ตอนที่ 29 อยากกลับบ้าน!

สาวน้อยเดินมาถึงหน้าที่เรียนพิเศษ พ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่ ตัดสินใจเดินไปเข้าอย่างอารมณ์หน่วง ๆ

“มาแล้วเหรอคะปานใจ ? ทุกคนคะ นี่ปานใจค่ะ เป็นนักเรียนใหม่ในคลาสเราค่ะ” ครูอ้อย เอ่ยทักทายพร้อมเกริ่นแนะนำตัวให้สาวน้อย

“สวัสดีค่ะ ปานใจค่ะ เรียกสั้น ๆ ว่าป๊อบก็ได้ค่ะ” สาวน้อยกล่าวทักทายเหล่าเพื่อน ๆ วัยเดียวกันที่กำลังนั่งเคร่งทำงานที่ครูสั่ง

“อ้าวป๊อบ” กานต์ทักทายด้วยน้ำเสียงตกใจเล็ก ๆ

“ดีกานต์” สาวน้อยโบกมือทักทาย

“มีที่ว่างอยู่ตรงนั้น หนูเดินไปนั่งเลยลูก” ครูอ้อยผายมือบ่งบอกให้ว่านั่นคือที่นั่งของเธอ

“ขอบคุณค่ะ” สาวน้อยย่อไหว้ขอบคุณ แล้วเดินไปนั่งที่ของตัวเอง

ที่นั่งที่ถูกเสริมเข้ามา อยู่ในมุมสุดของห้อง โต๊ะสี่เหลี่ยมยาวสีขาว ที่แต่ละโต๊ะนั่งเพียงโต๊ะละสองคน แต่พิเศษตรงที่โต๊ะเธอต้องนั่งสามคนแบบเบียด ๆ

สาวน้อยยิ้มทักทายเพื่อนผู้ชายเนิร์ดผอมแห้งใส่แว่นอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทางแล้วน่าจะพูดกับคนอื่นได้ยากมาก ๆ ดูจากการขยับแว่นหนาเตอะที่ทักทายเธอตอบ

เธอเอนตัวนั่งชิดผนังห้อง เหม่อมองหนุ่มน้อยที่นั่งเฉียงถัดไปสามโต๊ะ พร้อมกระดาษชีทหนาที่วางอยู่ตรงหน้า

“ปานใจคะ”

“คะครู”

“ชีทที่วางอยู่ตรงหน้า ลงมือทำได้เลยนะคะ”

“ค่ะครู”

“เอาล่ะ วันนี้ครูจะพาขึ้นเรื่องของงานและพลังงาน นักเรียนเปิดหน้าเจ็ดสิบห้าค่ะ” สาวน้อยเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อเรื่องที่จะเรียน ด้วยไม่คุ้นหู และชื่อก็ฟังดูน่าจะยากเอามาก ๆ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง จนเพื่อนแว่นหนา หันมาพูดกับเธอ

“คลาสเรียนฟิสิกส์น่ะ” เสียงเรียบพูดพลางก้มหน้าเริ่มทำแบบฝึกหัด

“ฟิสิกส์ ? ฟิสิกส์คืออะไรอ่ะ” เธอเอ่ยถามกับตัวเอง

“วิชาของมอปลายน่ะ” หนุ่มแว่นหนาตอบกลับด้วยท่าทางเดิม

“แต่เราเพิ่งมอหนึ่งเองนะ” สาวน้อยเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยอย่างสุดหัวใจ

“ไม่รู้สิ” หนุ่มแว่นหนายังคงตอบกลับด้วยท่าเดิม พร้อมเสียงของครูที่ดังแทรกเข้ามา กล่าวถึงบทเรียน และเข้าสู่เนื้อหา

สาวน้อยเกิดคำถามขึ้นมาในหัวมากมาย รวมถึงการมีอยู่ของเธอในที่นี่ ตอนแรกเธอก็แอบเอะใจเล็ก ๆ เพราะทั้งคลาสมีผู้หญิงแค่ไม่กี่คน นอกนั้นผู้ชายทั้งหมด ล้วนแล้วมีแต่พวกเนิร์ด ๆ ทั้งนั้น เธอแค่คิดว่าอาจจะเป็นคณิตศาสตร์ หรือไม่ก็ภาษาอังกฤษที่เธอพอจะไปได้ แต่ไม่คิดเลยว่าว่าจะเป็นวิชาฟิเสิกฟิสิกส์อะไรนี่ “ยากโคตรเลย” เธอเอ่ยปากบ่น

“แต่ก็ไม่ได้แย่นะ เพราะมีกานต์อยู่ด้วย ... แต่กานต์นั่งไกลจัง ถ้าได้นั่งข้างกันเหมือนตอนประถมก็ดีสิ กานต์จะได้อธิบายให้เข้าใจได้ ดีกว่าไอ้แว่นที่มัวแต่มุ่งหน้าจะทำงาน ไม่สนใจจะมองหน้าสวย ๆ ฉันเลยสักนิด ชิ ... อยากลับบ้านแล้วอะ ครูพูดอะไรก็ไม่รู้ พลังเงิงพลังงานอะไรก็ไม่รู้ แล้ว W คืออะไรอะ แทนค่าอะไร อะไรแทนอะไร โว้ยยยยยย อยากกลับบ้านนนนนนนนน !!!!!!!!” เธอบ่นเพ้อในใจ

เธอได้แต่นั่งมองหนุ่มน้อย จากมุมข้างหลัง ความมุ่งมั่น ตั้งใจในการเรียนทุกครั้งที่เธอสัมผัส เป็นเสน่ห์ที่เธอพบเห็นมาโดยตลอด เธอหลงรักในความที่หนุ่มน้อยเป็นเอามาก ๆ ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ตามเถอะ เธอยังคงยิ้มด้วยความปริ่มใจบริสุทธ์ทุกครั้งที่เห็นอดีตคนนั่งข้างตั้งใจเรียน รวมถึงตอนหยอกล้อกับเพื่อนข้าง ๆ ความอิจฉาเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็เผลอยิ้มและหัวเราะเบาด้วยความยินดี

เธอปล่อยใจไปกับความเพ้อฝันทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต โดยไม่ได้สนใจในบทเรียนมากนัก มีบ้างที่เผลอสบตาครู ระลึกถึงความเกรงใจ จึงฝืน ๆ ทำเป็นทำแบบฝึกหัด ปล่อยเวลา ปล่อยความคิดไปกับจินตนาการ

จนเวลาผ่านพ้นถึงเวลาเลิกคลาส นักเรียนกรู่กันออกจากตึกแถว พ่อแม่ผู้ปกครองนั่งรอหน้าตึก รอรับลูกหลานเพื่อที่จะรับกลับ

“ป๊อบกลับไง” หนุ่มน้อยเดินมาจากข้างหลังเอ่ยถามสาวน้อยที่นั่งมอคนอื่น ๆ ขึ้นรถกลับทีละคน ๆ

“น่าเดินกลับแหละ กานต์ล่ะ กลับไง” สาวน้อยตอบกลับ พร้อมถามต่อ

“กานต์ให้แม่มารับอะ กลับด้วยกันสิ มันค่ำแล้วแม่ไม่อยากให้เดินกลับน่ะ” หนุ่มน้อยโบกมือลาเพื่อนที่แม่เทียบรถเปิดกระจกเรียก ก่อนจะหันมาคุยกับเธอ

“เอางั้นก็ได้” สาวน้อยไม่ปฏิเสธคำชวน

“นั่นไง แม่มาพอดี” หนุ่มน้อยโบกมือทักทายแม่ที่ยื่นมือออกจากกระจกเรียก จากฝั่งตรงข้ามของถนน

ทั้งสองเดินเคียงกันยืนรอรถที่วิ่งไปมา รอจังหวะรถน้อย ๆ แล้วค่อยวิ่งพรวดผ่านไปด้วยความเร็ว

“จังหวะนี้แหละ” หนุ่มน้อยเอ่ยขึ้น พร้อมคว้ามือนุ่มของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอุ้งมือของเขา จนหน้าแดงก่ำขึ้นมาในเสี้ยววิ

หนุ่มน้อยวิ่งพรวดพร้อมจับมือเธอ ในห้วงเวลานั้น เธออยากให้ถนนแคบ ๆ นี้กว้างเท่าสนามฟุตบอล เธอจะได้จับมือและสัมผัสความอุ่นนุ่มจากมือเขานาน ๆ

“ป๊อบขึ้นรถ” หนุ่มน้อยเรียกสติเธอกลับจากภวังค์

“หะ ๆ อ่อ ๆ ได้ ๆ” สาวน้อยหลุดจากภวังค์ ก้าวขารุดตัวเข้ารถ

“สวัสดีค่ะแม่แก้ว” สาวน้อยยกมือไหว้แม่

“สวัสดีค่ะหนูป๊อบ” แม่หันมาทักทายพร้อมยกมือรับไหว้