วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 14 ขึ้นชื่อว่าลาภิศ ไม่มีคำว่าง่าย [100%]

“ขอบใจนะ หยา”

“หนูขอเบอร์พี่นิวได้ไหม”

“ได้สิ” ฉันก้มหน้ามองมือถือของน้องปั้นหยาเห็นว่าหน้าจอล็อกเป็นรูปของพี่เกียร์และพอหน้าจอหลัก เป็นรูปคู่ที่ถ่ายแบบแก้มแนบแก้ม ถึงพี่เกียร์จะดูสีหน้าเรียบนิ่ง ฉันก็สัมผัสได้จากแววตาที่เขามองน้องเลยนะ คือคลั่งรักน้องปั้นหยามาก “น่ารักมากเลยนะ รูปคู่เนี่ย”

“แหะ กว่าจะให้พี่เกียร์ถ่ายได้ เล่นเอาเหงื่อตกเลยค่ะ” น้องน่ารักมากจริงๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ พี่เกียร์ผู้ชายที่ใครต่อใครก็ไม่ค่อยชอบหน้าในคณะวิศวะ ได้แฟนสาวรุ่นน้องที่น่ารักน่าหยิกแบบว่าเหมือนมาเติมเต็มชีวิตเขา ดูแล้วน้องปั้นหยาน่ะเหมาะกับพี่เกียร์มากจนฉันเองก็มองไม่ออกว่าจะมีใครเหมาะกับพี่เกียร์ได้มากเท่าน้อง “กว่าจะได้คบกัน ผ่านเรื่องราวแย่ๆ มาเยอะมากเลยค่ะ”

“แต่ก็ผ่านมาได้”

“เพราะพี่เกียร์มั่นคงกับหนูค่ะ หนูโชคดีที่ได้เจอกับพี่เกียร์” ไม่ใช่แค่พี่เกียร์แล้วล่ะที่คลั่งน้องปั้นหยา น้องเองก็นะคลั่งแฟนหนุ่มวิศวะโยธามากเช่นกัน “หนูรักพี่เกียร์ที่สุดในโลกเลยค่ะ”

“บอกรักพี่ต่อหน้านิว”

“...”

“คืนนี้พี่จะบอกรักหยาบ้าง” พี่เกียร์กับพี่โฬมที่คุยกันเสร็จก็โผล่พรวดเข้ามา กระทั่งคำตอบของพี่เกียร์หลังจากนี้ไม่ใช่แค่น้องปั้นหยานะที่เขินจนหน้าแดง ฉันเองได้ฟังยังแอบเขินแทนเลยอะ “บอกทั้งคืนให้หยาจำให้ขึ้นใจ”

“พะ พี่เกียร์ พูดอะไรหนูเขินนะ” น้องปั้นหยาคือน่ารักมากจริงๆ ฉันอยากจะกอดน้องแน่นๆ เลย โดนพี่เกียร์รังแกแน่คืนนี้ ดูเหมือนคนตัวเล็กก็ชอบที่จะโดนรังแกหรือเปล่าถึงได้ลุกขึ้นเดินไปสวมกอดร่างสูงพลางงุดหน้าลงซุกบนแผงอกอย่างเขินอาย

“ไปก่อน”

“เออ กูก็จะพาน้องกลับเหมือนกัน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” พี่โฬมเสมองฉันพลางยิ้มกริ่ม ยิ้มบ้าอะไรแบบนั้น! “มึงล่ะ”

“เดี๋ยวกลับ”

“กูมีคู่หมั้นแล้วนะ หาห้องได้แล้วมั้ง” ทันทีที่พี่โฬมพูดจบ พี่เจคก็กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือเกาศีรษะตัวเอง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเสมองฉันและมองพี่โฬม

“ไม่ย้าย”

“ควาย”

“นอนคนละห้องอยู่แล้ว” พี่เจคตอบด้วยน้ำเสียงแกมหงุดหงิด “น้องไม่ว่า”

“น้องไม่ว่าแต่กูว่าไง เหี้ย ห้องกูนะ!”

“มีคู่หมั้นแล้วไล่” คุยกับพี่เจคนะบอกเลยว่าต้องใช้ความอดทนสูงปรี๊ด “สนุกดี ได้แกล้งมึง”

“ไอ้...” ร่างสูงเดินสวนเราทั้งหมดออกจากห้องวีไอพี มีเสียงพี่โฬมก่นด่าเพื่อนสนิทตามหลัง “ไม่ส่วนตัวเลย”

“ทำยังไงให้มันอยากแกล้ง”

“ก็ไม่มีอะไร” พี่โฬมแลดูเหมือนจะไม่อยากบอกเรื่องที่พี่เกียร์ถามสักเท่าไหร่ “เดี๋ยวเจอกูบอกน้อง...”

“อย่า ไม่ดี”

“เฮ้อ”

“เดี๋ยวมันก็ย้าย เชื่อสิ” ฉันลอบมองพี่เกียร์ที่กอดคอน้องปั้นหยาที่เลิกเขินอายโบกมือให้ฉัน “ไม่ใช่ชาตินี้”

ยิ่งพี่เกียร์พูดแบบนี้พี่โฬมก็ยิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่ ทันทีที่ออกจากผับพี่โฬมบอกว่าพี่ชายของเขาไม่อยู่ก็เลยไม่รอ จึงพาฉันกลับมาถึงห้องในเวลาต่อมา เห็นรองเท้าของพี่เจคถอดอยู่และเขาก็เข้าห้องปิดล็อกเรียบร้อย ดูแล้วพี่เจคก็ไม่ได้ทำตัวแบบน่ารำคาญด้วยซ้ำไป ถ้าหากฉันไม่รู้ว่าพี่เจคอยู่ที่ห้องพี่โฬมด้วยคงคิดว่าเราอยู่กันสองคนด้วยซ้ำ แลดูเหมือนพี่เจคจะเอาแต่นอนมากกว่าทำอย่างอื่น หมกตัวอยู่แต่ในห้องมากกว่าออกมาข้างนอก

“ไอ้เวร เห็นกูมีคู่หมั้นแล้วยังไม่ยอมจะหาห้อง” พี่โฬมบ่นพลางปิดประตูล็อกห้อง ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวโยนใส่ตะกร้า “พี่อาบน้ำก่อน”

“ค่ะ” พอเสียงประตูปิดลง ฉันก็รีบเอายาออกจากกระเป๋าของตัวเองเพื่อหาที่ที่จะเก็บมันเอาไว้ไม่ให้พี่โฬมเห็น จึงเลือกเอามันไปซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ไว้ถึงเวลากินค่อยมาเอาก็แล้วกัน ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาติดกระจกหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าสะพายก็เอามันมาใส่ไว้ลิ้นชักหัวเตียง ต้องกล้าๆ หน่อยนะนินิว

ให้หลังจากพี่โฬมอาบน้ำเสร็จเขาก็สวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์สีดำออกมานั่งพิงหัวเตียงเล่นมือถือ ส่วนฉันก็เข้ามาอาบน้ำชำระร่างกาย สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นเสื้อของตัวเองไม่ใช่ของพี่โฬมนะ ยืนเป่าผมในห้องน้ำเสร็จก็ออกมาทาครีมบนตัวและใบหน้าเป็นอันเสร็จ ถึงจะไม่ชินกับการจะต้องมานอนร่วมเตียงกับผู้ชาย ไม่มีอะไรจะต้องมาเขินหรอกนินิว พี่โฬมสัญญาแล้วนี่นาว่าจะไม่ทำอะไรฉันน่ะ

“พี่โฬมคะ”

“ว่าไง” เขาขานรับแต่ดวงตายังคงจ้องมองจอมือถือที่กำลังไถดูคลิปตลกๆ ฉันสูดลมหายใจเข้าพลางเอี้ยวตัวเปิดลิ้นชักหัวเตียงและยื่นเอกสารไปตรงหน้าเขา

“พี่ช่วยอ่านหน่อยได้ไหมคะ”

“ทำไมพี่ต้องอ่าน” ผละสายตาจากจอมือถือและหยิบเอกสารจากมือฉันไปอ่านคร่าวๆ

“คือว่าหนูอยากให้พี่โฬมช่วยเซ็นให้หน่อย” เอานิ้วชี้จิ้มตรงตำแหน่งที่ว่าง หัวใจเต้นตึกตักเสียจนมันแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ “พี่โฬมใจดีกับหนูมาเสมอ พี่โฬมคงใจดีกับหนูอีกครั้งด้วยการเซ็น...”

พรึ่บ

“พี่ง่วงแล้วอะ” เอกสารถูกปล่อยทิ้งจนปลิวมาบนตักฉัน พี่โฬมก็พลิกตัวลงนอนคว่ำและปิดไฟในห้องจนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากด้านหน้าที่ไม่ได้ปิดผ้าม่านเล็ดลอดเข้ามา “ช่วงนี้ปวดเนื้อปวดตัวเป็นบ้า สงสัยเรียนหนักไปหน่อย”

กำลังเมินฉันอยู่ใช่ไหม! พี่โฬมอ่านรายละเอียดและเขาต้องรู้แน่นอนอะ เพียงแต่กำลังเล่นเกมประสาทกับฉันอยู่สินะ

“พี่โฬม หนูขอร้อง”

“หาว เปิดเพลงฟังก่อนนอนหน่อยดีกว่า หนูไม่ว่าใช่ไหมถ้าพี่จะเปิดคลอเบาๆ”

“พี่โฬมอ่า” ทำเสียงงอแงใส่เขาและดิ้นไปมาเล็กน้อยกับการถูกเขาเมินเฉยเรื่องนี้

“ทำตัวดีๆ น่ารักๆ เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกัน” คำตอบของเขาทำให้ฉันถึงกับกำผ้าห่มแน่น แล้วคือทำตัวดี ทำตัวน่ารักมันต้องทำยังไงกันล่ะ ฉันทำเป็นซะที่ไหนตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยทำเรื่องพวกนี้เลยนะ โอเค ถ้าทำตัวดีฉันทำได้แน่ แต่ไอ้น่ารักเนี่ย มันไม่ใช่ตัวฉันเลยไง ใครจะไปอยากทำกันเล่า!

“แล้วเมื่อไหร่คะ”

“ไม่รู้” เป็นคำตอบที่กวนประสาทฉันที่สุด เส้นเลือดนี่คือเต้นตุบๆ จนหัวแทบระเบิด “หาวิธีสิ”

“...” เขาเปิดเพลงสากลและนอนคว่ำเหมือนเดิม

“อะไรที่ทำให้พี่รู้สึกคุ้มค่าต่อการเซ็นมันให้หนู”

 ฉันเพิ่งจะตระหนักคำพูดของคุณพ่อได้ก็ตอนนี้ ‘ขึ้นชื่อว่าลาภิศ ไม่มีคำว่าง่ายจริงๆ’

*-------------------------------------------*