Mag-log inเธอกับเขาจะทำอย่างไร เมื่อต้องสลับร่างกัน ความหวานมันก็บังเกิด ในเมื่อทั้งสองเป็นคู่กัดกัน และต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านอีกของอีกฝ่าย
view more“อย่าบอกนะว่าตอนไปเรียน เธอใส่กางเกงในสีชมพูไป”“แล้วไง ฉันชอบสีชมพู”“จะบ้าเหรอ เกิดใครเห็นเข้า เป็นผู้ชายต้องใส่บ็อกเซอร์ ใส่กางเกงใน”“ฉันไม่ชอบ ฉันชอบใส่แบบนี้” ประโยคของเธอทำให้เขาทำหน้าปั้นยาก“เธอช่วยทำตัวให้มันแมนๆ หน่อยได้ไหม ทุกวันนี้ฉันโดนซุบซิบนินทาหาว่าเป็นตุ๊ดแล้วรู้ไหม”“ช่างนายสิ เรื่องของนาย” เธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำท่าจะเดินหนี“ฉันอยากหวดก้นเธอนัก” คนตัวเล็กตรงเข้าคว้าร่างของอะตอมเอาไว้ เธอดิ้นหนี พลางวิ่งหนี เขาก็วิ่งตาม พอหันไปอีกทีก็เสียหลักล้มลงบนเตียง ชายหนุ่มเองก็เหมือนกัน ล้มทับกันแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั้งสองจ้องตากันไม่กะพริบ ก่อนที่เขาจะพูดทำลายความเงียบ“นี่แกล้งให้วิ่งตาม จะได้ยั่วให้อยากเหรอ”“เปล่า อื้อ...” ตอบปฏิเสธแล้วก็โดนเขาบดจูบเข้าให้นัทธ์พลิกร่างของเธอขึ้นไปด้านบน ก่อนจะมองเธอตาเยิ้ม“อย่ามองฉันแบบนี้นะ อะไรของนาย” เธอเบือนหน้าหนี เขาก็กุมแก้มจับแก้มของเธอเอาไว้“อยากอยู่ข้างบนไหม ฉันอยากลองอยู่ข้างล่างดูบ้าง ว่าจะฟินไหม”“บ้า”“ไม่เอาเหรอ” เขาทำเสียงโอดอ่อย“เอาก็เอา” ได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเราะ“นายเป็นผู้หญิงนะ ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย หื่นไม่
แต่เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมในหนัง ในละคร พระเอกถึงอุ้มนางเอกได้สบาย ๆ ล่ะ หรือเพราะนางเอกน้ำหนักไม่เยอะเหมือนตัวเธอกันนะ“ไหวไหมนัทธ์”“ไหว ๆ” อะตอมตอบแล้วหน้าแดงจัด กัดฟันอุ้มอีกฝ่ายไปที่แคร่เพื่อปฐมพยาบาลแขนแทบหัก!นัทธ์ฟื้นขึ้นมาก็เห็นว่าทุกคนกำลังมองเขาเป็นตาเดียวกัน หนึ่งในนั้นเป็นอะตอม“ฉันเป็นอะไรไป”“เป็นลมน่ะ” อะตอมตอบเสียงขรึม“นี่ไอ้นัทธ์อุ้มเธอมาเลยนะ”“อุ้ม” นัทธ์ทวนประโยคของทศ ก่อนจะหันไปมองหน้าคนอุ้ม อะตอมยืดอกนิดๆ ว่าเธอนี่แหละอุ้มเขา“อุ้มไหวเหรอ” นัทธ์เอ่ยถามเมื่อทุกคนแยกย้ายหลังจากเขาฟื้น“ไหวกับผีสิ ทำไมนายถึงได้กินเอากินเอาจนฉันน้ำหนักเยอะขนาดนี้ ฉันอุ้มนายแขนแทบหัก” ถ้าไม่ใช่อารามตกใจคงเดินต่อไม่ไหวแน่ ๆ ได้โยนเขาทิ้งลงกลางทาง“ก็เราไปออกกำลังกายไปว่ายน้ำกันทุกวัน มันก็อาจจะมีกล้ามเนื้อแล้วน้ำหนักก็เลยขึ้นไง” นัทธ์อธิบาย“ไหวไหม เขาจะเดินทางกลับกันแล้ว เอาศพพี่เอื้อกับดารินกลับให้เร็วที่สุด”“ไหว” นัทธ์ตอบด้วยใบหน้าเหยเก ก่อนที่จะให้อะตอมประคองไปเก็บข้าวของและเตรียมตัวเดินทางกลับงานสวดศพของคนทั้งสองถูกจัดขึ้นหลังจากนำศพกลับมายังวัดที่ทางญาติได้จัดเตรียมเอาไว้นัทธ์และ
“เดี๋ยวก่อนสิ” เธอคว้าแขนของเขาเอาไว้“ทำไม เปลี่ยนใจหรือไง”“ฉันจะช่วยพี่เอง” ไม่พูดเปล่าเธอแย่งยาขวดนั้นไปจากมือของเขา ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเพื่อนๆ แล้วช่วยกันทำกับข้าวตกเย็นทุกคนอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งล้อมวงกันกินข้าว ดารินเป็นคนรินน้ำเย็น ๆ แจกจ่ายให้เพื่อน ๆ ก่อนที่เธอจะยื่นไปให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“อะตอมนี่น้ำเธอจ้ะ”“ขอบใจ” นัทธ์ตอบรับ เขาเองก็ไม่ได้อะไรกับดารินแล้ว เพราะใจเขามันรู้สึกแปลกๆ กับอีกคน แต่ไม่อยากยอมรับในตอนนี้ เพราะแต่เดิมมาเขาคิดกับหล่อนเป็นเพียงแค่เพื่อนเท่านั้นหลังรับประทานอาหารเสร็จ อาการของเขาก็เริ่มออก ร้อนผ่าวไปหมดกรรมเวร! นัทธ์ว่านี่มันคือการโดนวางยาดีๆ นี่เอง“อะตอมเป็นอะไรครับ” จู่ ๆ เอื้องอังกูรก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ อีกฝ่ายเข้ามาแตะเนื้อต้องตัว ทำให้นัทธ์สะดุ้ง แทนที่จะผลักใสกลับอยากเข้าไปกอดจูบลูบคลำเสียอย่างนั้นไม่ได้นะไอ้นัทธ์ นั่นมันผู้ชายด้วยกัน ถึงเขาจะอยู่ในร่างของผู้หญิงก็เถอะ“อย่ามายุ่ง” นัทธ์สะบัดมืออีกฝ่ายออกไป“จะเล่นตัวไปทำไม ทรมานไม่ใช่เหรอ”“นี่ฝีมือพี่เหรอ”“ใช่ แต่ใครจะรู้ รู้อีกทีเธอก็เป็นของพี่ไปแล้ว”“ไอ้เลวเอ๊ย!” นัทธ
“หือ...” อาคมครางออกมา พลางกะพริบตาปริบๆ เดี๋ยวนี้ลูกชายบ้านโน้นมีเมนส์แล้วเหรออ้อ... เขาร้องในใจลูกชายบ้านโน้นคือลูกสาวเราด้วย ก็เลยต้องมีวันนั้นของเดือน“นี่ยา” อะตอมยื่นยาให้นัทธ์“ไม่กิน ขม”“หรือจะฉีดยา” อะตอมแกล้งว่า รู้ว่าเพื่อนไม่ชอบกินยา“ไม่ฉีด กลัวเข็ม”“ผู้ชายอะไรตัวโต ๆ แต่กลัวเข็ม กลัวการกินยา ถ้าไม่กินก็จะปวดอยู่แบบนี้นะ”“ขมไหม”“นิดหน่อยเหมือนบอระเพ็ด”“บอระเพ็ดขมนะ”“เคยได้ยินไหม หวานเป็นลมขมเป็นยา ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“กินก็ได้ เพราะปวดท้องหรอกนะ”“นี่แหละ จะได้รู้ว่าเวลาฉันปวดท้องมันเป็นยังไง”“รู้แล้วได้อะไร” นัทธ์รับยาไปกินแล้วทำหน้าเหยเก“ขม...” นัทธ์บ่นอุบ“เอาขนมหวานไปกินรับรองหายขม” อะตอมยื่นขนมหวานให้เพื่อน นัทธ์รับไปกินก่อนจะทิ้งตัวลงนอน“ถุงน้ำร้อนกอดเอาไว้”“ต้องกอดถุงน้ำร้อนด้วยเหรอ”“วางไว้ที่ท้องน้อยจะช่วยให้อาการดีขึ้น” “ห้องนายนี่มัน!” เธอทำเสียงในลำคอเมื่อกวาดสายตามองห้องของเขา ก่อนที่ร่างล่ำๆ ของอะตอมจะเดินไปเก็บกวาดในห้องจนสะอาดเรียบร้อย ในขณะที่นัทธ์นอนมองตาปริบ ๆ“ดีขึ้นไหม”“ก็ดีขึ้นนิดหน่อย”“นอนนิ่งๆ เดี๋ยวดีเอง”“อะตอม”“หือว่าไง”“เป็นผู้หญิงลำบ