เงินน็อคเอวี่ติง

"ถึงแล้ว" แต่พอขับมาเรื่อยๆ ก็มาถึงลานจอดรถขนาดใหญ่ที่มีรถจอดอยู่มากมาย ถัดไปเป็นโกดังขนาดย่อมที่มองเผินๆ เหมือนโรงงานร้างด้วยตัวของโกดังที่มีสนิมเกราะทั้งหมด

"เดี๋ยวเราเข้าด้านหลังนะ ชุดที่ปันต้องเปลี่ยนอยู่ในห้องพักพนักงาน"

ความสงสัยมีมากมายในใจ มาพร้อมกับความกลัวเพราะมันผิดจากที่คาดคิดไปมากโข ฉันคิดว่าพี่นิ้งจะพาไปทำงานร้านเหล้าหรือไม่ก็ลานเบียร์ที่มีพวกขี้เมาชอบทิปเด็กเชียร์เบียร์อะไรแบบนั้น

แต่ที่นี่กลับไม่ใช่...

ฉันลงจากรถแล้วเดินตามหลังเธอมาด้านข้างโกดังพื้นดินขรุขระผสมเศษกระเบื้องชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตรงนี้ค่อนข้างมืดแต่ที่ฉันรู้ว่ามีกระเบื้องเพราะเสียงที่ดังตลอดการย่ำเดิน แต่เพื่อความแน่ใจฉันเลยหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อหวังใช้แสงจากหน้าจอส่องดู ทว่าพอหน้าจอสว่างวาบ ฉันก็ต้องพบว่าสัญญาณโทรศัพท์หายไป..

"เข้ามาในอาณาเขตของที่นี่สัญญาณมือถือจะถูกตัดทันที"

พี่นิ้งคงเห็นฉันมองหน้าจอมือถือ เธอเลยหันมาบอก

"ทำไมล่ะคะ"

"เข้าไปข้างในแล้วเราจะรู้เอง"

เธอพาฉันเข้าประตูด้านหลัง เข้ามาปุ๊บก็เจอผู้ชายตัวโตยืนอยู่สองคน

"เวรพี่โจ๊ะเหรอ" พี่นิ้งทักทายหนึ่งในสอง

"สลับกับไอ้เนตร เดี๋ยวพรุ่งนี้น้องนิ้งมาก็อาจจะไม่เจอพี่นะ จะคิดถึงไหม" เขาตอบกลับหยอกล้อซึ่งดูน่ากลัวมากกว่าชวนให้ขัดเขิน

"ก็ต้องคิดถึงสิ นี่..นิ้งพาน้องใหม่มาทำงาน ชื่อน้องปันปัน"

ฉันพนมสองมือไหว้ ไม่ใช่เพราะมารยาท แต่มันเกรงๆ หวั่นๆ อยู่ในอก พวกเขาดูน่ากลัวมาก

"หาคนสวยมาอีกแล้ว แบบนี้ใจพี่จะไปเหลืออะไร"

"เหลือเอาไว้ให้เมียพี่เถอะ"

พี่นิ้งโบกมือลาแล้วคว้าแขนฉันให้เดินตาม

ทางเดินคับแคบเท่าขนาดตัวของคนอ้วนตุ๊ต๊ะหนึ่งคนเดินได้พอดีพาเรามาโผล่ยังห้องโถงซึ่งมีประตูสามบาน เธอพาฉันเข้ามาเปิดประตูบานแรกเข้าไปพบกับผู้คนที่เป็นผู้หญิงทั้งหมด นับคร่าวๆ น่าจะมากกว่ายี่สิบคน ทุกคนกำลังแต่งหน้าแต่งตัวกันอย่างขะมักเขม่น

"ปันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ แล้วมานั่งคุยกันตอนแต่งหน้า"

พี่นิ้งยื่นชุดสีแดงมาให้แล้วชี้ไปทางผ้าม่านสีดำผืนใหญ่ตรงมุมห้อง

"นั่นคือห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เจอใครในนั้นไม่ต้องอาย มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น"

พูดให้รู้สึกเบาใจ แต่ในใจของฉันยังหวาดหวั่นไม่หาย มันดูลึกลับดูซ่อนเงื่อน ที่นี่คือที่ไหนแล้วมันคืองานอะไร!!

แต่เหมือนจะหันหลังกลับไม่ได้แล้ว ฉันเข้ามาหลังผ้าม่านใหญ่ มีคนกำลังเปลี่ยนชุดอยู่หนึ่งคน แต่ที่ทำฉันตกใจคือเธอกำลังเปลือยหน้าอกและส่วนล่างมีเพียงแพนตี้จีสตริงสีแดงเท่านั้น เธอปรายตามองฉันแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจจะทักทายหรือปกปิดนมตู้มๆ กลายเป็นฉันที่อายแล้วต้องหันหลังเปลี่ยนเสื้อ ทว่าพอฉันกางชุดสีแดงดูเต็มๆ เท่านั้นก็แทบช็อก มันคือชุดเกาะอกสีแดงตัวจิ๋วที่น่าจะปกปิดได้แค่น้องสาวคนสวยเท่านั้น

"อย่ามัวแต่ชักช้าเอาเปรียบคนอื่น"

เสียงลอยมาจากเธอคนนั้นที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอสวมใส่ชุดสีแดงเหมือนกันบอกให้รู้ว่าเราทำหน้าที่เดียวกัน พอเธอออกไปฉันก็ก้มมองชุดในมืออีกครั้ง โป๊ที่สุดที่เคยสวมใส่คือเดรสปาดไหล่ความยาวเกือบถึงหัวเข่า ฉันไม่มั่นใจเลยว่าหุ่นผอมแห้งจะใส่มันออกมาสวย แต่ฉันถอยไม่ได้แล้วล่ะ

สิบนาทีฉันก็เดินหนีบขาออกมาจากผ้าม่าน ในห้องเหลือคนประปราย ฉันทำหน้าเหลอหลางุนงงว่าพวกเธอหายไปไหนกันหมด

"เร็วปัน มาแต่งหน้า"

พี่นิ้งกวักมือเรียก ตอนนี้เธออยู่ในชุดเซ็กซี่เหมือนฉันเป๊ะ ฉันมานั่งตรงหน้าเธอ จากนั้นก็ไม่มีสิทธิ์ได้พูดหรือถามนอกจากฟังอย่างเดียว

"กฏของที่นี่คือห้ามใช้มือถือตอนทำงาน ห้ามทำร้ายแขก ห้ามตีกันแย่งทิปจากแขก ห้ามพูดหรือคุยกับแขก ง่ายๆ เท่านี้ โอเค๊!!"

ฉันพยักหน้าหงึกหงึกเข้าใจ แม้จะมีคำถามว่าแขกคือใคร สรุปพาฉันมาขายจริงๆ เหรอ แต่พอพี่นิ้งเอากระจกมาให้ส่อง ความสงสัยก็กลืนหายไปกับความสวยบนใบหน้า

"สวยมากเลยปัน อยู่มอแกแต่งหน้าแบบนี้มีหนุ่มมาจีบตรึมแน่ๆ"

นั่นสิ! สวยมากจนฉันยังตะลึง เพิ่งรู้ว่าตัวเองสวยขนาดนี้ก็วันนี้

"มันก็มีอยู่แหละค่ะพี่ แต่ปันไม่ว่างคุยกับเขาไงเลยถอยกันไปหมด" ฉันคืนกระจกให้เธอแล้วพูดถึงผู้ชายที่มาจีบบ้างนิดหน่อย

"เอาหน่า ยังมีเวลาหาแฟนอีกนาน ตอนนี้หาเงินไปก่อน"

ข้อนี้ฉันเห็นด้วย ตอนนี้ชีวิตฉันขับเคลื่อนด้วยเงินอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

แต่งหน้าแต่งตัวเสร็จพี่นิ้งก็เอากระเป๋าฉันไปเก็บในล็อกเกอร์ พาออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วเข้ามายังประตูริมขวาสุด เดิินไปตามทางประมาณหนึ่งร้อยเมตรก็ได้ยินเสียงจอแจลอยมาก่อนจะพบกับห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีผู้คนนั่งอยู่นับร้อยคน

ฉันเบิกตาโตตื่นตาตื่นใจ ในโกดังสนิมเกราะภายในเป็นบ่อนพนันขนาดใหญ่ มีคนนั่งจับกลุ่มอยู่ตามโต๊ะ บางคนนั่งเล่นที่ตู้คล้ายเกมอะไรสักอย่าง มีชายฉกรรจ์ยืนคุมเชิงอยู่มากมายและมีสาวชุดแดงสุดเซ็กซี่เดินสวนกันไปมา พวกเธอกำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มและบริการแขกตามโต๊ะ

"เครื่องดื่มพวกนี้ฟรี แขกคนไหนต้องการหยิบแก้วก็ให้เขาหยิบไป เขาให้ทิปก็ยิ้มหวานๆ ขอบคุณ เขาอยากให้นั่งด้วยก็นั่งสักห้านาทีสิบนาทีก็อ้างว่าต้องไปเสิร์ฟ รับทิปแล้วลุกมา แค่นี้แหละ เข้าใจใช่ไหมปัน"

"ขะ เข้าใจค่ะ"

"งานยาวหน่อยนะ ถึงตีสามตีสี่นู้นเลย ค่าแรงหนึ่งพัน ทิปเป็นของเราเอง สู้ๆ นะ"

พี่นิ้งยกกำปั้นขึ้นมาให้กำลังใจ ฉันเองก็ยกมันขึ้นมาให้กำลังใจตัวเอง เงิน เงิน เงินค่าเทอม เงินค่าหอ ท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจ