มีเกียร์

ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาถึงตึกคณะมนุษยศาสตร์ พอถึงหน้าตึกก็ถอดเสื้อช็อปออกมากอดแนบอกป้องกันคนสงสัยว่าฉันสวมใส่มันมาทำไม แต่ดันลืมไปว่าฉันมีเพื่อนรออยู่สองคน เพียงก้นนั่งบนเก้าอี้ในห้องเรียน เสื้อในมือก็ถูกนิริณแย่งไปดู

"ช็อปใครอ่ะ เฮ้ย!"

นิริณร้องอุทานเสียงดังแล้วหันกระเป๋าที่มีชื่อเจ้าของเสื้อให้ชูครีมดู

"ของพี่โอบ! ปัน! แกไปเอาเสื้อพี่โอบมาได้ไง" ชูครีมเขย่าแขน

"ก็ไหนว่าไม่มีซัมธิงกันไง แกเคยบอกว่าเขาน่ากลัว"

"ก็น่ากลัวเหมือนเดิมนั่นแหละ ฉันเข้าห้องน้ำผิด ตกใจที่เจอเขาในห้องน้ำเลยทำน้ำกระเด็นใส่เสื้อ พี่โอบให้ยืมเสื้อมาใส่แล้วก็ไล่ตะเพิดมาเนี่ย"

ฉันเล่าเสียงอ่อน มือลูบหน้าอกที่ยังคงชื้นอยู่นิดหน่อย

"แต่ฉันเห็นด้วยกับปันนะ พี่โอบจะคีฟลุคโหดไปถึงไหน ครีม..แกลองไปบอกพี่สิงห์ให้บอกน้องเขาหน่อยสิว่าอย่าเก็กเยอะ"

ชูครีมถอนหายใจยักไหล่ "นิสัยแฟนฉันกับพี่โอบต่างกันตรงไหน ไม่งั้นจะสนิทกันขนาดนั้นเหรอ"

"อีกคนดุ อีกคนโหด อืม..อยู่ด้วยกันได้แหละ"

ฉันนั่งฟังยัยสองคนนินทาผู้ชายไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีบทแทรก กระทั่งเรียนเสร็จฉันก็นั่งรถกะป้อกลับอะพาร์ตเม้นต์ สิ่งที่ทำอย่างแรกเลยคือหยิบกะละมังมานั่งซักเสื้อช็อปสีเลือดหมูในห้องน้ำ

"เอ๊ะ!" ทว่าตอนที่กำลังขยี้กลับพบว่ามีบางอย่างอยู่ในกระเป๋าตรงเอวข้างขวา ฉันล้วงเอามันออกมาดูใกล้ๆ ใช้นิ้วชี้ปัดๆ เอาฟองผงซักฟอกออกจนมองเห็นชัดเจนว่ามันคือพวงกุญแจที่ถูกห้อยไว้กับ..เกียร์ สัญลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์

พี่โอบเก็บของแบบนี้เอาไว้ในกระเป๋าเสื้อน่ะเหรอ ฉันคิดว่ามันสำคัญจนต้องเก็บเอาไว้อย่างดีเพราะเคยได้ยินมาว่าเกียร์วิศวะเปรียบดั่งหัวใจของเจ้าของเกียร์

@ผับ K Night

หลังจากคว้าชัยชนะเป็นแชมป์กีฬาบาสเกตบอลมาได้ แก๊งวิศวะลูกเทพ..ที่มีพ่อชื่อเทพก็มารวมตัวกันอยู่ที่ K Night ผับ สถานบันเทิงที่พวกเขาเป็นหุ้นส่วนกับสิงหราชรุ่นพี่

เตกีล่ารสชาติเยี่ยมถูกรินใส่แก้วสี่ใบครั้งแล้วครั้งเล่า คนรับหน้าที่รินคือแทนคุณหนุ่มหน้าไทยคมเข้ม คนดื่มเยอะสุดคือเจไดคอเหล้า โชนดื่มน้อยหน่อยเพราะเอาแต่มองสาวๆ ที่เต้นอยู่ไกลๆ โอบจิบเรื่อยๆ แต่จิบไม่พัก ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ

"ตอนแข่งบาสเสร็จมีผู้หญิงพุ่งมาจีบกูด้วยนะเว้ย แม่ง! ตกใจฉิบหาย" โชนละสายตาจากสาวๆ มาคุยเมื่อนึกขึ้นได้

"มึงชอบอยู่แล้วเพื่อน" เจไดยกแก้วขึ้นพลางชี้หน้า ดวงตาปรือฉ่ำบ่งบอกว่าเมามาก

"มึงก็น่าจะชอบว่ะ เพลาๆ หน่อยไอ้เจ เดี๋ยวได้หลับก่อนกลับ" แทนคุณพูดขำๆ

"หลับก็นอนนี่ พวกมึงแบกกูไปเปิดห้องด้วย" คนเมาชี้หน้าทุกคนจนมาหยุดนิ้วที่โอบ "เฮ้ย! เพื่อนๆ แดกกันอยู่ มึงดูเหี้ยอะไรวะ"

"ดูศาลาให้มึงอยู่"

โอบตอบเสียงเนือย ยอมเก็บมือถือลงเพราะเขาแค่อ่านแชทของปันปันที่ส่งมาบอกว่าวันจันทร์จะเอาเสื้อมาคืน

หากถามว่าเธอกับเขามีคอนแทคไลน์กันได้อย่างไร คงต้องย้อนไปหลายเดือนก่อนที่เขาต้องรับภาระพาคนเมาไปส่งหลังจากเธอกับเพื่อนมาดื่มแล้วเกิดเหตุทะเลาะวิวาท

"ถ้าไม่ติดว่ามึงกุมความลับกูเยอะ เตะปากมึงไปแล้ว ไอ้โชน..คนที่มาจีบมึงใช่บูมบูมบริหารไหม"

"เออดิ"

"กูเห็นนั่งอยู่กับน้องปันปันเพื่อนชูครีมว่ะ ถ้ามาจากแก๊งนี้เข้าท่าอยู่นะ"

"มึงจะเจริญรอยตามเฮีย?"

ผัวะ! พูดไม่ทันขาดคำ ฝ่ามือของคนที่ถูกเรียกว่าเฮียก็ฟาดลงบนศีรษะของโชน

"เฮี้ย!" โชนยกมือลูบหัวตัวเองทำหน้างอ

"นินทากู"

สิงหราชหรือสิงห์รุ่นพี่นั่งลงเก้าอี้ว่างข้างโอบ

"นินทาอะไรคร้าบ ผมแค่บอกว่าถ้าใครได้คนในแก๊งเมียเฮียเป็นแฟนจะโชคดีเหมือนเฮีย"

"สาบานว่ามึงคิดงั้น?"

"ชัวร์ป๊าบดิ แล้วทิ้งชูครีมลงมาได้ไง"

ชั้นทำงานของสิงหราชอยู่บนชั้นสี่ เดาว่าชูครีมก็น่าจะอยู่บนนั้นในเวลานี้

"มาคุยกับไอ้เวรนี่"

สิงหราชหันไปมองหน้าโอบรุ่นน้องที่เขาสนิทด้วยมากสุด

"ก็ไหนบอกว่ากูไม่ทำ มึงก็ไม่อยากไปไง"

โอบเลิกคิ้วเล็กน้อย มือหมุนไปมาระหว่างครุ่นคิดหาคำตอบ

"ดึกๆ ผมนอนไม่หลับ ไปชั่วโมงสองชั่วโมงหาค่าเหล้าให้พวกแม่ง"

"อยู่ที่นี่เหล้าพวกมึงก็แดกฟรีอยู่แล้ว ข้ออ้างมึงฟังไม่ขึ้น"

"เอาหน่าเฮีย.."

มือใหญ่ของโอบวางบนบ่าของรุ่นพี่

"ผมไม่พลาดถูกยิงไส้แตกเหมือนเฮียหรอก"

"แล้วกูจะคอยดูว่าตอนนั้น..มึงจะคอตั้งเหมือนสิงโตหรือร้องเหมือนหมา"

เพราะงานที่เขาเพิ่งจะวางมือไปไม่นานนี้ไม่ต่างจากเอาขาข้างหนึ่งหย่อนไปในนรก

วันเสาร์พี่นิ้งนัดหมายเวลาหกโมงเย็น ณ หน้าห้างสรรพสินค้าย่านชานเมือง ฟังจากค่าตอบแทนที่จะได้รับมากกว่าหนึ่งพันบาทฉันเลยยอมนั่งรถแท็กซี่มา ไม่อย่างนั้นค่าโดยสารแพงหูฉี่คงไม่ได้กินเงินของฉัน

แต่กว่าพี่นิ้งจะเดินทางมารับก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งทุ่ม เธอขับรถเก๋งห้าประตูคันเล็กมาจอดเทียบตรงหน้า เปิดกระจกตะโกนเรียก

"ปันปันเร็วเข้า"

ฉันวิ่งปรู๊ดขึ้นมาฝั่งคนนั่ง ขึ้นรถมาได้ก็เหมือนขึ้นสวรรค์เมื่อเจอแอร์ ก็ฉันยืนรอตั้งชั่วโมงเชียวนะ ร้อนก็ร้อน หิวแล้วด้วย

"โทษทีนะ พอดีพี่เผลอหลับน่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่มันคืองานอะไรเหรอคะแล้วเราจะไปที่ไหน"

ข้อมูลตรงนี้ฉันไม่รู้เลย รู้เพียงแต่ว่าพี่นิ้งไม่ใช่คนไว้ใจไม่ได้ที่จะพาฉันไปขาย

"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้จ้ะ แล้วเราจะว้าวแบบว้าวมากๆ เอากระเป๋าใบใหญ่มาไหม เราอาจจะรับทิปหนักๆ เต็มกระเป๋ากลับบ้านนะ"

"ใหญ่พอไหมคะ"

ฉันชูกระเป๋าเป้ให้เธอดู

"เยี่ยมเลย ไปถึงพี่จะให้เราเปลี่ยนเสื้อผ้านะ และมีกฏให้ต้องทำตามอยู่นิดหน่อย"

"รับทราบค่ะ"

ฟังดูแล้วไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก ฉันพยักหน้ารับรู้แล้วนั่งเงียบๆ ไปตลอดทาง ผ่านไปสิบห้านาทีรถก็เลี้ยวเข้ามาในซอยดินสองข้างทางเป็นป่า ในใจฉันชักหวาดหวั่น เหล่ตามองพี่นิ้งเป็นระยะ ขอคืนคำได้ไหม.. ฉันชักจะไม่ไหวใจรุ่นพี่คนนี้แล้ว