ขอโทษนะ

เครื่องดื่มของพวกเราคือเบียร์ ที่แพรวพูดว่าฉันคอแข็งไม่เกินจริง ฉันดื่มเก่งตั้งแต่เรียนจบมัธยมหก คนที่ปลุกปั้นฉันก็คือพ่อที่พาไปงานบวชงานแต่งรวมถึงงานฉลองโกนผมไฟเด็กแรกเกิด พ่อกับแม่ไม่เคยห้ามฉันดื่มแอลกอฮอล์ แต่ขอให้ฉันรู้ตัวเองว่าต้องดื่มเท่าไหร่ให้ตัวเองปลอดภัย

หมดไปหนึ่งขวดโดยบทสนทนาของฉันมีแค่ประโยคเดียวคือ 'รถนายสวย' กับมังกร เจ้าของโชว์รูมรถซูเปอร์คาร์ ที่เอ่ยชมเพราะพวกเขากำลังคุยกันเรื่องนี้ เจ้าตัวจึงเปิดรูปรถหันมาให้ฉันดู อ่อ.. มีไฟเสริมมาด้วย 'ถ้าเธออยากเสียวไส้ไปที่สนามแข่งรถของเขาได้'

"ไอ้เก้าเมากาแฟไปแล้วแน่ๆ"

วินซ์ชะเง้อคอมองไปทางหน้าร้าน มองหาเพื่อนอีกคนที่ยังไม่มา

"มันว่ารอรับแมวตัวใหม่อยู่" เดย์เฉลยสิ่งที่ฉันสงสัยในใจว่าทำไมเก้ายังไม่มา ฉันจะใช้โอกาสนี้ขอตัวกลับเลยดีไหมนะ ยังไม่อยากสบตาเก้าเลย

ครืด! ไม่กี่นาทีเสียงเก้าอี้ตัวข้างๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับมีคนนั่งลง ฉันกำลังยกแก้วเบียร์ดื่มเหล่ตามองเก้า เขาสวมใส่เสื้อยืดสีขาว ทว่ากางเกงยีนส์ยังเป็นตัวเดิมกับเมื่อตอนกลางวัน

"กูนึกว่าจับแมวทำเมียไปแล้ว ช้าขนาดนี้"

"ความคิดชั่วช้าสัส" เก้าว่าวินซ์ ก่อนจะวางบางอย่างลงตรงหน้าฉัน "ยี่ห้อนี้อร่อย"

เขาโยกตัวมากระซิบแล้วกลับไปนั่งตัวตรงเหมือนเดิม ฉันไม่ได้หยิบมันดู แต่อ่านชื่อของมัน..

"เดี๋ยวนี้มึงเอาผักกรอบมาแกล้มเหล้าแล้ว?" ไฟหยิบมันไปดูทั้งที่ฉันยังอ่านไม่จบ แต่เขาก็เฉลยให้แล้วนั่นแหละ

"ของออม" แล้วเก้าก็แย่งกลับมาวางตรงหน้าฉัน

ของฉัน!! หมายความว่ายังไง ฉันมองหน้าเขาแวบหนึ่ง หัวใจเต้นตึกตัก เพราะเห็นว่าฉันเคยบอกว่าชอบกินผักเหรอ เลยถือมาฝาก แต่..

"..กับแพรว"

อ่า เขายังพูดไม่จบ ไอ้เจ้านี่ไม่ได้เอามาฝากฉันคนเดียว หัวใจที่พองขึ้นเมื่อครู่ เหี่ยวแฟบลงทันที

"ขอบใจนะ แต่เราไม่ชอบกินผักเท่าไหร่น่ะสิ ออมแกแกะกินเลย ถ้าเก้าบอกอร่อยเชื่อถือได้"

คนที่แกะให้คือเจ้าของมัน เขาเปิดปากถุงแล้วเอามาวางตรงหน้าฉันอีกครั้ง ฉันก็เลยหยิบมันม่วงใส่ปากหนึ่งชิ้น เคี้ยวหมดปากก็เอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"ขอบใจนะ"

พอดีกับมีข้อความแชทเข้ามา ปกติแล้วฉันจะล็อคอินแอคเคาน์อินสตาแกรมของเอมมี่เอาไว้เพื่อลูกค้าทักมาจะได้เห็น มีข้อความของคุณ romAchita ทักเข้ามาย้ำเตือนนัดหมายในวันเสาร์หน้า เหมือนการเป็นแฟนเดย์กับฉันเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมาจะทำให้เขาพึงพอใจไม่น้อยถึงให้ทิปฉันมาตั้งหนึ่งพันบาทจากเรทราคาดูหนัง+จับมือ 4000 บ. วันธรรมดาไม่เกินสามชั่วโมง เขามาขอคิวแฟนของฉันอีกครั้ง ทั้งยังชื่นชมว่าฉันยิ้มสวยมากอยู่ด้วยแล้วมีความสุข ส่วนเขาก็เรียกได้ว่าทรงเอ.. เอเย่นต์ ใส่ทองสักลายตามท่อนแขน แต่พูดจาไพเราะคะขาและสายเปย์

Ammyfan : รับทราบค่ะ เจอกันนะคะ

เขากดหัวใจมาให้รัวๆ และฉันก็ตั้งใจว่าจะกดกลับคืน ทว่าท่อนขาถูกหัวเข่าคนข้างๆ กระแทกเบาๆ ถึงสองครั้งดึงความสนใจเสียก่อน ฉันเหล่ตามองเก้า เขาเองก็นั่งกดมือถืออยู่เหมือนกัน

ติ๊ง! และมีข้อความแชทเด้งมาที่ฉัน ขึ้นชื่อและข้อความของเขา

9NINE : กลับด้วยกัน เธอจะได้ไม่ต้องนั่งรถแท็กซี่

Aomsinjaja : รบกวนนายเกินไปแล้ว

ตอบเท่านี้ฉันก็โยกตัวไปกระซิบกับแพรวว่าขอไปเข้าห้องน้ำ แพรวจะไปเป็นเพื่อนและคนที่จะตามแพรวมาคือเดย์ ฉันก็เลยเลือกมาคนเดียวเพราะมันดูมากคนไปนิด

ห้องน้ำของร้านนี้มีเพียงสองห้อง หญิงชายอย่างละหนึ่งอยู่ทางด้านหลัง อีกนิดฉันจะเดินถึงประตูห้องน้ำที่เปิดอ้า ทว่าแผ่นหลังกลับมีมือของใครบางคนผลักดันให้พุ่งเข้ามาในห้องน้ำพร้อมกับคนนั้นก่อนประตูจะถูกล็อก กลิ่นกายประจำตัวไม่ทำให้ฉันตกใจหรือหวาดกลัว แต่ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะหันหน้าหนีไปทางไหนต่างหาก

"ออมสิน"

เก้าวางมือแนบกับหัวไหล่มนจับตัวฉันหันหน้าเผชิญกัน ฉันเลยวางสายตาเอาไว้ที่เสื้อของเขา

"นายเข้ามาทำไม ปวดฉี่ก็ไปห้องผู้ชายโน้น"

"คุยกันหน่อยสิ"

"เราปวดฉี่.."

"งั้นฉี่ เดี๋ยวจะยืนรอ"

เขาผละออกไปยืนกอดอก กดดันให้ฉันสบตากับเขาได้สำเร็จ

"จะยืนดูเราฉี่หรือไง นายอย่ามาบ้าหน่า"

เก้ายังยืนนิ่ง ยืนยันว่าจะรอให้ฉันฉี่

คนบ้า! โรคจิต ฉันยู่จมูกใส่เขา คนยิ่งไม่กล้าสู้หน้า ก็ยังจะเสนอหน้ามาเข้าใกล้

ไม่คิดฉี่อีกต่อไป ฉันจับลูกบิดประตูเตรียมเปิด คนที่หยุดมือฉันคือเก้า เขาดึงกระชากให้ฉันถลาเข้าหาตัว ใช้มือหนึ่งตรึงท้ายทอยให้หยุดนิ่งก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้พ่นลมหายใจร้อนผ่าวให้ฉันสั่นสะท้านทั้งตัว

"ออมหลบหน้าเรา.. ทำไม"

วันนี้เก้าดูไม่เหมือนเดิม เขาไม่ยิ้ม ไม่มีท่าทางขี้เล่นเหมือนเคย หัวคิ้วหนาขมวดมุ่นไม่พอ ดวงตายังแข็งกร้าวไม่พอใจ

"ออมสิน! เธอโกรธอะไรเรา"

"เปล่า.."

"ให้โอกาสตอบครั้งที่สอง"

"เราไม่ได้โกรธ"

"ให้โอกาสอีกครั้ง"

"ไม่.. ได้โกรธ"

มือหนาคลายตัวออกจากท้ายทอย เก้าพ่นลมหายใจเข้าออกรุนแรงราวกับว่าเป็นคนโกรธเสียเอง เขาไม่ถามต่อแล้วผละไปตรงประตู ก่อนมันจะถูกเปิด ฉันเบือนหน้ามองชักโครก ยืนยันในสิ่งที่พูดอีกครั้ง

"เราไม่ได้โกรธ.. และเราก็ไม่ได้อ่อย"

ฉันปิดเปลือกตาลงกดน้ำตาไม่ให้รินไหล

นี่แหละตัวฉัน.. ต่อยเป็น ด่าได้ กล้าทำอาชีพที่เจอคนร้อยพ่อพันธุ์แม่อย่างไม่เกรงกลัว ดื่มเก่งคอแข็ง แต่อ่อนไหวง่ายเพียงแค่เรื่องเล็กๆ ที่บางคนอาจมองว่าไร้สาระ

"เก้าคิดแบบนั้น.. มันทำให้เราไม่กล้าสู้หน้าเก้า แต่เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ไม่คิดแบบนั้นกับเราได้ไหม"

ทุกอย่างภายในห้องน้ำเงียบมาก ฉันคิดว่าเก้าไม่อยู่ในนี้แล้วด้วยซ้ำหากนิ้วมือไม่ถูกสอดประสาน

[9 Part]

"ขอโทษ.."

คือสิ่งแรกที่ผมคิดได้ว่าควรพูด หนึ่งสัปดาห์ที่ออมสินแปลกไป ไม่อยู่รอเจอหน้าผมในตอนเช้า ไม่ส่งสติ๊กเกอร์ไลน์มาก่อนนอน ไม่มองหน้า ไม่สบตา ทำเหมือนไม่รู้จักผมด้วยซ้ำ อาการเหล่านั้นทำให้ผมอยู่ไม่เป็นสุข หงุดหงิด หน้าบึ้งและยิ้มอย่างเคยไม่ได้ นั่งคิดนอนคิดยืนคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าไปทำเคืองขุ่นตอนไหน มารู้เอาก็ตอนนี้ที่เธอพูดว่ามันคือเรื่องนั้น

ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่การพูดของผมกระทบกระเทือนจิตใจคนอื่น ในกลุ่มผมเป็นคนเดียวที่คิดก่อนพูดเสมอรวมถึงคิดก่อนทำ

แต่วันนั้นผมแค่แกล้งพูดว่าเธออ่อย..

ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าออมสินแค่ไม่ระวังตัวยามอยู่กับผมก็แค่นั้น ไม่คาดคิดว่าจะสะเทือนใจจนทำให้รสชาติอาหารผิดเพี้ยนตามไปด้วย

ความจริงแล้วผมสังเกตตั้งแต่เมื่อกลางวันที่เธอขยุ้มคอเสื้อนักศึกษา จนมาถึงตอนนี้ที่เธอสวมใส่เสื้อคอเต่าแขนยาวกับกางเกงยีนส์ ปกปิดมิดชิดไม่ให้ผมได้แอบมองอะไรเลย

"เราพูดเล่น ขอโทษนะออม"

ผมบีบกระชับมือเล็ก ใช้มืออีกข้างรั้งศีรษะให้เธอหันมาสบตา

บ้าฉิบ! ผมทำออมสินร้องไห้ ใจยิ่งกว่าอยู่ไม่เป็นสุขอีกกูเอ๊ย!

"ขอโทษจริงๆ เอาคืนเราไหม ตบปากเราดีไหม ต่อยเลยก็ได้ ถ้ามันจะทำให้เธอกลับมาเหมือนเดิม"

"ขอแค่เก้ามองเราใหม่.. ก็พอ"

"มองแล้ว ไม่เห็นอะไรเลยเนี่ย"

พยักเพยิดหน้าไปตำแหน่งที่เคยเห็น ออมสินยู่จมูกใส่อีกครั้ง ก่อนจะขยับมาถูใบหน้ากับเสื้อสีขาวตรงหน้าอกของผมอยู่นานสองนาน พอใจเธอจึงเงยหน้าขึ้นมายิ้ม

"เสื้อเลอะเลย สมน้ำหน้า"

"อื้อ สมน้ำหน้ามันเหมือนกัน"

เห็นเธอยิ้ม ผมก็พลอยยิ้มได้ไปด้วย

ในเมื่อเคลียร์ผมก็ควรออกไปจากห้องน้ำผู้หญิงนี้สักที แต่พอประตูเปิดเท่านั้น สายตานับสิบคู่ของคนที่ต่อแถวยาวก็จับจ้องมองเขม็ง

ฉิบหายแต่ช่างแม่ง ถึงจะเป็นคนดีที่สุดในแก๊ง แต่หน้าด้านไม่แพ้ใคร ผมยืนรอออมสินมันตรงนี้ ไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมาตกใจไม่ต่างกัน เธอมองหน้าผมทำปากยู่ยื่นแล้วเดินมาทิ้งหน้าผากพิงแผ่นหลัง ออกแรงดันให้ผมเดินนำหน้าหวังใช้ตัวของผมบดบังไม่ให้ใครเห็น

แต่คงไม่ทันแล้วล่ะเธอครับ ถูกกระจายข่าวไปถึงร้านสุดท้ายแล้วมั้งว่ามีคนแอบคุยกันอยู่ในห้องน้ำสองต่อสองและนานโคตร

[9 End]