Destiny 1

ในห้องโถงกว้าง ผนังหินอ่อนลวดลายสีดำสนิทสลับกับกระจกเงาสีทองวาววับ บนเพดานหลุมมีแชนเดอเรียอันใหญ่ที่ทำหน้าที่เป็นแสงไฟให้ความสว่างเพียงหนึ่งเดียวในเวลานี้

แสงสีนวลของมันไม่มากมายถึงขนาดทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสวอย่างถ้วนทั่ว แต่ก็มากพอจะส่องลงมาบนร่างซูบผอมที่นอนหมอบอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำสลับกับรอยกรีดและรอยแตกที่ผสมปนเปกันอยู่บนผิวหนังหยาบของชายผู้นั้นอย่างไม่อาจคิดจินตนาการถึงความเจ็บปวดที่ต้องพานพบเลยทีเดียว

โลหิตสีแดงฉานไหลเลอะไปบนพลาสติกสีใสที่ถูกนำมาลองไว้ ไม่ให้เลือดสกปรกต้องเปรอะเปื้อนลงหินอ่อนราคาแพง

ร่างกำยำในชุดสูทผูกเนกไทสีดำสนิทดูคล้ายมัจจุราชมาปิดวิญญาณแต่แท้จริงแล้วมันก็เป็นเพียงยูนิฟอร์มในเวลาทำงานก็เท่านั้น

เดินผละออกจากร่างที่นอนกระอักเลือดออกมาจนตัวงอบนพื้น มาหาผู้เป็นนายเพื่อรายงานความล้มเหลวจากการคาดคั้นในครั้งนี้ ในมือยังคงถือท่อนเหล็กหนาสำหรับการทรมานอยู่

“นายท่านครับ” เสียงใหญ่เอ่ยเรียกนายท่านของตนด้วยท่าทีนอบน้อม

“…”

“มันไม่ยอมปริปากบอกอะไรเลย”

“คิดว่าต่อให้ทรมานจนตาย มันก็คงไม่ยอมพูดครับ”

“หึ” มุมปากหยักคาบบุหรี่ยี่ห้อดังเหยียดยิ้ม

แค่เสียงในลำคอแกร่งเพียงเล็กน้อยก็พาให้อุณหภูมิโดยรอบเย็นลงได้ด้วยเพราะชายหนุ่มผู้นี้ คือ เอริค อีวานเชรด

อีวานเชรดผู้ยิ่งใหญ่แห่งอิตาลี ฉายาที่เพิ่งได้รับมาพร้อมตำแหน่งที่ไม่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งตัว

กายสูงใหญ่กำลังนั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้าไปมา แผ่นหลังกว้างพิงลงบนโซฟาหนังตัวหนึ่งดูดเอากลุ่มควันเทาเข้าปาก ซี๊ดเบาๆ ก่อนจะปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ออกทางปลายจมูก ไม่อาจบอกถึงอารมณ์ที่แน่ชัดของรอยยิ้มนั้นได้ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลแสนลึกลับนั้นไม่ละไปจากสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้า

สำหรับเขามันไม่ได้มีค่าพอให้มองเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำไป

“ไอ้นิค” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยเรียกมือขวาคนสนิทที่ที่เติบโตมาด้วยกันกับเขา แต่กระนั้นก็ยังทำให้เขาพอใจในวิธีการทรมานของมันไม่ได้ สงสัยต้องส่งไปฝึกใหม่เสียแล้ว

“ครับนาย”

“สิบปีในสนามไม่ช่วยทำให้มึงมีปัญญาทำงานให้มันได้เรื่องกว่านี้เลยงั้นสิ” น้ำเสียงเย็นเอื้อนเอ่ยออกมาทีละประโยคอย่างไม่รีบร้อน

“ข..ขอโทษครับนาย”

มือหนาข้างหนึ่งยกแก้วไวน์จากโต๊ะข้างกายมาถือไว้พลางกลิ้งของเหลวสีแดงเข้มด้านในไปมา

ไวน์ที่ใช้เวลาหมักหลายร้อยปีเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะทำให้เขาพึงใจในคืนที่น่าหงุดหงิดนี้ จมูกโด่งสูดดมกลิ่นของมัน ก่อนยกแก้วใสขึ้นจิบลิ้มรสชาติขมปร่าแสนคุ้นเคย ปิดเปลือกตาลงดื่มด่ำไปกับมันอีกครั้งและอีกครั้ง

“ถ้าคราวหน้ามึงเป็นอีก กูหวังว่ามึงคงรู้ว่ามันจะเป็นยังไง”

“ผมทราบดีครับ”

ใบหน้าคมเงยขึ้นปล่อยกลุ่มควันก้อนสุดท้ายของมวนนี้ให้ค่อยๆลอยออกจากปากหยักช้าๆ

ความตั้งใจแรกที่กะจะนั่งดูเฉยๆคงต้องพับเก็บไปอย่างช่วยไม่ได้

เอื้อมไปหยิบขวดไวน์ที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกลนักมาถือไว้ ก่อนนำพาร่างกายหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินเข้าไปหาสิ่งที่นอนอาบโลหิตอยู่ใต้แสงสว่างนั่นอย่างช้าๆ

ถึงเวลาต้องออกแรง

อีวานเชรดผู้ยิ่งใหญ่ ปรากฏกายออกมาจากมุมใดมุมนึงของความมืดมิด สวมใส่เพียงสแล็คสีดำแบรนด์ดัง ท่อนบนว่างเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามไร้ซึ่งเสื้อผ้าปกปิด บนแผ่นหลังมีรอยแผลเป็นเก่าจากการถูกลอบทำร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน

สวะไร้ค่าที่ไม่กล้าแม้แต่จะปรากฏกายขึ้นมาซึ่งหน้าชายหนุ่ม ทำได้เพียงลอบกัดจากด้านหลังในยามพลั้งเผลอ น่าตลกสิ้นดีคนเช่นนี้รอบตัวเขามีอยู่มากมาย

แขนสองข้างลายล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเรื่อยไปจนถึงมือสากกำขวดไวน์ในมือไว้ คืนนี้มันจะเป็นผู้ส่งวิญญาณสวะตัวจ้อยตรงหน้าให้กลับไปหาโคตรเหง้าเก่าเสียที

เท้าแกร่งเดินมาหยุดลงบนพลาสติกใสบริเวณกลางอกของใครอีกคน ในท่ายืนคร่อมเช่นนี้จะช่วยเข่าคู่นี้ย่อลงไปล็อกไม่ให้ขยับหนีการลงทัณฑ์นี้ไปได้

ใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือดสีสดผิดแปลกไปจนไม่เหลือเคล้าเดิม ส่งเสียงร้องโหยหวนอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นกลับเข้ามาเมื่อแขนสองข้างทุกกดทับด้วยเข่าหนาของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ซ้ำลงไปบนรอยกรีด รอยจี้ และรอยเฆี่ยนตีจากแส้ก่อนหน้า แววตาตื่นตระหนกเบิกโพลงสุดขีดขึ้นไปอีกเมื่อลืมตามาเห็นว่าบุคคลตรงหน้าตนนั้นเป็นใคร

“ท..ท่าน ท..ท่านเอริค” น้ำเสียงสั่นเครือจนฟังไม่ได้ศัพท์ว่าคำที่เอื้อนเอ่ยนั้น หมายความถึงสิ่งใด

แม้จะรับการทรมานมามากมายแต่ก็ไม่คิดจะปริปากพูดสิ่งใด ด้วยเพราะคิดว่าอย่างไรเสีย คนพวกนี้ก็ไม่กล้าจะฆ่าเขาหรอก ความลับที่เก็บไว้จำเป็นต่อคนเป็นนายใหญ่ของพวกมัน

แต่แล้วความคิดโง่เง่าก็ไม่ได้ช่วยให้รอดออกไปได้อย่างคนเป็นจริงๆ

บัดนี้มัจจุราชตัวจริงได้ปรากฏตัวตรงหน้านี้แล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาที่ใครต่อใครต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่ามันดึงดูดเพศเมียน้อยใหญ่ทุกคนให้มาตกหลุมพรางได้แค่เพียงปรายตามอง ก้มลงไปกระซิบข้างหูชายแก่อายุกว่าเขาตรงหน้า พลางเอ่ยประโยคเบาๆว่า “buona fortuna”

( buona fortuna (บวนนา ฟอร์ตูน่า) ขอให้โชคดี )

เทไวน์ใส่แก้วในมือพร้อมกระดกดื่มเป็นครั้งสุดท้าย โยนแก้วเปล่าทิ้งไปไม่ไยดี ส่งมือสากไปบีบปากที่มีความลับบางอย่างซ่อนเอาไว้

ในเมื่อมีโอกาสพูดแต่กลับไม่คว้าไว้..

ทิ่มปากขวดไวน์ลงไปที่ปากนั่น ก่อนจะใช้แขนสองข้างตอกอัดมันลงไปในลำคอจนสุดแรง

ก็อย่าได้มีโอกาสพูดสิ่งใดอีกเลย..

สิ่งมีชีวิตตะเกียกตะกายเพื่อให้ตนหลุดพ้นไปตามสัญชาตญาณสัตว์ที่มีเลือดเนื้อรู้เจ็บรู้ปวด แต่มันก็หาได้ช่วยให้มันรอดชีวิตไปจากเงื้อมมือของผู้ยิ่งใหญ่ไปได้ สายเกินไปจะร้องขอชีวิต

เลือดโสโครกกระเด็นไปทั่วบริเวณรวมถึงร่างกายแกร่งของเอริค เป็นภาพที่น่าสยดสยองจนเหล่าผู้ทรมานทั้งหลายที่แม้จะเคยผ่านการฝึกเรื่องเหล่านี้มานักต่อนักยังถึงกับต้องก้มหน้าหนี

แต่สำหรับ เอริค อีวานเชรด ผู้นี้กลับมีเพียงแววตาว่างเปล่า

หลับตาลงเงยหน้ารับแสงจากเบื้องบน ลิ้นหนาดุนแก้มสาก เปิดปากรับอากาศเข้าปอด

หอมมาก

หวานยิ่งกว่าไวน์ขวดไหนๆ

กลิ่นคาวสดใหม่ถูกใจเขาเหลือเกิน

ดื่มด่ำกับรสชาติของช่วงเวลา เป็นอีกคราที่ได้อาบเลือดโสมมของศัตรู

เรื่องแรก TWINS มาเฟียแฝดคลั่งรัก จบแล้ว

ฝากติดตามคอมเมนต์ กดติดตาม กดไลก์