ขี้อ่อยจนได้เรื่อง

เพราะไม่มีผักบุ้งฉันเลยต้องลงมาชอปปิ้งที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในตอนเช้า ไม่เค๊ย! ไม่เคยจะขยันตื่นไปเดินตลาดนัดยามเช้ากับแม่สักครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายไม่มีทางสู้สุดใจขนาดนี้แน่นอน วันอาทิตย์เก้าก็ยังคงตื่นแต่เช้า วันนี้เขาวิดพื้นอยู่หน้าทีวีออกกำลังพร้อมกับดูข่าว

อาหารเสร็จฉันก็เดินออกมาเลียบๆ เคียงๆ มอง ยืนอยู่ไม่ห่างพยายามเช็ดน้ำลายไม่ให้หกเพราะหุ่นกำยำเปื้อนหยาดเหงื่อ

"วันนี้เรากวาดถูห้องให้เก้าทดแทนอาหารเมื่อวานนะ"

เก้ายืดตัวลุกขึ้นยืน เสยผมเปียกลู่หยาดเหงื่อขึ้นด้านบนโชว์ใบหน้าขาวใสเกลี้ยงเกลาให้หัวใจเต้น

ฉันจะวูบ!

"ถ้าบอกว่าไม่เป็นไรล่ะ"

"เสียน้ำใจมาก"

"ถ้างั้นก็ตามสบาย"

เขายิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบน้ำดื่ม ฉันเลยเดินแยกตัวมาห้องซักล้าง หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดออกมา

"ในห้องนอนไม่ต้องนะ ทำแค่ข้างนอกก็พอ"

สองขาที่กำลังตรงดิ่งไปทางห้องนอนชะงัก พยักหน้ารับรู้ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางมากวาดตรงอื่น แต่สายตาดันหยุดมองประตูห้องนอนไม่ได้ ฉันเข้าใจว่านั่นคือพื้นที่ส่วนตัว ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเก้าถึงได้หวงนักหนาแม้แต่คนทำความสะอาดก็เข้าไม่ได้

ปึก!

"อ๊ะ! โอย!"

ฉันกลับเข้ามาหยิบไม้ถูพื้นในห้องซักล้าง ไม่ทันระวังทำขวดน้ำยาถูพื้นที่วางอยู่บนชั้นวางของด้านบนหล่นลงมาใส่ศีรษะเต็มๆ จนมึนไปชั่วขณะ แต่ดีที่มีคนมาประคองได้ทัน เก้าไม่รีรอโอบอุ้มฉันออกมานั่งบนโซฟา จับตัวฉันหันซ้ายทีขวาทีสำรวจ

"เจ็บตรงไหน"

"เจ็บหัว" ชี้ตำแหน่งหน้าผากที่รู้สึกปวดตุบๆ

ปลายนิ้วอุ่นซ่านของเก้าแตะลงตรงนั้นเบาๆ มันเจ็บ แต่น่าแปลกที่ฉันกลับยิ้ม

"ไม่ระวัง"

ขนาดถูกเขาดุฉันก็ยังยิ้ม และเมื่อมีลมร้อนพ่นลมออกจากริมฝีปากหนาเข้าที่ตำแหน่งนั้น หัวใจหนาวเหน็บที่อยู่ตัวคนเดียวมาเนิ่นนานก็ถูกโอบล้อมด้วยความอุ่นมหาศาลในทันที

"บวมนิดหน่อย ทายาสักนิดเดี๋ยวก็หาย"

"ขอบใจนะ นายนี่.. ใจดีไม่พอ ยัง.. น่ารักด้วย"

"แต่เธอ.. ขี้อ่อย"

"ห๊ะ!"

ฉันหลุบตามองตามสายตาของเก้า เขากำลังมองนมของฉัน

เฮ้ย! คอเสื้อเว้าลึกลงมาเผยเนินอกให้เห็น ฉันรีบดึงมันกลับคืนจนชิดติดลำคอ ใบหน้าแดงเถือกเขินอาย

"เราไม่ได้ตั้งใจ"

เก้ายกยิ้ม ดวงตาดูซุกซนขี้เล่นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องครัว ตะโกนชวนฉันกินข้าว แต่ใครจะมีใจกิน ฉันเลือกทำความสะอาดห้องต่อ

ครั้นเก้าเดินออกมาจากห้องครัวจะตรงเข้าห้องนอน ฉันก็รีบหันหน้าหนี ไม่กล้าสู้หน้าเขาเพราะ... อ่อย ที่เขาคิดว่าฉันทำ

ฉันรู้สึกอับอายถึงขั้นน้ำตาซึมหลังจากกลับมาที่ห้องของตัวเอง ไม่ได้คาดคิดว่าผู้ชายที่ชอบจะคิดว่าฉันอ่อยทำนมหก เผลอๆ เขาอาจจะคิดว่าฉันทำมันเป็นประจำยามทำงานก็ได้ หลังจากนั้นทำอาหารเสร็จฉันก็รีบกลับห้องเพราะไม่กล้าสู้หน้าเขาอีก

หนึ่งวันในสัปดาห์มหาวิทยาลัยจะมีตลาดนัด แพรวกับฉันมักมาเดินเล่นกันเป็นประจำ วันนี้ก็เช่นกัน เด็กศิลปศาสตร์อย่างเราสองคนชอบที่สุดคือสมุดจดเลคเชอร์ จึงมาสิงสถิตอยู่ที่ร้านเครื่องเขียนกันนานสองนาน

"น่าเสียดายข้าวหมูกรอบ เฮ้อ! อยากกินทีไรหมดทุกที"

แพรวยังบ่นไม่หยุดตั้งแต่เราเดินออกจากโรงอาหารเพราะข้าวหมูกรอบของโปรดหมดไวปานวอกอีกเช่นเคย

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะทำมาให้แกดีไหม"

"แหม! พอเป็นแม่ครัวแล้วทำเป็นเก่ง"

"สนองนี้ดแกไง"

"พรุ่งนี้ก็ปิดเทอมแล้วนะ เย็นนี้เดี๋ยวให้เดย์พาไปกินที่ร้านประจำ.. เฮ้ย! เดย์!"

แพรวตะโกนเรียกแฟนหนุ่ม โบกมือหยอยๆ เรียกด้วยท่าทางดีใจ แต่ฉันนี่สิตัวชาดิกเพราะเล่นเดินมาทั้งแก๊ง และเก้าก็กำลังมองฉัน

"ฉันไปดูสมุดตรงโน้นนะ"

ฉันรีบเดินไปยังด้านในสุด หลีกเลี่ยงเจอหน้าเก้า ทำเป็นหยิบสมุดเล่มนั้นเล่มนี้มาดูแต่หูฟังบทสนทนาที่เกิดขึ้นทางด้านหลัง

"คืนนี้นัดแฮงค์เอาท์ร้านเหล้า ขอตัวไอ้เดย์ได้ไหมแพรว"

"ไปกับนายไม่ค่อยไว้ใจเลยวินซ์"

"ไม่ไปกับมัน จะเอาเธอไปด้วย"

เสียงเดย์ตอบกลับ ตามด้วยเสียงวินซ์แซวอีกสองสามประโยค

"ออมสิน เธอสนใจไปด้วยกันไหม"

นั่นไง! อยู่ตั้งไกล วินซ์ก็ยังมีใจตะโกนมาถามฉัน

ฉันเลยต้องหันไปมองพวกเขา บังเอิญมากที่ดันสบตากับเก้าเป็นคนแรก ราวกับว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว เก้ายิ้มให้ฉันเหมือนอย่างเคย แต่เป็นฉันเองที่รู้สึกไม่ดีและร้อนตัวยกมือขึ้นกระชับคอเสื้อนักศึกษาเข้าหากัน เสหลบสายตามองหน้าวินซ์ก่อนตอบ

"เราดื่มไม่ค่อยเก่งน่ะ"

"แกโกหก"

แพรวสวนกลับฉีกหน้าฉันไม่พอ ยังเดินมาดึงแขนฉันให้เดินมาใกล้พวกเขา แต่มีคนสนใจบทสนทนาแค่สาม ไฟกับมังกรคุยอะไรกันอยู่สักอย่างสีหน้าจริงจัง

"ยัยนี่ดื่มเก่งมาก ไม่งั้นจะทำงานแฟนเดย์ที่มีแต่ผู้ชายชวนดื่มได้ยังไง ไปเถอะ.. แกควรมีฟีลไปดื่มกับเพื่อนบ้างนะ เอ๊ะ! หรือมีคนจองตัวแกแล้ว"

"ไม่มี"

"ถ้างั้นก็ไปกับฉัน"

"แต่งตัวไว้ เดี๋ยวเราออกจากคาเฟ่แล้วไปรับ.." เก้าเสนอ แต่ฉันกลับส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร ขอบใจนะ แพรว.. ส่งพิกัดและเวลามาให้ฉันแล้วเจอกัน"

สุดท้ายฉันก็ยอมตอบตกลงไปดื่มกับพวกเขาให้ยัยแพรวสบายใจ นั่งก้มหน้าสักสิบนาทีแล้วค่อยขอตัวกลับก็คงไม่ลำบากเท่าไหร่

ระหว่างถึงเวลานัดหมายมีข้อความของเก้าส่งมาย้ำอีกครั้งว่าจะมารับ แต่ฉันโกหกเขาไปว่าเดินทางออกมาจากคอนโดมิเนียมแล้ว ตบท้ายด้วยสติ๊กเกอร์ขอบคุณ เขาอ่าน แต่ไม่ได้ตอบรับใดกลับ

สถานที่นัดหมายคือร้านเหล้าใกล้มหาวิทยาลัย เคยมาครั้งสุดท้ายน่าจะปีที่แล้วเห็นจะได้ ฉันลงจากรถกะป้อแล้วเดินเข้าซอยมาเรื่อยๆ เพราะทั้งซอยนี้เป็นร้านเหล้าทั้งหมด ผ่านผู้ชายที่รู้จักและไม่รู้จัก เอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองมาตลอดทางจนมาถึงรถซูเปอร์คาร์ที่จอดเรียงกันสี่คัน ไม่มีใครไม่รู้ว่าเป็นรถของใคร

"ฉันกลัวแกจะเบี้ยว" แพรวยืนอยู่ท้ายรถคันหนึ่งกับเดย์เข้ามากอดคอฉันใหญ่

"แต่นั่งไม่นานนะ พรุ่งนี้ฉันมีนัดสิบโมง ไม่อยากตาคล้ำ"

"ได้หนุ่มหล่อเหรอถึงกลัวไม่สวย"

ฉันยักคิ้วตอบ เดินตามแพรวเข้ามาภายในร้าน โต๊ะตัวหนึ่งถูกจับจองเอาไว้โดยวินซ์ ไฟและมังกร มีเก้าอี้ว่างอยู่สี่ตัว คู่รักเลือกนั่งข้างกัน ฉะนั้นเก้าอี้ข้างฉันจึงเป็นตัวที่ว่างสำหรับใครบางคนที่ยังไม่มา