บทที่ 5

“กรี๊ดด!! จะ ... เจ็บ ฮึก ๆ คุณหนูพรีนเจ็บ”

นิ้วเรียวนั้นก็หายเข้าไปภายในทีเดียวจนสุดข้อ ทำให้คนใต้ร่างที่กำลังสะท้านกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อของที่มีค่าได้ขาดพึ่งลงไปพร้อมเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลรินออกมาตามร่องนิ้ว

เสียงร้องของชนากานต์ ดึงสติของปภาวีที่เคยขาดหายไปเพราะความมึนเมาให้กลับมาแม้มันจะน้อยนิดก็ตาม เธอสัมผัสได้ถึงเยื่อบาง ๆ ที่ขาดลงพร้อมกับเสียงสะอื้นของคนใต้ล่าง

ปภาวีมองคนใต้ร่างด้วยแววตาสมเพช ไม่มีคำปลอบโยน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน และไม่มีความถนุถนอมต่อคนใต้ร่างเลยสักนิด เธอก้มลงประกบริมฝีปากกับปากอิ่มเพื่อปิดเสียงสะอื้นไว้

ขบเม้มแล้วสอดลิ้นเรียวเข้ามากวาดหาความหอมหวานด้วยความหื่นกระหาย ส่วนนิ้วเรียวขยับเข้าออกช่องทางรักเพื่อสร้างความคุ้นชินให้กับร่างกาย แต่เพียงไม่นานก็กระแทกกระทั้นเข้าไปจนเกิดเสียงน่าอายดังขึ้นกลบเสียงสะอื้นก่อนหน้า

“อ๊ะ ... อ๊าา” เสียงสะอื้นเพราะความเจ็บก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องคราญครางอย่างสุขสมเข้ามาแทนที่ จังหวะที่เร้าร้อนทำให้คนใต้ล่างไม่อาจรั้งสะโพกสวยให้ติดอยู่กับที่นอนได้อีกเลย

“อ๊ะ ... อร๊ายยย” เสียงหวานจบลงพร้อมกับสะโพกสวยที่ทิ้งตัวลงกับที่นอนด้วยความเหนื่อยหอบเมื่อคนด้านบนได้พามาส่งถึงฝั่งฝัน สีขาวขุ่นของน้ำรักผสมสีแดงสดจากพรมจารีย์กลายเป็นสีชมพูอ่อน พากันเอ่อล้นออกมาจากช่องทางรักไม่ขาดสาย

ร่างกายเกร็งกระตุกภายในตอดรัดจนเจ้าของนิ้วเรียวทำหน้าเหย่เกเนื่องด้วยความเจ็บปวดจากการถูกบีบรัดที่นิ้วเรียว

“เหอะ! หมดแรงเลยเหรอ” ถ้อยคำเย้ยหยันเฉียบเย็นหลุดจากเรียวปากอย่างไม่ไยดี ปภาวีปรายตามองร่างเปล่าเปลือยของหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่าง ด้วยแววตาแข็งกระด้าง ก่อนจะกระชากนิ้วออกจากช่องทางรักอย่างไม่ปรานี

ทว่าชนากานต์ไม่ตอบโต้ในทันที เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ จ้องสบดวงตาของคนที่อยู่เหนือร่างด้วยแววตาตัดพ้อ เจ็บปวดและแหลกสลาย

นี่น่ะหรือคือคำทักทายของคนที่เพิ่งพรากสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของเธอไป

“พูดไม่ออก ติดใจใช่ไหมล่ะ เหอะ! ก็คงไม่แปลกครั้งของเธอหนิ ก็สนุกดีนะ ฉันชอบ”

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือกระทบผิวหน้าดังสะท้อนก้อง ใบหน้าคมสะบัดตามแรง ก่อนจะตวัดสายตามองกลับมาอย่างเดือดดาล

“กล้าตบฉันงั้นเหรอ ห๊ะ!!”

เสียงตวาดแหลมปะทะกลางอากาศ ก่อนที่มือสองข้างจะกดตรึงแขนชนากานต์แน่นกับฟูกจนเนื้อจมลึกลงในผืนผ้า ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด

“ฮึก ๆ พรีนเจ็บ ... คุณหนู ปล่อยยย”

“เจ็บสิดี อย่าอวดดีกับฉันอีก!” เสียงเฉียบคมของปภาวีปักลงกลางใจชนากานต์ยิ่งกว่าคำใดในค่ำคืนนี้ ดวงตาคมกริบมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนเธอเป็นสิ่งไร้ค่า แล้วถ้อยคำต่อมาก็ซ้ำเติมจนเธอนั้นแทบหายใจไม่ออก

“จำใส่หัวเอาไว้ให้ดี เธอมันก็แค่ผู้หญิงใจง่าย ที่เสนอหน้ามานอนถ่างขาให้ฉันเอาถึงที่ ... น่าสมเพช!!”

ริมฝีปากบางพ้นคำเย้ยหยันออกมาโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนฟังเลยแม้สักนิด

ชนากานต์ตัวสั่นระริก ขณะที่น้ำตาร้อนผ่าวค่อย ๆ คลอเบ้าตา เธอไม่อยากมองหน้าหรือสบตากับคนตรงหน้าอีกต่อไป ความเจ็บจากคำดูแคลน ด้อยค่าเทียบไม่ได้เลยกับความอับอายที่กำลังพุ่งเข้าถาโถมในตอนนี้ เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนพูดทั้งเสียงสะอื้นอย่างสะกดกลั้น

“คุณนั่นแหละที่น่าสมเพช! พรีนไม่น่าเป็นห่วงคุณเลยจริง ๆ”

คำพูดสุดท้ายของชนากานต์แผ่วเบาราวกับว่าแรงทั้งหมดที่มีถูกใช้ไปกับการต้านทานน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหนออกมา เธอเบือนหน้าหนีผู้หญิงใจร้ายตรงหน้า พยายามหยัดดายลุกขึ้นจากเตียงเพื่อที่จะออกจากสถานที่นี้ให้ไวที่สุด

แต่เพียงแค่ขาข้างหนึ่งแตะพื้นความเจ็บร้าวก็แล่นพรวดขึ้นมาจากกึ่งกลางร่างจนเธอต้องทรุดนั่งลงอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเหยเกแ้วยความเจ็บก่อนยกมือข้างหนึ่งกุมบริเวณท้องน้อย

เสี้ยวนาที เธอพยายามตั้งสติฝืนใจลุกขึ้นอีกครั้ง แม้จะต้องกัดฟันแน่นและเดินกะเผลกด้วยความเจ็บเธอก็ยอม มือเรียวสั่น ๆ คว้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายบนพื้นมาสวมใส่ลวก ๆ ทั้งที่ร่างยังไม่พร้อม แล้วรีบเดินไปยังประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่เธอเคยห่วงใยอีกเลย

“ทำอะไรลงไปวะไอ้ภัค ...”

คล้อยหลังชนากานต์เพียงครู่ ปภาวีก็เอนกายพิงพนักหัวเตียงอย่างหมดแรง ฝ่ามือยกขึ้นกดขมับรู้สึกถึงอาการมึนตื้อที่หลงเหลือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ทว่าแรงตบเมื่อครู่ก็ทำสติที่เคยพร่าเลือนก็ค่อย ๆ คืนกลับมา ทำให้สามารถประมวลผลได้ว่าเหตุการณ์ก่อนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

สายตาเลื่อนลงมองผ้าปูเตียงสีขาวที่ยับย่น เสื้อผ้ากระจัดกระจายทั้งบนพื้นและบนที่นอน ก่อนจะหยุดนิ่งที่รอยเลือดจาง ๆ บนผ้าห่มผืนใหญ่

“ครั้งแรกงั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ไม่อยากเชื่อสายตาเท่าไรนัก ตอนแรกเธอก็แค่พูดเพื่อต้องการเอาชนะไม่คิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

ทว่าในอกกลับถูกบีบแน่นขึ้นมาดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น ความรู้สึกต่าง ๆ มากมายไหลเวียนเข้ามาในหัวหากแต่มันกลับไม่ใช่ความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปแต่อย่างใด มันเป็นความภูมิใจที่แฝงไว้ด้วยความสะใจ ที่ได้เป็นคนแรก...ได้แตะต้องสิ่งที่อีกฝ่ายหวงแหนที่สุด

เพราะนี่ไม่ใช่แค่ได้ครอบครอง แต่มันเป็นการที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกผิด รู้สึกแปดเปื้อน จนต้องเป็นฝ่ายเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป โดยที่เธอไม่ต้องเปลืองคำพูดไล่เหมือนที่ผ่านมา

สิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้เป็นคนผิด ชนากานต์ต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อนทุกอย่าง

ทำตัวใสซื่อ แต่สุดท้ายก็ไม่ต่างจากผู้หญิงเต้าไต่หวังใช้บันไดทางลัดถีบผลักตัวเองให้สูงขึ้น

“เธอมันน่าสมเพช ... พรีน”รอยยิ้มเย็นเฉียบแตะแต้มที่มุมปาก ก่อนเธอจะเอ่ยเสียงเบาอย่างดูแคลน แล้วลุกเข้าห้องน้ำ ล้างร่างกายกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงหลับตานอนโดยไม่รู้สึกละอายใจอะไรเลย

เช้าวันถัดมา ...

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ทอดเงาบางเบาทาบลงบนร่างบางที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เสียงสะอื้นเงียบ ๆ มาตลอดทั้งคืน ชนากานต์ไม่ได้นอนแม้แต่นาทีเดียว ดวงตาแดงช้ำบวมเป่งจากการร้องไห้แทบไม่หยุด

เธอเกลียด เกลียดตัวเอง เกลียดที่ปล่อยให้เกิดเรื่องนั้นขึ้น เกลียดที่ใจอ่อนและไม่แข็งแรงพอจะปฏิเสธหรือขัดขืน เกลียดที่คนที่พรากสิ่งมีค่าที่สุดของเธอไป กลับเป็นคนที่เกลียดเธอที่สุด

น้ำตาหยดสุดท้ายไหลซึมลงบนปลอกหมอนอย่างไร้เสียง ก่อนที่เธอจะใช้หลังมือเช็ดมันออกอย่างลวก ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง หัวใจหนักอึ้งแววตาว่างเปล่า เธอกำชับตัวเองในใจว่าตั้งแต่วันนี้ไปจะไม่พูด ไม่มอง ไม่ข้องแวะกับเขาอีกเลย จะทำเหมือนว่าไม่มีเขาอยู่ไม่มีตัวตนและเธอจะฟังป้าน้อยทุกอย่าง

แล้วจะทำเหมือนว่าเรื่องราวทุกอย่างนั้นไม่เคยเกิดขึ้น

เมื่อจบความคิดนั้นเธอเดินเข้าห้องน้ำถอดเสื้อผ้าเข้าไปยืนใต้ฝักบัวปล่อยให้น้ำที่เย็นเฉียบไหลรดลงบนร่างกายอย่างเงียบงัน หวังให้น้ำล้างคราบความทรงจำที่เจ็บปวดออกไปให้หมด

แล้วเพียงไม่นานเธอก็เดินออกมายืนอยู่หน้ากระจก มองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างนึกสมเพช ซอกคอขาวปรากฏรอยจ้ำแดงเป็นดวง ๆ อย่างเด่นชัด เธอเอื้อมมือแตะเบา ๆ ความอับอายตีตื้นขึ้นมาอีกระลอก ลมหายใจขาดห้วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันหน้าหนีจากกระจก

มือเรียวหยิบแปรงขึ้นหวีผมอย่างรวดเร็ว ปล่อยปอยผมลงมาปิดรอยแดงไว้ให้มิด แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา ก้าวเดินลงบันไดตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ มุ่งหน้าไปยังห้องครัวที่ป้าน้อยมักจะอยู่ในช่วงเช้า

“มีอะไรให้พรีนช่วยไหมคะป้า” เธอเอ่ยถามทันทีที่มาถึง  น้อยเงยหน้าขึ้นจากการล้างผัก เหลือบมองหลานสาวด้วยแววตาแปลกใจปนเอ็นดู

“อ้าว ตื่นเช้าจังเลยนะพรีน”

“ค่ะป้า วันนี้พรีนว่าจะช่วยป้าทำความสะอาดบ้าน แล้วก็ล้างของในครัวด้วยค่ะ”

“อืม ก็นะดีลูกป้าเหมือนจะจับไข้อยู่ด้วยเหมือนกัน ได้พรีนมาช่วยก็เบาแรงได้เยอะ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีนจัดการเอง”

“เอ่อพรีน ว่าแต่มหาลัยเปิดวันไหนล่ะป้าจะได้ขออนุญาตคุณหญิงท่านพาไปซื้อเครื่องแบบเอาไว้ก่อน”น้อยเอ่ยถามขณะจับผักใส่ลงในตระกร้า ก่อนละสายตามองหลานสาวและรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

“อีกสองอาทิตย์ค่ะ”

“อืม ค่อย ๆ ปรับตัวไปเนาะลูก เดี๋ยวพอไปมหาลัยมีเพื่อนใหม่ก็คงจะไม่เหงาแบบนี้”

“พรีนไม่เหงาหรอกค่ะป้าน้อย ณัฐก็มาเรียนที่นี่ด้วยค่ะ”

“ณัฐลูกชายผู้ใหญ่พงษ์น่ะเหรอ?” หญิงสูงวัยชะงักเล็กน้อยก่อนเงยหน้าหันมามองหลานสาวเมื่อได้ยินชื่อของลูกชายผู้ใหญ่บ้านสมัยยังอยู่ที่เชียงใหม่ ว่าอีกฝ่ายนั้นก็เดินทางมาร่ำเรียนที่กรุงเทพฯด้วยเหมือนกัน

“ใช่ค่ะ”

“งั้นก็ดีเลยสิจะได้เรียนเป็นเพื่อนกัน”น้อยว่าพลางหยิบจานสองใบจากชั้นวางแล้วยื่นส่งให้หลาน “เดี๋ยวพรีนเอาสองจานนี้ไปจัดบนโต๊ะก่อนก็แล้วกันนะ เดี๋ยวที่เหลือป้าถือไปเอง”

“ค่ะป้า”

“เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนพรีน”