ตอนที่ 10 ปฏิบัติการจู่โจม

แต่ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง...

          “รับอะไรดีครับ”

นาบีเหลือบมองเมนูเครื่องดื่ม ก่อนเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่จงใจให้ดังพอที่คนข้างๆ จะได้ยิน...

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมากับการขยับตัวเล็กน้อยนั้น ก็เพียงพอจะรบกวนสมาธิของเป้าหมายทั้งสองโดยไม่ต้องแตะต้องเลยด้วยซ้ำ

^_<>^

          นาบียกแก้วขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมสวยเหลือบไปสบกับเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหนีราวกับไม่ได้ตั้งใจ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย

ภารกิจที่ได้รับมอบหมายนั้น ชัดเจนอยู่ในหัว เธอต้องทำให้เขาสนใจ และต้องทำให้เขารู้ว่า เธอก็สนใจเขาอยู่เช่นกัน และจากแววตาที่เริ่มหันกลับมามองซ้ำอีกครั้งของเป้าหมาย นาบีก็รู้เลยทันทีว่า…เธอได้ก้าวเข้ามาใกล้เป้าหมายไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว...

แต่ทว่าอีกด้านหนึ่ง...

“กูจะลุกไปล่ะนะ...”

“ยังก่อน...เธออาจจะมากับใครก็ได้นะ มึง*เสร่อเข้าไป เดี๋ยวได้หน้าแตกหรอก”

“กูก็แค่เข้าไปทักน้องเขามั้ย”

“รอสักพัก เชื่อกู”

“กูว่าน้องเขา ต้องเอามึงแน่ว่ะ มึงว่ามั้ยวินทร์”

“กูไม่รู้”

เพราะอนาวินทร์ไม่แน่ใจสายตาคู่นั้นเลย ถ้าจะเข้าข้างตัวเอง ก็จริงอย่างที่เพื่อนของเขาพูด แต่ถ้าไม่ เธอก็แค่หว่านเสน่ห์ตัวเองเล่นๆ ก็แค่นั้นเอง

“มึงลองสักหน่อยไม่ดีเหรอวินทร์...”

“มึงบ้าไปแล้วเหรอภูริ กูมีไอรินแล้ว...”

“ลืมไอรินไปสักวันไม่ได้เลยเหรอ เป็นกูหน่อยไม่ได้นะ ป่านนี้จัดไปแล้ว สวยจริง สวยแบบไม่มีอยู่จริงอ่ะ นางฟ้าชัดๆ”

15 นาทีต่อมา...

          “กูว่า นานไปแล้วมั้ง น้องนาบีเขามาคนเดียวแหละ ตั้งแต่น้องนาบีเข้ามา มองมึงเป็นร้อยครั้งแล้ว มึงทนได้ไงวะวินทร์”

          “อืม...”

นั่นสิ อนาวินทร์ทนได้ยังไง

          “อ่าว...เฮ้ย! น้องเขาลุกแล้วว่ะ อย่าบอกนะ ว่ากลับแล้ว”

          “ไปห้องน้ำหรือเปล่า?”

          “อืม...กูว่าไม่ใช่ล่ะ น้องเขาเดินไปที่ประตู...นั่น! เกมโอเว่อร์เลยมึง...น้องเขากลับแล้ว...ให้ตายสิ...*เสียดายฉิบ! เพราะมึงนั่นแหละไอ้วินทร์บอกให้กูรอ...เป็นไง...*อดแดกเลย...”

          “มึงมีแชทน้องเขานี่ จะกลัวไรวะ ทักไปสิ น้องเขาอาจจะรอมึงอยู่หน้าประตูก็ได้นะภูริ”

          “เออ จริงว่ะ”

.....................

          และ...1 ชั่วโมงต่อมา...

          @โรงแรมสุดหรู...

          ติ๊ด! ติ๊ด! แกร๊ก!

          ประตูห้องสวีทหรูถูกเปิดออก พร้อมกับพนักงานชายสองคนกำลังประคองร่างของชายหนุ่ม ที่อยู่ในสภาพกึ่งเมา เขาแทบจะไร้สติ แต่ประสาทสัมผัสของเขายังคงรับรู้ แต่ทว่าร่างกายกลับทรงตัวเอาไว้ไม่ไหว

ชายทั้งสองพาเขาเข้ามาภายในห้องอย่างระมัดระวัง กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ อบอวลตามแรงหายใจที่ไม่สม่ำเสมอ ศีรษะของเขาก้มต่ำ ไหล่กว้างเอนพิงแขนพนักงานคนหนึ่ง

          “เอ่อ...ผมวางไว้บนเตียงนะครับ”

พนักงานชายคนหนึ่งหันไปบอกสาวสวยชุดเดรสสีแดงที่ยืนรออยู่ภายในห้อง

          “ได้ค่ะ” นาบีพยักหน้าตอบรับ

          ทั้งสองช่วยกันพาร่างชายหนุ่ม วางเขาลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวัง เส้นผมที่เคยเนี้ยบปรกหน้าผาก เขาขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะรู้สึกตัว แต่ก็ได้เพียงพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง

          “งั้น ผมสองคนกลับก่อนนะครับ”

          “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

นาบีมองไปที่ร่างใหญ่บนเตียง ภารกิจที่ต้องทำในตอนนี้ คือทำทุกวิถีทาง ที่นาบีจะได้คลิปภาพและเสียง เพื่อเป็นหลักฐานสำคัญในการสร้างความร้าวฉานของคนทั้งคู่

          ด้านนอกห้อง...

          “ไปเถอะ เหลืออีกคน ที่ต้องพาส่งกลับบ้าน งานนี้ทำไมมันง่ายจังเลยวะ คืนเดียวคนละ 2 หมื่น แค่วางยาและพามาส่ง”

          “มึงว่าแปลกมั้ย ทำไมผู้หญิงคนนั้นจะต้องวางยาด้วย สวยขนาดนั้น หรือไอ้ผู้ชายมันโง่วะ”

          “นั่นสิ โง่มาก สวยขนาดนั้น มึงเห็นตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในคลับมั้ย ผู้ชายในคลับ *แมร่งมองกันจนตาเป็นมันเลยอ่ะ แต่ไอ้ผู้ชายคนนี้กลับไม่สนซะงั้น แต่ก็ถูกเลือก *โชคดีฉิบ...”

          “เอ่อ แล้วผู้ชายอีกคน มึงให้ใครเฝ้าไว้หรือยัง ไม่ใช่กลับไปที่คลับแล้วไม่เจออีกนะ”

          “ไม่ต้องเฝ้าหรอก รายนั้นโดนยานอนหลับไป พรุ่งนี้เช้าจะตื่นหรือยังไม่รู้เลย...ไปเถอะ ทำภารกิจให้เสร็จ จะได้กลับไปนอน”

          “โอเคๆ”

.......................

          อีกด้านหนึ่ง...

          ห้องสวีทรูม...

          แสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมข้างเตียงทอดเงาพาดผ่านร่างสูงที่นอนเอนอยู่บนเตียงกว้าง ชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพเสื้อหลุดลุ่ย กระดุมเปิดออกไปหลายเม็ด ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับยาปลุกกำหนัด ลมหายใจหนักหน่วงและไม่สม่ำเสมอ

‘ยาจะออกฤทธิ์ภายใน 10-15 นาทีเป็นอย่างต่ำ พอมีเวลาให้เธอจัดฉากนะนาบี...ฉันจะไม่ได้อยู่ด้วยกับเธอ...เพราะฉันกลัวตาวินทร์สงสัย...ยังไงเธอก็ดูแลตัวเองด้วยนะ’

“...” นาบียืนอยู่ปลายเตียง สองมือกำแน่นจนปลายนิ้วซีด เธอมองเขาด้วยสายตาสับสนปนหวาดระแวง กึ่งกลัวกึ่งกล้า

“ผ่านไป 12 นาทีแล้ว ทำไมเขายังเงียบนะ”

นาบีจับเวลามองดูเขาอยู่ข้างเตียง เขาจะต้องมีสติกว่านี้ เพื่อที่จะได้โต้ตอบกับเธอได้ แต่นี่เขายังไม่มีปฏิกิริยาโต้กลับ หรือว่า อาจเป็นเพราะยายังไม่ออกฤทธิ์กันนะ

“...”

เวลาผ่านไปราว 3 นาที...

“อึ้มมม์...”

เสียงทุ้มพร่าพึมพำออกจากปากหนาพร้อมกับร่างกำยำเริ่มที่จะขยับตัว

“...” ดวงตากลมโตมองไปที่เขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“...” เธอจ้องไปที่เขาเขม็ง ราวกับ รอจังหวะที่จะเริ่มปฏิบัติการจู่โจม

เขาขยับตัวเล็กน้อย มือหนาเริ่มปัดป่ายไปมา ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ แต่ไม่นานร่างกายกลับเริ่มเกร็ง กระสับกระส่าย ราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายใน ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นครึ่งหนึ่ง มองเลื่อนลอย หายใจแรงขึ้นทุกที เสียงครางต่ำหลุดออกมาอย่างทรมาน

“นะ-น้ำ” เสียงพร่าเพ้อคราง

“นะ-น้ำเหรอคะ?”

หัวใจของนาบีเต้นแรงจนแทบทะลุอก มันไม่ได้อยู่ในแผนที่นาบีคาดการณ์เอาไว้เลย เธอจะต้องทำตามคำขอเขาหรือเปล่านะ? และนี่…คืออาการของฤทธิ์ยาที่กำลังทำงานใช่มั้ย?

          เขาพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่แรงไม่พอ ร่างสูงล้มกลับลงไปบนเตียง มือใหญ่คว้าผ้าปูที่นอนแน่น เส้นเลือดที่ลำคอปูดชัดเจน เหงื่อเริ่มผุดซึมตามหน้าผากและแผ่นอก

          “เอ่อ...”

นาบีสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมสติ ความกลัวแล่นวาบเมื่อเห็นสภาพเขาที่เริ่มไม่ปกติ สายตาเธอกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะตัดสินใจไปหยิบขวดน้ำดื่มในตู้เย็น มาใส่ในมือของเขา เสร็จแล้วเธอถอยออกมายืนมองดูอยู่ห่างๆ

“ธะ-เธอทำอะไรฉัน...”

ดวงตาคมพยายามเพ่งมองไปที่ร่างอวบอิ่มของสาวชุดเดรสแดงสุดเซ็กซี่ มองแว๊บเดียว อนาวินทร์ก็รู้ว่าเป็นเธอแน่นอน

ก่อนหน้านั้น เขาดื่มบรั่นดีลงไปแค่สามแก้วเท่านั้นเอง แต่ทว่าแก้วที่สี่ เขาเริ่มมึนงง จากนั้นสติก็เริ่มลางเลือน ร่างกายไม่อาจขัดขืนได้ ในตอนที่พนักงานสองคน พาอนาวินทร์มาที่นี่

“หนูชอบคุณค่ะ”

นาบีเริ่มปฏิบัติการภารกิจของเธอทันที ใบหน้าหวานหันไปมองกล้องเล็กๆ ที่เธอเตรียมไว้ถูกซ่อนในแจกันดอกไม้ตรงโต๊ะข้างหน้าต่าง มุมมองพอจะจับภาพเตียงได้ชัดเจน สมาร์ทโฟนของเธออยู่ในมือ พร้อมส่งสัญญาณไปยังกล้องตลอดเวลา ปุ่มบันทึกพร้อมเพียงแค่แตะครั้งเดียว แต่นาบีต้องแน่ใจว่า

หนึ่ง...เขาไม่มีแรงพอจะทำร้ายเธอ

สอง...ภาพที่ได้ชัดเจนพอจะใช้ต่อรองได้

และสาม...เธอต้องมีทางหนีทีไล่

……………………