พี่อย่าโหด

เครื่องดื่มที่ใช้เสิร์ฟเป็นเหล้าผสมโซดา ทั้งหมดจะถูกผสมใส่แก้วใสทรงเหลี่ยมให้สาวสวยนำใส่ถาดสแตนเลสเดินไปเสิร์ฟให้เหล่านักพนันตามโต๊ะ ในถาดของฉันมีเหล้าห้าแก้วน้ำเปล่าห้าแก้ว คนที่จัดเตรียมเอาไว้ให้คือผู้ชายหน้าเหี้ยมสองคนที่ประจำตำแหน่งบาร์น้ำ

รับถาดมาฉันก็ถือมันตามหลังผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อดูแนวทางการบริการ มองซ้ายมองขวาตามโต๊ะที่เดินผ่านเห็นสีหน้าแต่ละคนเคร่งเครียด ส่วนน้อยที่จะยิ้มร่ามีความสุขบ่งบอกชัดเจนว่าใครได้ใครเสีย แต่ที่ฉันสนใจคือทิปที่นักพนันชายคนหนึ่งยื่นให้สาวเสิร์ฟซึ่งฉันกำลังเดินผ่าน

แบงค์เทาสามใบเลยนะนั่น

ทิปเยอะขนาดนี้ เงินที่เล่นได้เสียคงไม่ธรรมดาแน่ๆ

"คนสวยพี่ขอเหล้าหนึ่งแก้ว"

มีคนกวักมือเรียกให้ฉันเดินถือถาดเข้าไปหา กฏบอกว่าห้ามพูดคุยกับแขก ฉันเลยทำเพียงยิ้มน้อยๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ ให้เขาหยิบแก้วเหล้าไปหนึ่งแก้ว ก่อนจะยื่นเงินสวนมาให้

"วันนี้พี่รวย เอาไปกินขนมนะ"

ฉันผงกศีรษะเป็นการขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับ ทว่าเขากลับวกมือมาสอดเงินลงในร่องอกของฉัน ฉันตกใจตัวแข็งทื่อ สองเท้าก้าวถอยหลังอัตโนมัติ

"ยิ้มหวานๆ" มีคนมากระซิบด้านหลัง ฉันหันขวับมองแผ่นหลังบางคนเธอคนนั้นที่เจอในห้องแต่งตัว

หวังดีหรืออะไร

แต่ฉันก็หันมายิ้มหวานให้แขกตามคำแนะนำแล้วเดินกลับมายังบาร์น้ำ คืนถาดให้คนชงเหล้าแล้วหยิบเงินตรงหน้าอกมาดู

"สองพัน!"

"ถ้าเธอรู้จักยิ้มจะได้มากกว่านี้" เป็นคนเดิมที่มาหยุดยืนด้านข้างแล้วพูดขึ้น ใบหน้าของเธอเหวี่ยงเหมือนคนไม่พอใจใครตลอดเวลา

"มากกว่านี้คือกี่บาทเหรอคะ"

ฉันถามออกไปด้วยความใสซื่อ อยากรู้ว่าพวกเธอทำงานได้เงินวันละเท่าไหร่กันแน่

"ก็หมื่นสองหมื่น เดินเยอะๆ ยิ้มเยอะๆ หยอกล้อเอาใจหน่อย พวกผีพนันที่มันเล่นได้จะควักให้ทิปไม่รู้จบ"

ฟังแล้วก็ร้องว้าวในใจ คืนหนึ่งเงินจะสะพัดเท่าไหร่กันนะ ขนาดเด็กเสิร์ฟยังได้คืนละเป็นหมื่นๆ เลย

ยังไม่ทันได้ถามชื่อเธอคนนั้นก็เดินไปเสิร์ฟ ฉันเดินตามไปบ้าง ตรงไปยังโต๊ะริมสุดที่มีคนกวักมือเรียก มาถึงก็ยิ้มหวานตามคำแนะนำ ยื่นถาดให้คุณลุงมีสร้อยทองคล้องลำคอให้หยิบแก้วเหล้าไป เขายื่นแบงค์เทามาให้สองใบทันที

ว้าว! ฉันยิ้มระรื่นในใจ ภายนอกยิ้มหวานรับเงินมากำแน่นแล้วหันถาดไปให้ผู้หญิงทางด้านซ้ายมือ หญิงมีอายุทำทรงผมตีกระบังลมสวมใส่เสื้อผ้าไหมสีน้ำเงินมองหน้าฉันพลางขมวดคิ้วสงสัย ไม่นานเธอก็ยิ้มแล้ววางมือลงบนท่อนแขนของฉัน

"ใช่ลูกสาวคุณพันกับคุณปริมไหม"

เฮือก! ฉันตัวชาวาบขาแข็งค้าง นึกได้เอาก็ตอนนี้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคุณนายชลิตาเพื่อนคุณแม่

"พวกเธอดูสิ หน้าเหมือนลูกสาวคุณพันกับคุณปริมที่ล้มละลายไปเมื่อปีที่แล้วเลย ตอนนี้หนีออกนอกประเทศ.."

คุณนายชลิตาเรียกให้เพื่อนร่วมโต๊ะหันมอง แต่ฉันไม่รอให้เธอพูดจบก็สาวเท้าเดินกลับมาวางถาดลงบนเคาน์เตอร์บาร์แล้วเข้ามายืนหลบมุมหอบหายใจอยู่ในช่องทางเดินคับแคบด้านใน ตั้งสติได้ก็ยกสองมือกดขมับ กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแล้วบอกตัวเองว่ามันคือเรื่องจริง

พ่อแม่ฉันล้มละลายและฉันก็ต้องดิ้นรนหาเงิน

ก็อกๆ เสียงเคาะผนังไม้ทำฉันสะดุ้งโหยงยกมือทาบอก แต่พอเห็นว่าใครเป็นคนทำเสียง ตกใจเมื่อครู่ถือว่าเด็กอนุบาล ฉันเหมือนจะช็อกตายมันเดี๋ยวนี้

"พี่โอบ!!"

พี่โอบยืนกอดอกพิงผนังทำด้วยไม้ ลากสายตาเย็นชามองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายรองเท้าผ้าใบ ฉันจึงรีบยกสองแขนขึ้นปิดบังหน้าอกด้วยความอับอาย แต่เขาไม่ได้สนใจความโป๊ของฉัน พี่โอบกลับมามองหน้าฉันแล้ว

"มาทำอะไรที่นี่" เขาถาม

"ละ แล้วพี่ล่ะคะ มาทำอะไร" ฉันย้อน

"ถามก็ตอบมา"

น้ำเสียงเข้มขึงขังทำฉันผวาตกใจ ใบหน้าหล่อแต่โหดของเขาก็ด้วย ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ไม่เคยชินเสียที

"มาทำงานค่ะ"

"ใครใช้ให้มาทำ"

"ปันมากับรุ่นพี่ ไม่มีใครใช้ทั้งนั้น"

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปรอที่รถ"

กุญแจรถสีดำถูกยื่นมาตรงหน้า ฉันไม่รับเพราะไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร

"อะไรคะ ปันทำงานอยู่ จะให้ไปรอที่รถทำไม"

"ปันปัน.." พี่โอบเรียกเสียงลอดไรฟัน เหมือนเขาจะโมโห "ไปรอที่รถ"

"แต่..."

"พี่สั่งให้เธอไปรอที่รถ"

เขาขึ้นเสียงทุบกำปั้นลงบนผนังด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาดำขลับคู่เรียวมีแต่ความน่ากลัวให้ฉันผวาซ้ำๆ และเลี่ยงที่จะทำตามคำสั่งไม่ได้

"ปันต้องบอกพี่นิ้งก่อน.."

"ไม่ต้อง! ห้านาทีต้องไปถึงรถ"

กุญแจรถถูกยัดใส่มือฉันแล้วพี่โอบก็เดินกลับเข้าไปห้องโถงใหญ่ พลันน้ำตาก็ร่วงเผาะอย่างห้ามไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาน่ากลัวหรือฉันอ่อนแอเกินไป

สุดท้ายฉันก็ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า วางชุดเดรสสีแดงเอาไว้ในล็อกเกอร์แล้วเดินตามทางเดินจนเจอคนเฝ้าประตูสองคน

"จะไปไหนน้อง ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานไม่ใช่เหรอ"

"เอ่อ.."

"เป็นสายมาหรือเปล่า"

ฉันรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัล "ไม่ใช่นะคะ พี่โอบให้หนูเลิกงานแล้ว"

"โอบ?"

"ใช่ค่ะ พี่โอบ..."

ในเมื่อเป็นเขาที่ออกคำสั่งก็เลยใช้ชื่อเขาเสียเลย

"น้องเฮียสิงห์ไง เปิดทาง"

อีกคนเปิดประตูอ้ากว้างให้ฉันเดินออกมาง่ายๆ แต่ดันมีชื่อแฟนชูครีมโผล่มาด้วย มันคืออะไร ฉันงงไปหมดแล้ว

ฉันเดินกลับมาทางเดิมจนมาถึงลานจอดรถ ในรถที่จอดอยู่มากมายมีรถ BMW สีดำจอดปะปนอยู่ ใช้กุญแจปลดล็อกประตูแล้วเข้าไปนั่งรอฝั่งคนนั่งตามคำสั่งโดยไม่ลืมสตาร์ทรถ ยื่นมือไปหยิบลูกอมฮอลล์ตรงช่องเก็บของตรงกลางมาแกะกินอย่างเคยชิน ชินที่ว่าน่าจะสองสามครั้งที่เคยโดยสารรถคันนี้ในช่วงก่อนนี้ที่ชูครีมถูกควบคุมความประพฤติ

คนขับยังไม่มาฉันเลยหยิบเงินสี่พันบาทออกมาดู หนีกลับก่อนแบบนี้ค่าแรงหนึ่งพันบาทจากพี่นิ้งคงไม่ได้

"เสียดายจัง อยู่อีกสักสองชั่วโมงอาจจะได้ถึงหมื่นก็ได้ เฮ้อ!"

ถอนหายใจอย่างเสียดาย ฉันอุตส่าห์เลื่อนนัดลูกค้ามีปัญหาชีวิตถึงสองคนมาเชียวนะ ไอ้คนบ้า!!

แป๊ก! ปึก!

ด่าในใจยังไม่ถึงนาทีเจ้าของรถก็เปิดประตูแล้วเข้ามานั่ง ไม่พูดไม่จา มือตบเกียร์เหยียบคันเร่งพารถเคลื่อนตัวออกไปจากที่นี่ทันที