ngunit hindi niya kayang basta paniwalaan ang kanyang puso.

Pero resemblance lang iyon. Hindi sapat ang isang pagkakatulad upang masabi niyang ang lalaking nasa harapan niya ay ang taong matagal na niyang hinahanap.

Hindi proof. Kailangan niya ng mas malinaw na dahilan bago niya tuluyang ibigay ang kanyang tiwala sa prinsipe.

Umatras si Damien. Bahagyang lumayo ito sa kanya, na para bang nais nitong tapusin ang kanilang pag-uusap bago pa may masabi si Luna na hindi na niya kayang bawiin.

“You should return to your father. I will send word when the king has made his final decision.” Maayos nitong sinabi, ngunit nanatiling malamig ang kanyang ekspresyon, na para bang wala siyang pakialam sa magiging reaksyon ni Luna.

“Your Highness.” Tinawag niya ito bago tuluyang makaalis, umaasang may pagkakataon pa siyang itanong ang bagay na matagal nang gumugulo sa kanyang isip.

Huminto ito. Hindi agad lumingon ang prinsipe, ngunit sapat ang paghinto nito upang malaman ni Luna na narinig siya.

“If I accept this marriage… will you allow me to know you?” Maingat niyang tinanong.

Hindi nagbago ang expression nito.

“That depends on what you intend to discover.” May bahagyang diin sa kanyang mga salita, na para bang alam niyang may dahilan si Luna sa likod ng bawat tanong nito.

Bago pa siya makasagot, tumalikod si Damien at umalis kasama ang guards.

Naiwan si Luna sa ilalim ng mga puno, mabilis ang tibok ng puso.

Pumunta siya sa palasyo para maghanap ng clue. Ang tanging nais niya ay makahanap ng kahit isang bagay na magpapatunay na hindi siya nagkakamali sa kanyang hinala.

Pero ang natagpuan niya ay isang lalaking may parehong sugat ng taong nawala sa kanya…

at determinado itong itago ang lahat. Mas lalo tuloy siyang nag-alinlangan kung ang katahimikan ni Damien ay dahil wala itong alam, o dahil may katotohanang ayaw nitong ibunyag.

Nang gabing iyon, dumating ang pangalawang mensahe sa Villareal residence.

Hindi pa man tuluyang nakakapagpahinga si Luna ay muling nabalot ng kaba ang kanilang tahanan dahil sa bagong balitang dala ng palasyo.

Binuksan ni Don Esteban ang liham. Maingat niyang binasa ang bawat salita, ngunit habang tumatagal ay unti-unting nagbabago ang kanyang ekspresyon.

Mabilis na nabasa ni Luna ang mukha niya. 

“The king has approved the marriage,” Maingat nitong sinabi, ngunit hindi nito maitago ang bigat ng desisyong ginawa ng hari.

Nanlamig ang mga daliri niya. Hindi niya namalayang napahigpit ang kanyang pagkakahawak sa tela ng kanyang damit habang unti-unting tinatanggap ang katotohanan.

“And the wedding?” Bahagyang nanginginig ang kanyang boses, dahil alam niyang ang sagot sa tanong na iyon ang magtatakda kung gaano na siya kalapit sa kanyang bagong buhay.

Tumingin si Don Esteban sa kanya. May lungkot sa mga mata nito, na para bang nais nitong bigyan si Luna ng pagkakataong maghanda bago sabihin ang susunod na mga salita.

“Seven days from now.” Walang ibang sinabi ang kanyang ama, ngunit sapat na ang mga salitang iyon upang tuluyang magbago ang kinabukasan ni Luna.

Pitong araw. Pitong araw lamang ang natitira bago siya tuluyang maging bahagi ng royal family.

Iyon na lamang ang natitirang panahon bago siya tuluyang ikasal sa prinsipe.

Ngunit habang nakatingin siya sa liham ng hari, isang tanong ang paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip.

Kung si Damien nga si Lucien…Bakit hindi niya ito naaalala?

At kung hindi naman…Bakit ang bawat tingin nito ay tila may isang bagay na matagal nang gustong sabihin sa kanya?

Napahawak si Luna sa kanyang dibdib.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa araw ng kasal.

Pero isang bagay ang sigurado siya.

Hindi na niya hahayaang mawala ang taong mahal niya nang hindi man lamang niya nalalaman ang tunay na dahilan.

This time, she would fight for her own happiness.

Even if the man she was about to marry was the very person she feared the most.

That night, habang mahimbing na natutulog ang buong De Veyra residence, may isang tao sa palasyo na hindi mapakali.

Nakatayo si Prince Damien sa harap ng kanyang silid, nakatingin sa isang lumang portrait na matagal na niyang itinago.

Isang babaeng may mahabang buhok. Isang mukha na hindi niya kailanman nakalimutan. At isang pangalan na matagal na niyang hindi binibigkas.

“Lucien…”Mahina niyang bulong.

Biglang napahigpit ang kanyang hawak sa portrait. Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

May isang pangalan na bumalik sa kanyang alaala……….  Luna....................

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 5

    Halos hindi nakatulog si Luna. Sa bawat pagpikit niya, ang mukha ng prinsipe ang bumabalik sa kanyang isipan, kasama ang tanong kung siya nga ba ang lalaking matagal na niyang hinahanap.Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata, nakikita niya ang peklat sa kamay ni Prince Damien. Ang parehong peklat na minsang naging simbolo ng kanyang pag-asa ay ngayon namang nagbigay sa kanya ng bagong dahilan para matakot at maniwala.Old scar, she told herself. Peklat lang iyon, paalala niya sa sarili, ngunit bakit tila may kakaibang koneksyon ang marka nito sa mga alaala ng lalaking minsan nang nagligtas sa kanya?Maraming lalaki ang may peklat. Hindi naman imposible na may ibang taong nagtataglay ng parehong marka, kaya pilit niyang pinipigilan ang sariling umasa.Pero bakit ganoon kalakas ang tama nito sa kanya? Bakit sa simpleng pagkakita pa lamang sa peklat ay tila muling nabuhay ang mga damdaming matagal na niyang itinago?Bakit parang bumalik ang boses ni Lucien sa kanyang alaala? Ang malalim a

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 4

    Hindi inakala ni Luna na isang liham lang ang kailangan para mabago ang lahat. Nasa mesa ang royal summons. Kumislap ang crimson seal sa ilalim ng sikat ng araw. Ilang beses na niya itong binasa. Mananatili pa rin ang parehong utos. Kailangan niyang humarap sa royal court sa Manila sa loob ng tatlong araw.“Father, do you think this is because of Adrian?”Napabuntong-hininga si Don Esteban.“I cannot say for certain. But the De Veyra family has always been close to the royal court. It wouldn’t surprise me if they had something to do with this.”Nanginginig ang mga kamay ni Luna. Sa una niyang buhay, ginamit ni Doña Isadora ang impluwensya nito para manipulahin ang royal family. Hindi niya akalaing mauulit iyon.“Father, I don’t want to marry Adrian.” Sambit niya rito.Tumingin sa kanya si Don Esteban.“Then be careful. If the royal court is involved, refusing their decision may not be easy.”Tumango siya. Hindi ito magiging madali para sa kanya. Alam niya. Mahirap itong haharapin niy

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 3

    Hindi pa tapos ang breakfast ni Luna nang dumating ang servant.“Miss, nandito na po ang De Veyra family.”Inilapag niya ang teacup.“Already?” mahiwang tanong niya rito.“Opo. Naghihintay po si Don Esteban sa main hall.”Tumango siya. “Tell them I’ll be there shortly.”Tumayo siya sa harap ng salamin. Youthful pa ang mukha niya. Smooth ang balat. Buhay ang mga mata.Sa unang buhay niya, desperado siyang makuha ang pagmamahal ni Adrian. Nagmakaawa siya sa ama na payagan silang magpakasal. Nang tumanggi ang pamilya, nagbanta pa siyang aalis ng bahay.Ngayon, hindi niya maintindihan kung paano niya nagawa iyon.“Miss, ready na po ba kayo?” tanong ni Isabel.Ngumiti siya. “Yes. Let’s go.”Punong-puno ng mahinang usapan ang main hall. Nasa head ng table si Don Esteban, seryoso ang mukha. Katabi niya si Doña Isadora De Veyra—ang ina ni Adrian.Nakatayo naman si Adrian malapit sa bintana, suot ang eleganteng white barong. Nang pumasok si Luna, lumingon ito.“Luna.” Aniya ng lalaki sa dalaga

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 2

    Tahimik na dumadaloy ang melody sa harp ni Luna. Bawat nota ay parang may dalang alaala—ang boses ni Lucien, ang kanyang mga kamay, at ang mga gabing tinuruan siya nitong tumugtog kahit wala na siyang makita.“Miss?” sambit ni Elena sa kanya.Napadilat siya at humarap sa babaeng tumawag. Nasa may pintuan si Elena, may dalang tray ng tsaa.“Isang oras na po kayo tumutugtog. Baka mapagod na ang mga daliri ninyo.”Napangiti si Luna. “Tama ka. Pahinga muna tayo.”Inilapag ni Elena ang tray sa mesa. “Gusto n’yo bang pumunta sa mulberry garden? Ang ganda raw ng mga dahon ngayon.”Napatingin siya sa bintana. Mainit ang sikat ng araw, at sa isang saglit, parang bumalik ang mga araw bago gumuho ang buhay niya.“Let’s go.” Nakangiti na aniya sa babae.Isa sa iilang lugar na nagbibigay ng kapayapaan kay Luna ang mulberry garden.Pag-aari ito ng kanyang maternal grandfather, si Don Lorenzo Villareal—isang retired physician na nagturo sa kanya ng mga basic sa medisina. Maliit lamang ang garden, p

  • My Second Life belongs to the Ruthless Prince   Chapter 1

    “Lucien… kung may next life man, hahanapin kita.”Halos hindi na marinig ang bulong ni Luna Villareal.Nakahiga siya sa malamig na sahig, nanginginig ang katawan, at bawat paghinga ay parang may kasamang talim. Matagal nang nawala ang kanyang paningin. Ngayon, pati ang natitirang lakas niya, unti-unti nang kinukuha ng lason.Pero kahit sa gitna ng sakit, may isang alaala siyang mahigpit na pinanghahawakan. Ang mga kamay ng lalaking minsang naging tahanan niya.“Luna.” Aniya ng pamilyar na boses ng lalaki.Napahinto ang kanyang paghinga.Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon—malalim, mahinahon, at may lambing na hindi niya kailanman natanggap mula sa sariling asawa.“Lucien?” Mahina siyang ngumiti. “Ikaw ba ’yan?”May mainit na palad na dumampi sa kanyang pisngi.“Yes. I’m here.” Sambit ng lalaki sa kanya.Gusto niyang abutin ito. Gusto niyang makita kahit isang beses ang mukha ng lalaking nagbigay sa kanya ng dahilan para mabuhay. Pero halos hindi na gumalaw ang kanyang mga daliri.“

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status