MasukStay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 114 Sebastian's POV Napahawak ako sa alaga ko nang naramdaman ko ang pagtigas at pagtayo nito. She climbed onto the bed. She crawled toward me. Her hair fell over her shoulders. Her eyes locked on mine. I was hard. So hard. Just from looking at her. She put her hand on my chest. Her fingers traced the lines of my muscles. Down my stomach. Lower. Lower. Nang nakalapit na siya at bigla siyang umupo sa kandungan ko at sinimulang halikan ang labi ko. She straddled me. Her knees pressed into the mattress on either side of my hips. Her body was close to mine. So close I could feel her warmth. She kissed me. Soft at first. Then harder. Then deeper. Her lips moved against mine. Her tongue touched my tongue. Her hands tangled in my hair. I pulled her closer. My hands on her back. On her waist. On her hips. She moaned into my mouth. The sound went straight to my groin. “Fuck,” ungol ko nang hawakan ni Vanessa ang ari ko sabay himas nito. “Miss na miss ko na ang bibig mo sa a
Kabanata 113 Sebastian's POV Hindi ko mapigilang pagmasdan ang malusog naming anak. Kuhang-kuha niya ang kutis ng Mommy niya at sa akin naman ang mukha. May kutis siya ni Vanessa. Iyong mainit at ginintuang kayumanggi. At mukha ko naman ang namana niya. Ang mga mata ko. Ang ilong ko. Ang matigas kong baba. Sabi ng mga tao, kamukha ko raw siya. Hindi ko iyon makita. Si Vanessa ang nakikita ko sa kanya. Kahit saan. Sa kurba ng kanyang ngiti. Sa hugis ng kanyang mga tainga. Sa paraan ng pagkiling niya ng ulo kapag may gusto siyang malaman. Sana namana rin niya ang ugali nito. Ang kabaitan nito. Ang pasensya nito. Ang katatagan nito. Sana nakuha niya ang pinakamagandang katangian naming dalawa. “Matulog ka na pagkatapos nito. Para naman maka-score ako sa Mommy mo,” pabirong sabi ko kay Conrad kahit hindi naman siya sumasagot. Napatawa ako sa sarili kong biro. Mahimbing pa rin ang tulog ni Conrad. Wala siyang pakialam sa love life ko. Pero ako, meron. Matagal-tagal na rin. Sob
Kabanata 112 Sebastian's POV Pinunasan ko ang tagaktak kong pawis pagkatapos kong palitan ang punong diaper ng anak naming si Conrad. Napatingin ako sa anak ko. Nakahiga siya sa changing table, sinisipa ang maliliit niyang mga paa at winawagayway ang maliliit niyang mga kamay. Namumula ang mukha niya kakaiyak. Pero tumigil na ang pag-iyak niya ngayong malinis at tuyo na siya. "You are a messy little boy," sabi ko sa kanya. "Do you know that?" Tumingin si Conrad sa akin gamit ang malalaki niyang brown na mga mata. Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya. "That was a lot of poop. A lot. Hindi ko alam kung paano nakakagawa ng gano'n kabaho ang isang napakaliit na tao." Nag-gurgle si Conrad. Hinawakan niya ang sarili niyang paa. "Yes, you think it's funny now. But wait until you have kids. Then you'll understand." Isinuot ko ang malinis na onesie sa kanya. Maingat kong ipinasok ang mga braso niya sa manggas. Isa-isa kong isinara ang mga snap button sa ibaba. Napangiti ako dahil h
Kabanata 111 Vanessa's POV Makalipas ang ilang oras, inilipat kami sa isang private room. Soft blue ang kulay ng mga dingding. Malaki ang kama at mula sa bintana ay tanaw ang city skyline. Naupo si Sebastian sa isang upuan sa tabi ng kama. Si Conrad naman ay mahimbing na natutulog sa maliit na bassinet sa tabi niya. Mula nang umalis kami sa delivery room, hindi niya halos inaalis ang tingin niya sa baby. “Seb,” tawag ko. “Hmm?” “Look at me.” Agad siyang tumingin sa akin. Kita ko ang pagod sa mga mata niya. Halatang hindi siya nakatulog nang maayos sa loob ng halos dalawampu't apat na oras. “You need to rest,” sabi ko. “I’m fine.” “You’re exhausted, baby.” “I’m fine.” “Sebastian.” “I don’t want to miss anything.” Napailing ako. “Nothing is going to happen. He’s sleeping.” “What if he wakes up?” “Then I’ll wake you up.” “What if he cries?” “Then I’ll wake you up.” “What if he—” “Sebastian. Go to sleep. Ang OA ha.” Nag-atubili siya sandali bago tumango. Sinandal niya
Kabanata 110 Vanessa's POV Napakapit ako nang mahigpit sa kamay ni Sebastian dahil malapit nang lumabas ang anak namin. Nagsimula ang sakit alas-tres ng madaling-araw. Nagising ako dahil sa kakaibang pananakit ng ibabang bahagi ng likod ko. Noong una, akala ko mali lang ang pagkakahiga ko. Sinubukan kong matulog ulit. Pero hindi nawawala ang sakit. Mas lalo pa itong lumalakas. Mas nagiging madalas. Binilang ko ang pagitan ng bawat pagkirot. Agad kong ginising si Sebastian. "Seb. Seb, wake up." Mabilis siyang nagmulat ng mata. "What's wrong?" "The baby is coming." Napabangon siya nang sobrang bilis at muntik pang mahulog sa kama. "Now?" "Now." Napatingin siya sa orasan. Pagkatapos sa akin. Pagkatapos sa tiyan ko. Pagkatapos sa akin ulit. Namumutla ang mukha niya Malaki ang mga mata. At halatang nanginginig ang mga kamay niya. "Okay," sabi niya. "Okay. Okay." "Stop saying okay." "I'm trying to calm down." "It's not working." "I know." Agad niyang kinuha ang cellphone
Kabanata 109 Vanessa’s POV Umupo si Kimberly sa tabi ko at agad na ipinatong ang kamay niya sa tiyan ko. "Hi, baby," sabi niya. "It's your favorite auntie. Ang dami kong binili para sa'yo today. Galit na galit na sa akin ang parents mo, pero ikaw? Mahal na mahal mo ako." Parang sinagot naman siya ng baby dahil agad itong sumipa. Napanganga si Kimberly. "See? Kilala niya ako." Napatawa ako. "Feeling ko sinasabi niya, 'Please stop, Auntie Kim.'" "No way." "Sure ka?" "Oo. Ang sinasabi niya, 'More, Auntie Kim. More gifts, please.'" "Delusional ka." "Generous lang." "Delusional." "Generous." Pareho kaming natawa. Hindi rin nagtagal ay bumukas muli ang pinto. Pumasok sina Mommy Kiara at Daddy Chase na may bitbit na mga paper bag at containers ng pagkain. "Good morning!" masayang bati ni Mommy Kiara. "Mom!" sigaw agad ni Kimberly. "Good morning po," bati ko. Agad namang lumapit sa akin si Mommy Kiara. Katulad ng dati, para siyang doktor na nagsasagawa ng check-up. Sinu
Kiara’s POVEmosyonal akong umupo sa sofa pagkatapos umalis ni Chase sa bahay para sa kanyang business trip sa Mexico. Dalawang linggo siyang mawawala roon, at pagkatapos, Thailand naman ang pupuntahan niya.Hindi ko maiwasang kabahan. Alam kong trabaho lang iyon, pero iba ang pakiramdam kapag mag-i
Chase’s POVPagod na pagod ako galing sa sunod-sunod na meeting. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko habang nagmamaneho pauwi, parang bawat segundo humihila pababa sa akin. Pero kahit gano’n, malinaw ang nasa isip ko—si Kiara. Ang buntis kong asawa. Siya lang ang gusto kong makita. Gusto kong marinig
Kiara’s POVDahil marami ang nakakita sa nangyari kagabi sa labas ng ospital, hindi na ako nagulat nang kinabukasan ay nasa headline na agad sina Eliza at Chase sa halos lahat ng balita. Hindi ko na kailangang magbukas pa ng TV; sapat na ang sunod-sunod na notification sa cellphone ko. Mga kaibigan,
Kara’s POV“Jack!” sigaw ko nang bigla kong maramdaman ang matinding pagsakit ng tiyan ko matapos kong inumin ang gamot na ibinigay niya sa akin kanina. Parang pinipilipit ang loob ko. Napayuko ako at napahawak sa gilid ng mesa para hindi tuluyang bumagsak.“Jack!” ulit kong sigaw, mas malakas, pero







