RASCAL MAFIA ::: EP.6

แล้วฉันก็หอบร่างตัวเองมาถึง ม. จนได้ แต่กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงนี่ เล่นเอาสำลักควันอยู่พักใหญ่ ไม่ต้องถามว่าทำไมไม่นั่ง Taxi เพราะมันช้าและโคตรแพง! แถมพอจ่ายตังค์วินมอไซค์เสร็จ พี่เหมียวก็ไลน์มาว่าให้ฉันแวะไปหาที่ห้องสมุดอีกสงสัยมีงานใหม่อีกแล้วมั้ง ดีเหมือนกันแหละช่วงนี้ยิ่งช็อตๆ อยู่ แล้วฉันก็ลากสังขารที่โคตรทรมานของตัวเองมายืนอยู่หน้าประตูห้องสมุดก่อนจะค่อยๆ เปิดเข้าไปเบาๆ

“อ้าวโมมาพอดี ทำไมวันนี้ช้าจัง”

พี่เหมียวเอ่ยปากทักฉัน พร้อมกับเลโอที่ยืนเท้าแขนอยู่กับเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ก็หันมาหาฉันด้วยสีหน้าเป็นมิตรเช่นกัน หืม มาไงล่ะหมอนี่..?

“จักรยานพัง -.- เรียกโมมามีไรอ่ะพี่”

“ไปคุยกันเองมั้ย…”

พอฉันถามออกไป พี่เหมียวก็ตอบกลับมาและหันไปหาเลโอสลับกับมองมาที่ฉันอย่างออกความเห็น ฉันเลยทำหน้ามึนๆ ออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“ยังไม่ได้งาน? ก็ฝากเตโชไปแล้วหนิ”

ฉันหันไปหาเลโอเพราะคิดว่าเขามาตามหางานแปล Text ครั้งก่อน แต่ฝากไปแล้วนะ รวมฉบับแปลที่ขาดไปบทหนึ่งนั่นด้วยก็น่าจะครบแล้วสิ

“ป่าวฮะ ได้แล้วเจ๊ ที่จริงนั่นงานเฮียเตนั่นแหละ”

เลโอส่ายหัวตอบกลับมา หืม..งานหมอนั่นงั้นหรอ? มิน่าล่ะ ทำไมถึงรู้ว่ามันหายไปบทหนึ่ง แต่จะมีเวลาอ่านมั้ยอ่ะไม่ใช่มัวไปล้างรถที่กลายเป็นกุ้งเทมปุระกลิ่นน้ำอบนั่นอยู่ล่ะ ฮ่ะๆ

“หึ.. อืม งั้นนายมีไรกับฉันอีกอ่ะ”

ฉันหลุดขำแล้วพยักหน้าตอบกลับเลโอออกไป ก่อนจะเดินเลี่ยงมาทิ้งตัวลงบนโซฟาแถวเคาน์เตอร์เพราะขี้เกียจยืนให้เมื่อย ส่วนหมอนี่ก็เดินตามมาทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับฉันทันที

“ผมอยากได้เจ๊อ่ะ”

“เฮ้ย พูดให้ดีๆ?!”

พอได้ฟังคำพูดสองแง่สองง่ามแบบนั้นของเลโอ ฉันก็พูดสวนขึ้นไปทันที ถึงจะไม่ค่อยสนใจแก๊งค์เทพเจ้าอะไรนี่ แต่ฉันก็พอรู้ว่าพวกเขาโชกโชนเรื่องผู้หญิงกับเรื่องอย่างว่ากันแบบมากมายก่ายกอง! แล้วเลโอก็รีบปฏิเสธออกมาทันควันอย่างกลัวฉันเข้าใจผิด

“ไม่ใช่ๆ หมายถึงอยากได้เจ๊ไปร่วมงานด้วย ..ขอโทษครับ” หมอนี่รีบอธิบายออกมาแบบเลิ่กลั่กฉันเลยพยักหน้าส่งๆ ไป

“อืม (- -) (_ _)”

ก็ยังดีที่ยังรู้จักขอโทษกันบ้าง แต่จะว่าไปดูๆ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะเลวร้ายอะไรเท่าไหร่เลยแฮะหมอนี่ ดู Friendly ต่างจากอีกคนที่เจอทีไรขนหัวลุกเหมือนเจอผีทุกที นิ่งซะ -_- เดี๋ยว! แล้วฉันจะไปคิดถึงหมอนั่นที่ทำจักรยานฉันพังทำไมฟะ?! นึกละหงุดหงิด ส่วนเรื่องที่หมอนี่อยากได้ไปร่วมงานด้วยน่ะ..

“ร่วมงานไรไม่ว่าง”

ฉันรีบตอบปัดออกไปให้พ้นตัวเลยล่ะ เพราะไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดเท่าไหร่ แต่เลโอก็ยังพยายามใจเย็นและพูดออกมาด้วยท่าทางเป็นมิตร เหมือนพยายามจะเกลี้ยกล่อมฉันให้ได้

“งานชมรมวารสาร”

“เหอะ ไม่เอาไม่ชอบ”

ได้ยินแบบนั้นฉันนี่ปฏิเสธไปแบบไม่ต้องหยุดคิดเลย บอกเลยชมรมนี้แค่ได้ยินชื่อก็เบื่อละ เหมือนวันๆ ไม่มีไรทำกันอ่ะ วิ่งสัมภาษณ์คนนั้นคนนี้กันอยู่นี่แหละ เรื่องฉาวๆ นี่ไว้ใจชมรมนี้ได้เลย -_-

“ช่วยหน่อยเหอะเจ๊ ตอนนี้คนขาด เห็นฝีมือเจ๊แล้วโคตรอยากได้เลย”

เลโอยังคงส่งสายตาขอร้องให้ฉันช่วยแบบนั้นออกมา แล้วทำไมต้องเป็นฉันวะคนอื่นก็มีเยอะแยะ

“No!” ฉันตอบกลับไปแล้วหมอนี่ก็ทำท่าทางออดอ้อนออกมาทันที

“โห่เจ๊~ นะครับ”

“ไม่ใช่ติ่ง Nightshade ไม่ต้องอ้อน” ฉันดุเขาออกไปอีกครั้ง แล้วเลโอก็ทำหน้ามุ่ยก่อนจะบ่นอุบอิบออกมาด้วยท่าทางเสียดาย

“เฮ่อ~ ยากเลย”

“พูดจบแล้วช้ะ?”

พอเห็นว่าหมอนี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันเลยลุกขึ้นจากโซฟาจะเดินหนี แต่เลโอดันมาคว้าแขนฉันเอาไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวดิ”

พรึ่บบบ!

“ปล่อย!”

ฉันตวาดออกไปจนคนในห้องสมุดหันมอง เลโอเองก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้แล้วหมอนี่ก็กวาดสายตาไปมองรอบๆ ที่เริ่มมีคนคว้ามือถือขึ้นมากันอย่างสอดรู้สอดเห็น ก่อนที่จะส่งยิ้มแห้งๆ ออกมาแล้วปล่อยมือออกจากแขนฉันทันที

“แหะๆ โทษครับ มาเหอะเจ๊ทำงานด้วยกัน”

เลโอยังพูดเรื่องงานบ้าบออะไรนั่นอยู่ได้ ซึ่งฉันก็ยังยืนยันเหมือนเดิมว่า..

“ไม่ทำ!”

“ทำ >.<” เลโอส่งสายตาอ้อนวอนมาแบบสุดฤทธิ์จนฉันเองก็ไม่เข้าใจ เด็กอักษรฯเก่งๆ มีเยอะแยะจะตายจะมาวุ่นวายกับฉันทำไมวะเนี่ย

“บอกว่าไม่ทำ!” ฉันตะคอกออกไปแบบเซ็งๆ อีกครั้ง แล้วเลโอก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมจ้างเลยเจ๊”

“เป็นบ้าไรของนาย นี่มันงานมหาลัย”

ฉันเลิกคิ้วถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ หมอนี่จะยอมเสียเงินจ้างฉันเพื่ออะไรว ต่อให้เอามาวางเป็นล้านแต่ฉันไม่อยากทำก็คือไม่ทำไง

“ก็ผมอยากได้เจ๊อ่ะ -.-”

จิ๊!

ทำไมฟังประโยคนี้ของไอ้บ้านี่แล้วคิดไปไกลทุกทีเลยฮะ ถามจริงไม่คิดจะพูดให้มันไม่กำกวมแบบนี้หน่อยรึไง

“พูดใหม่”

“อยากได้ไปร่วมงานด้วยจริงๆ เนี่ยจ้างเลย แถมจักรยานให้ด้วยคันหนึ่งเป็นรถประจำตำแหน่ง ..นะเจ๊นะ”

What?! รถประจำตำแหน่งเนี่ยนะ?! แล้วคือบอกตรงๆ เลย ในห้องสมุดตอนนี้อ่ะฉันกับเลโอแม่งโคตรเป็นที่จับตามอง พอหมอนี่มาทำท่าทางมุ้งมิ้งงุ้งงิ้งอะไรแบบนี้อีก คนมันจะยิ่งคิดไปไกลเลยเถิดไปกันใหญ่มั้ยเนี่ยฮะ

“ไปจ้างคนอื่นไป”

ฉันตอบปฏิเสธไปรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้แต่เลโอก็ยังไม่ยอมอีก แค่ฉันแปล Text ให้ไปเล่มเดียว หมอนี่จะติดใจฉันงอมแงมอะไรขนาดนั้นวะเนี่ย ก็ไม่ได้ใส่ยาเสน่ห์หรือดีดน้ำมันพรายอะไรลงไปซะหน่อย!

“ขอร้องนะครับเจ๊ หาใครงานดีเท่านี้ไม่ได้เลย”

ปิ๊ง ปิ๊ง..

พูดจบหมอนี่ก็ทำตาปริบๆ ออกมาอีก ซึ่งมันดูติงต๊องและเสียลุคเท่ๆ นั่นชะมัดเลยเหอะ -.-

“ไร้สาระ”

“หึ๊ยยย พูดจริงนะ คิดว่ารุ่นน้องขอร้องก็ได้อ่ะ นะเจ๊..ไม่งั้นผมจะนั่งอยู่นี่ไม่ไปไหนจริงๆ ด้วย”

โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย -_-?!

พอเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนตอนโดนฉันปฏิเสธและท่าทางที่ดูจะเอาจริงเอาจังกับการอ้อนวอนนั่น บวกกับกล้องมือถือที่เริ่มจับมาที่เรามากขึ้นซึ่งทำให้ฉันโคตรเซ็ง สุดท้ายฉันเลยตัดสินใจตัดปัญหาด้วยพยักหน้าส่งๆออกไปแบบขอไปที

“เออๆ อะไรจะขนาดนั้น ส่งรายละเอียดมาดูละกัน”

“Yes!!! งั้นเลิกเรียนเจ๊แวะไปที่ห้อง Nightshade หน่อยได้มั้ย”

ได้ยินแบบนั้นเลโอก็ทำท่าร่าเริงออกมาแบบดี๊ด๊าอย่าบอกใคร แถมยังจะให้ฉันไปหาที่ห้องนั่นอีก มันใช่เรื่องมั้ย -.- แล้วไอ้กล้องรอบตัวเราตอนนี้นี่..จะเอาลงกันตอนไหน รู้สึกโคตรไม่เป็นส่วนตัวเลย ให้ตาย!

“อืม แต่ถ้าไม่สนใจ..ก็ไม่ทำ” ฉันพยักหน้าตอบกลับไป เลโอก็พยักหน้ากลับมาให้แล้วบ่นอุบอิบเบาๆ ซึ่งฉัน..ได้ยินมัน

“ครับๆ ดุจัง”

“ว่าไงนะ -.-?” ฉันปรายตาถามออกไปเสียงแข็ง ดุงั้นหรอ? ไม่มั้ง แค่ไม่ใช่ติ่งหมอนี่ที่ถ้าให้เดาคงรับทำให้ตั้งแต่สบตากัน เล่นอ้อนซะ!

“ป่าวฮะ ไม่มีไร ผมบอกว่าเจ๊ใจดีโคตรๆ สุดยอดไปเลย Good job ^^”

แล้วเลโอก็กลบเกลื่อนคำพูดนั้นด้วยการส่งยิ้มหวานมาให้ฉันจนคนรอบข้างแอบวี๊ดกันเบาๆ ก่อนจะเดินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดีออกไป แต่ถามจริง..น่ากรี๊ดตรงไหน หมอนี่ดูเด็กน้อยจะตาย ดูอ๊องๆ เหมือนเด็กติงต๊องฉิบ!

แล้วสักพักหลังจากที่เลโอเดินพ้นไป ฉันก็ลุกขึ้นไปหาพี่เหมียวที่นั่งมองเราอยู่ในเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ด้วยความสงสัย

“หมอนั่น..ต้องทำขนาดนั้นเลยรึไง?”

ทันทีที่เดินถึงหน้าเคาน์เตอร์ ฉันก็ไม่รีรอที่จะถามคำถามเดียวในหัวที่อยากรู้ออกไป ก็ไม่รู้หรอกนะว่าปกติเลโอทำอะไรแบบนี้กับคนอื่นมั้ย แต่ฉันว่าการที่หนึ่งในแก๊งค์เทพเจ้าลงทุนมาอ้อนวอนใครมันดูแปลกๆ ยังไงชอบกล

“เห็นว่า ม. เราจะมีโครงการรับนักเรียนแลกเปลี่ยนเข้ามาใหม่น่ะ ชมรมวารสารที่เป็นศูนย์กลางกระจายข่าวสารก็เลยอยากให้ทำให้ครอบคลุมด้วยการแปลเนื้อหาเป็น 2 ภาษา หรืออาจมากกว่านั้น”

“แต่ทุกวันนี้ก็มีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ”

พอพี่เหมียวอธิบายออกมาฉันก็ถามต่อทันที ที่ผ่านมาก็มีคนรักษาการงานตรงนี้อยู่แล้วนี่ จะมาหาคนใหม่ที่ไม่สนใจอะไรพวกนี้อย่างฉันเพื่อ?

“อืม..รู้สึกว่าคนนั้นจะโดนแอนตี้อย่างหนักเรื่องมารยาทตอนสัมภาษณ์ Nightshade แถมยังแปลเนื้อหาผิดบ่อยเลยโดนเด้งไปอ่ะ เลโอที่เป็น Head ของชมรมเลยต้องหาคนใหม่เข้าไปแทนน่ะสิ”

“แล้วกลายมาเป็นโมเนี่ยนะ ตลก!”

ฉันฟังที่พี่เหมียวอธิบายก็พอเข้าใจนะ แต่ทำไมต้องหมอนั่นต้องจงใจพุ่งเป้ามาที่ฉันจนมานั่งอ้อนวอนแบบเมื่อกี๊ด้วย

“เอาน่า ถ้ามันไม่ยากมากก็รับๆ ไปเหอะ แค่แปลๆ ไปงานถนัดแกอยู่แล้วหนิ อีกอย่างถือซะว่าเป็นน้ำใจจากเด็กทุนช่วยมหาลัย เป็นคนดีศรี Treatise อะไรงี้ ^_^”

พี่เหมียวพยายามจะโลกสวยแบบสุดๆ และส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน คือดูก็รู้แหละว่าพี่แกก็แอบปลื้ม Nightshade พอตัวอยู่เหมือนกัน ฉันเลยบ่นๆ ออกไปแบบเซ็งๆ

“ได้หรอแบบนี้ -.-”

แค่เพราะเป็นเด็กทุน ใครมีไรให้ช่วยก็ต้องช่วยงั้นสินะ นี่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงตอนรับฉันเข้ามานี่นา

“ได้สิ คิดเล่นๆ นะไอ้โม ถ้าเอาแบบฮาร์ดคอหน่อยๆ จะถอนทุนแก Nightshade ยังทำได้เลยนะเว้ย”

เอาเข้าไป.. คือฉันไม่เถียงหรอกว่าแก๊งค์เทพเจ้านั่นทำได้จริงหรือไม่จริงอ่ะ เพราะเท่าที่ดูมันก็มีเปอร์เซ็นต์ว่าพวกเขาอาจจะทำได้อยู่ ซึ่งมัน...

“เหอะ! ถึงไม่อยากมีเอี่ยวอะไรกับแก๊งค์เทพเจ้าเลยนี่ไง บอกตรงๆ โคตรไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย!”

นั่นแหละความรู้สึกของฉัน..เหมือนมีลางสังหรณ์ที่สัมผัสได้ถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามายังไงอย่างงั้นเลย!