로그인เก้าพาฉันไปพบครอบครัวพร้อมกับมะม่วงและกล้วยน้ำหว้าหลังจากกลับจากอุบลราชธานี เหมือนว่าทุกคนจะรู้จักฉันอยู่แล้ว โดยเฉพาะพี่สาวของเก้าที่บอกว่าเห็นฉันทุกวัน แถมยังแซวเก้าด้วยว่าได้เลื่อนสถานะสักทีครอบครัวของเขาน่ารักมากและรวยมาก เอานามสกุลไปเสิร์ชในกูเกิ้ลฉันถึงกับตาโต บุญหล่นทับอีออมสินเลยล่ะ เพิ่งรู้ด้วยว่าเก้ามีหุ้นส่วนอยู่ในบริษัทตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์เก้าทำทุกอย่างรวดเร็วมากจนฉันตกใจ อีกสองสัปดาห์เขาพาพ่อแม่ไปสู่ขอฉันโดยมีฤกษ์แต่งงานไปให้พร้อม กลายเป็นว่าที่เจ้าสาวโดยไม่ทันตั้งตัว มีเงินย่อมบันดาลได้ทุกสิ่ง งานแต่งงานของฉันกับเก้าเพียงโยนเงินให้ออแกไนเซอร์ทุกอย่างก็ออกมาสมบูรณ์เพอร์เฟ็ค"คนทั้งคู่เป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฏหมายแล้วนะครับ"สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ ฉันก็ได้สติมองมือของตนเองที่จับปากกาอยู่ ตรงหน้าคือแผ่นกระดาษที่มีชื่อและลายเซ็นของฉันกับเก้าเป็นหลักฐานว่าเราสองคนได้กลายเป็นบุคคลคนเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบเราถือใบทะเบียนสมรสออกจากเขตกันคนละใบ ถ่ายรูปและลงโซเชี่ยลมีเดียให้คนมาแสดงความยินดี ปิดฉาก 'Ammyfan' โดยสมบูรณ์ความจริงฉันไม่ได้รับงานเลยตั้งแต่ทะเลาะกับเก้าในตอนน
[9 Part]ผิดคาดไปมากที่พ่อของออมสินยอมง่ายๆ แถมยังข้ามสเต็ปให้ผมพาพ่อแม่มาสู่ขอเธอเลยด้วย ระหว่างที่ออมสินไปทำอาหาร ท่านพูดว่าห่วงออมสินมาก อยากได้คนดีๆ ผมก็เคลมตัวเองเต็มที่ผมคนดีนะครับ... ดีไม่ห่างเหินกันทั้งแก๊งแถมท่านยังจดจำผมได้ว่าคือเพื่อนที่เจอเมื่อครั้งนั้น และสิ่งที่คนเป็นพ่อยอมยกลูกสาวให้น่าจะเป็นเรื่องความมั่นคง ผมขายฝันคนแก่ไปเยอะ โดยเฉพาะเรื่องคาเฟ่ที่จะขยายสาขาไปอีก วางแผนให้ออมสินมาช่วยผมดูแลที่นั่น เธอไม่ต้องไปเป็นไกด์ให้เหนื่อย'ดี ออมมันจะได้ไม่ต้องไปไหนไกลๆ ให้ห่วง'ผมไม่มีทางให้ไปไหนไกลอยู่แล้ว เธอจะต้องอยู่ข้างๆ ผมไปตลอดกาล"เห็นไหมๆ พ่อชอบมอมเหล้าเราทุกที"คนเมางอแงอยู่บนเตียงนอนหลังจากที่ผมอุ้มมานอน ฉวยโอกาสไม่มีผู้ใหญ่ตามมาจูบหน้าผากมนเบาๆ"นอนสักตื่นจะดีขึ้น""อยากนอนกอดเก้า"ออมสินคว้ามือผมไปกอดแนบอก ทำปากยู่ยื่นงอแง ผมชอบเธอตรงนี้ ที่เคยบอกว่าผมขี้อ้อนเหมือนเจ้าอ้อน แพ้คนนี้ราบคาบเพราะออมสินขี้อ้อนกว่ามาก"กลับไปที่ห้องเราจะให้เธอกอดเต็มที่""สัญญานะ""จะสัญญา ถ้าบอกก่อนว่าเราเป็นอะไรกัน""แฟน.."คำตอบที่ได้รับง่ายๆ พาหัวใจของผมเต้นตึกตักเฮ้ย! ผมมีแฟนแล้ว
เกือบตาย!! ผู้ชายกลับมาจากดื่มกับเพื่อนตอนห้าทุ่มกว่าๆ ก็จับฉันกดแล้วกดอีก บ่นงึมงำตลอดเวลาว่า 'ออมมีเรา ออมไม่โสด ออมมีผัว' กว่าจะยอมปล่อยให้ฉันนอนดีๆ ได้ก็ตอนตีหนึ่งเรานอนกอดกันบนเตียงนอน ชุดนอนไม่ได้นอนของฉันคือเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้น ตอนนี้มันกองอยู่บนพื้นโน้น ส่วนเสื้อผ้าของเก้าน่าจะอยู่นอกห้องนอนตั้งแต่เขากลับมา"วันนี้เพื่อนเรามีปัญหา วันดีๆ ของไอ้เดย์ แต่วันซวยๆ ของคนอื่น"เก้าถึงขั้นนอนก่ายหน้าผาก สงสัยเรื่องของเพื่อนจะหนักหน่วงเอาการ"ยุ่งยากมากเลยเหรอ""เรื่องหัวใจ โคตรยุ่งยาก""เป็นเวรกรรมที่พวกนายทำผู้หญิงเสียใจ""รับกรรมแล้ว จากนี้ขอให้เจอแต่เรื่องดีๆ แล้วกัน"ผู้ชายพลิกตัวมาสวมกอดแล้วหอมแก้มฉัน"พรุ่งนี้ออมต้องตอบตกลงเป็นแฟนกับเรา""ให้พ่อตอบแล้วกัน ถ้าเก้าผ่านด่านพ่อได้ เราจะยอมเก้าทุกอย่างเลย""ชักน่ากลัว""ถอดใจได้นะ""ไม่ รักเขาก็ต้องสู้ดิวะ""ก็.. สู้ๆ นะ"เพราะฉันก็รักเขา ผ่านด่านพ่อก็ไร้ความกังวลใดๆ แล้วล่ะเก้าขับรถพาฉันกลับบ้าน หน้าตักของเขายังคงเป็นหมอนให้ฉันหนุนนอนเพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนจริงๆ ก็ตีสอง เขาเตรียมตัวมานอนค้างบ้านฉันด้วยนะ แต่ไม่รู้เลยว่
รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึกพร้อมกับการปวดหัวอย่างหนักหน่วง ฉันยังอยู่ในห้องนอนของเก้า ด้วยสภาพที่เปลี่ยนไป เสื้อผ้าถูกเปลี่ยนจากเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาวเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่สีขาวของเก้าตัวเดียว โดยเจ้าตัวกำลังทำบางอย่างอยู่ที่ตู้เสื้อผ้า"นั่นมันเสื้อผ้าเรานี่"เสื้อที่เขากำลังยัดมันแขวนในตู้คือเสื้อของฉัน ฉันเดินไปจับเสื้อตัวอื่นดู เสื้อผ้าทั้งหมดที่ถูกรวบใส่ถุงดำเอาไว้มากองอยู่ที่นี่ทั้งหมด"เอามาไว้ที่นี่ทำไม""เพราะเธอต้องมานอนห้องนี้กับเรา""แต่เรา..""ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น""เก้า!"เก้าแบกฉันพาดบ่าเดินออกมานอกห้องนอน วางให้นั่งลงบนโต๊ะกินข้าว ลากเก้าอี้มาตรงหน้าแล้วนั่งลง ไม่แค่นั้น ยังใช้ท่อนแขนหนาล็อกเอวเล็กๆ ของฉันไม่ให้ขยับหนี"อยู่กับเรานะออม อยากเป็นไกด์ก็ทำที่กรุงเทพฯ ก็ได้""แต่..""เรื่องรูปนั่นเราผิด ขอโทษครับ สำนึกผิดมากแบบมากๆ ที่ทำเธอเสียใจ แต่สาบานว่ามีแค่เธอคนเดียวมาตลอด ชอบเธอคนเดียวมาตลอด และรักเธอคนเดียวมาตลอด"ฉันกลายเป็นคนขี้แงไปแล้วนะ ไม่ว่าจะอารมณ์ไหนก็ร้องไห้เพราะตอนนี้ฉันเอาอีกแล้ว น้ำตาไหลจนปวดดวงตา ขี้มูกไหลปะปนกันไปหมดจนแยกไม่ออกแต่ความรู้สึกมันไม่
ก่อนถึงงานแต่งแพรวหนึ่งอาทิตย์ ฉันถูกว่าที่เจ้าสาวโทรตามให้กลับขึ้นมาที่กรุงเทพเพราะแพรวจะพาฉันไปลองชุดเพื่อนเจ้าสาว ห้องที่ฉันเทมันไปดื้อๆ จึงต้องกลับมาหามันอีกครั้ง แต่เพียงเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นก็ต้องพบกับความแปลกใจเพราะฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ราวกับว่ามันถูกใช้งานและเพิ่งถูกปิดไปหมาดๆ"เฮ้อ! ห้องเก้านี่ เขาคงเข้ามาใช้นั่นแหละ"วันนี้ฉันตั้งใจมาเก็บของ หลังจากลองชุดเพื่อนเจ้าสาวเสร็จจะให้พ่อเอารถมาขนกลับบ้านในวันพรุ่งนี้ คืนห้องให้เก้าแล้วเราคงได้ตัดขาดโดยสมบูรณ์"ของเยอะใช่เล่น" ฉันเอาถุงดำที่เป็นถุงขยะมากางออก รวบของทุกอย่างใส่ไปก่อนค่อยไปแยกเอาที่บ้านเพื่อความสะดวกยามขนลงลิฟต์แต่เมื่อมาหยิบของบนโต๊ะ ดวงตาก็ร้อนผ่าวจมูกฟึดฟัด เมื่อวันลอยกระทงปีที่แล้วเราใช้เวลาอยู่ด้วยกันร่วมกับเพื่อนๆ ที่ใต้สะพานข้ามฟากแห่งหนึ่ง คืนนั้นเก้ายื่นพวงกุญแจที่เป็นกระทงใบตองจิ๋วให้ บอกให้ฉันเก็บมันเป็นของที่ระลึกเตือนความทรงจำว่าเราลอยกระทงด้วยกันปีแรกพวงกุญแจนั้นถูกแขวนเอาไว้กับที่แขวนต่างหู ข้างกันเป็นแก้วใสที่มีดอกกุหลาบปลอมสีแดงเสียบอยู่ เก้าให้ฉันในวันวาเลนไทน์ที่คาเฟ่ของเขา
[9 Part]ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองพลาดยังไงก็ตอนที่ออมสินพูด หลังจากถูกเธอผลักดันออกมาจากห้อง ผมก็กลับมาห้องของตัวเอง หยุดยืนหน้าประตูแล้วล้วงลูกกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกงมามองดู ความจริงแล้วที่ผมล็อกห้องเป็นประจำเพราะความเคยชิน ผมติดนิสัยล็อกประตูตั้งแต่ที่บ้านยันหอเก่าตอนเรียนมัธยมจนมาถึงตอนนี้ ไม่มีอะไรซับซ้อนแม้แต่นิด และไม่ได้คาดคิดว่าออมสินจะคิดมากไขกุญแจเข้าห้องมาได้ก็เดินมายังโต๊ะทำงาน มองภาพถ่ายนับสิบใบที่ติดอยู่บนผนังเออว่ะ.. มีรูปของผมกับนิดปะปนอยู่กับรูปครอบครัวถึงห้าใบ ผมเก็บเอาไว้ทำไมวะ..ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกสองมือลูบใบหน้า วันนี้เป็นวันที่ยุ่งยากสำหรับผมที่สุดในรอบสามปี หัวใจกระวนกระวาย หงุดหงิดหัวร้อนและชงกาแฟออกมารสชาติห่วยแตก ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากหมาบ้าอยากกัดคนไปทั่วขอแค่เพียงได้ออมสินกลับคืนสองสัปดาห์ที่ผมอยู่กับความสงสัยว่าทำไมผู้หญิงน่ารักขี้อ้อนและแสดงออกว่ามีใจถึงเปลี่ยนไปสาเหตุเป็นเพราะผมเอง.. นอกจากรูปของนิดแล้ว ผมคงไม่ชัดเจนมากพอว่าผมเองก็มีใจให้เธอเช่นกันมันน่าจะเริ่มตั้งแต่ที่ผมได้แนบชิดเธอ ตั้งแต่คืนนั้นผมก็หาเรื่องดื่มเหล้าวันเว้นวัน ถึงไม่ไปผับบา







