ตอนที่ 13 สาวน้อยชุบแป้งทอด 2

สาวน้อยมองซ้ายมองขวา หาเพื่อนร่วมห้องที่น่าจะคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เจอ มีเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก ผ่านเธอไปอย่างมีจุดหมาย ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะวันที่ครูให้แนะนำตัว เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตา เธอจึงแทบจะจำหน้าใครในห้องไม่ได้เลย และในตอนนี้เธอรู้สึกเคว้งอย่างบอกไม่ถูก ครั้นจะเดินไปขอเข้าแถวกับกานต์ก็คงไม่ถูก จะเดินผ่านสายตาที่มองแบบเด่น ๆ ไปเดาหัวแถวข้างหน้าก็กลัวจะหน้าแตก

เธอยืนงกงงท่ามกลางผู้คนผ่านไปผ่านมาเฉียดเบียดข้างกายเธอ เหงื่อที่มือผุดเม็ดออกมาจนเปียกชื้น แผ่นหลังเปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลเป็นทางจนเปียกแฉะ เสียงหวานของพี่แจนประชาสัมพันธ์ผ่านไมค์เริ่มแผ่วเบาภายในหู เสียงรอบข้างเริ่มค่อย ๆ แผ่วลง แต่มีเสียงอู้อี้วี้ดดังขึ้นในหู ภาพนักเรียนเข้าแถวภายหน้ากลายเป็นภาพซ้อน ที่เพิ่มจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า ลมหายใจถี่ รู้สึกเหมือนหายใจเข้าไม่ถึงปอด

“ป๊อบ !” เสียงแหลมเล็กเรียกดังลั่น นี่น่าจะเป็นเสียงเดียวที่เธอได้ยินในตอนนี้

ตุ้บ !

“ป๊อบ เป็นไร ลุกขึ้นก่อน ๆ” ท่อนแขนเล็กเรียวประคองแผ่นหลังเธอ ขึ้นมาจากพื้นดินกรุ่นฝุ่น ผู้คนกรู่เข้ามามุงดู เธอยังคงรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา ในตอนนี้เธอมีเพียงความรู้สึกที่อยากขอบคุณกานต์ ที่คอยอยู่ข้าง ๆ ประคองปกป้องชีวิตของเธอมาตลอด ตั้งแต่เด็ก จนถึงในตอนนี้ก็มีเพียงกานต์ ที่คอยอยู่ข้าง ๆ ‘ขอบคุณนะกานต์’ เธอเอ่ยขอบคุณในใจ พร้อมฝืนอมยิ้มให้ในขณะที่นอนคลุกฝุ่น

พรึ่บ !

“อย่ามุง ๆ ถอยออกไป ๆ กลับไปเข้าแถวครับนักเรียน” ครูวิทกันนักเรียน ที่เข้ามามุงดูให้ถอยหลังออกห่าง

“พาไปห้องพยาบาลเลย” ครูวิทสั่งการให้พาเธอไป

“ค่ะครู”

‘ค่ะครู ? เอ๊ะ !’ สาวน้อยนึกเอ๊ะในใจ สีหน้าที่ดูไม่สู้ดีในก่อนหน้า ถูกแทรกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

‘ไม่ใช่กานต์หรอกเหรอ ? ถ้าไม่ใช่กานต์แล้วเป็นใคร’ เธอคิดในใจ

“ป๊อบเป็นไรไหม นี่ยาดม หายใจเข้านะ” เธอลืมตาขึ้นมาดูเจ้าของอ้อมกอด ที่ช้อนแผ่นหลังของเธออยู่ตอนนี้

“เจส”

“เจสซี่จ้ะ เรียกให้ครบด้วย”

“ค่อย ๆ ลุกนะ ลุกไหวไหม” สาวน้อยค่อย ๆ ประคองตัวเองขึ้น พร้อมแรงดึงจากคนที่ประคองแขน ใจจริงเธออยากจะเป็นลมต่อด้วยซ้ำ เมื่อรู้ว่าอ้อมแขนที่ประคองแผ่นหลังและต้นคอเธอเมื่อครู่ ไม่ใช่กานต์ แต่เป็นเพื่อนสาวอย่างเจส

“วะ วะ ไหว” สาวน้อยทั้งสองประคองร่างของกันและกันขึ้นยืนจนนิ่งเที่ยง เจสดึงแขนของป๊อบขึ้นพาดคอ แล้วค่อย ๆ พยุงร่างเล็กไปยังห้องพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากนี้นัก

“ขอบคุณป๊อบ” เจสกระซิบข้างหู

“ขอบคุณอะไร ป๊อบสิต้องขอบคุณเจส”

“ก็ถ้าป๊อบไม่เป็นลม เราก็จะได้เข้าแถวไง เราไม่อยากเข้าแถว คริ ๆ” เจสหัวเราะคิกคัก พร้อมประคองเพื่อนสาวเข้าห้องพยาบาล ด้วยสีหน้าพึงใจแบบขั้นสุด

“แล้วนี่ แกแต่งตัว ?” สาวน้อยหรี่ตามองดูเพื่อนสาวที่ประคองอยู่ข้าง ๆ

ด้วยร่างผอมบางผิวขาวเหลือง เลยดูค่อนข้างจะตัวเล็ก หน้าตาจิ้มลิ้มคิ้วดกดำที่ดำเพิ่มจากการเขียนคิ้ว แก้มชมพูหน่อย ๆ บวกกับกิ้บหลากสีหลากทรงหนีบแน่นในผมแทบทุกเส้น ถึงแม้จะตัดทรงอันเดอร์คัตที่ไว้ข้างบนยาว ข้างหน้าเป็นหน้าม้าเต่อ แต่ก็พอจะมีเนื้อที่เส้นผมไว้ประดับกิ้บสวยงามได้ ก็จึงไม่แปลกใจที่สาวน้อยจะถามคำถามนั้นกับเธอ

“แต่งแบบสวย ๆ ย่ะ นี่ยังไม่เต็ม แม่มาส่งก่อน” เพื่อนสาวตอบกลับ พร้อมพูดแบบจีบปากจีบคอ

กลิ่นเฉพาะตัวของห้องพยาบาลเป็นสิ่งแรกที่พุ่งตรงเข้าจมูก กลิ่นที่เธอเองก็แทบจะคุ้นชิน เพราะตั้งแต่เด็กเธอก็วนเวียน ๆ กับโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง แต่นี่เป็นการเข้าห้องพยาบาลครั้งแรกในรั้วมัธยมของเธอ เสียงพัดลมเพดานหมุนวนเอี๊ยดอ๊าดต้อนรับการมาเยือนของสาวน้อย เพื่อนของเธอเลือกเตียงที่อยู่ในสุด เขาค่อย ๆ ประคองร่างน้อยช่วยวางลงอย่างอ่อนโยน

ก๊อก ๆ ~ เสียงเคาะประตู

“เป็นไงบ้างล่ะปานใจ” ครูวิทเดินเข้ามาถามไถ่

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะครู” สาวน้อยตอบกลับ ด้วยสีหน้าที่มีชีวิตชีวาขึ้นหน่อย

“เป็นค่ะครู เมื่อกี้ที่หนูประคองมา ป๊อบแทบจะไม่ได้สติเลยค่ะ คงน่าจะได้นอนพักในนี้ทั้งวันเลยค่ะ” เจสยืนพรวดขึ้นคุยกับครูวิทอย่างเอาจริงเอาจัง

“แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะครู เดี๋ยวหนูจะอยู่เฝ้าเพื่อนเองค่ะ” เจสเสนอตัวเฝ้าป๊อบ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเต็มใจอย่างสุด ๆ

“ตอนนี้โอเคแล้วใช่ไหม” ครูวิทมองข้ามหัวเจสที่อยู่ตรงหน้า ก้มมองดูป๊อบพร้อมทำสัญลักษณ์มือโอเค

“ค่ะ” สาวน้อยส่งสัญลักษณ์มือโอเคตอบ

“ส่วนเธอ --- ไปเข้าแถว !” ครูวิทกำข้อมือเรียว ดึงออกนอกห้องพยาบาลภายในไม่กี่วิ

“ครู ... หนู ... ต้องอยู่กับป๊อบ ...”

“ป๊อบ --- เข้าแถวเสร็จเดี๋ยวเรามาอยู่เป็นเพื่อนนะ” เสียงแหลมของเพื่อนสาวค่อย ๆ แผ่วลงตามระยะทางที่ถูกลากหายไป

สาวน้อยถอนหายใจด้วยความผิดหวัง เธอคิดว่าคนที่ประคองเธอจากกองดินผงจะเป็นคนที่เธออยากให้เป็น แต่กลับไม่ใช่

ติ้ง ! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นหน้าจอมือมือของเธอ

‘ป๊อบเป็นไรไหม เข้าแถวเสร็จกานต์จะรีบไปหานะ’

สาวน้อยอมยิ้มขึ้นโดยอัตโนมัติ

‘ป๊อบเหมือนจะตัวร้อนเฉย ๆ กานต์ไปเรียนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงป๊อบ’

สาวน้อยกดส่งข้อความ พร้อมดึงผ้าห่มที่พับกองอยู่ปลายเท้าขึ้นมาห่มปิดทั้งตัวทั้ง ๆ ที่อากาศร้อนจะแทบจะอบไก่ให้สุกได้เพียงแค่วางไว้เฉย ๆ ในห้องนี้